Blogdip: het is allemaal eventjes te veel

Bloggen, Persoonlijk

hele leven online delen

Zoals jullie hebben kunnen merken is er vorige week niets online gekomen op mijn blog. En dat terwijl ik kort voordien nog enthousiast mijn (misschien een overijverige) blogschema met jullie deelde. Ik hield het al wekenlang vol om elke weekdag een artikel en bijna elke zondag een video online te hebben. Maar toen besefte ik plots dat het allemaal wat veel aan het worden was… Bloggen in combinatie met mijn werk op de universiteit, mijn eigen praktijk, mijn sociaal leven,… Ik had nood aan wat meer rust. Bovendien steken er de laatste tijd weer wat twijfels rondom het bloggen de kop op… Ik vertel er jullie meer over in het artikel van vandaag.

Te veel

Bloggen is nog steeds iets wat ik ontzettend graag doe, maar momenteel is het gewoon allemaal eventjes te veel. Ik publiceerde de laatste tijd vijf artikelen én een video per week. Daarbij werk ik 4 dagen per week in loonverband. Op deze dagen ben ik om 7u45 de deur uit en om 18u pas weer thuis. Daarenboven heb ik ook nog mijn eigen praktijk als psychologe, waar ik één namiddag en avond per week cliënten zien, maar ook daarbuiten ben ik nog met allerlei dingen bezig die er bij komen kijken. Ik ga in supervisie en intervisie, wil graag veel lezen om zoveel mogelijk bij te leren en mezelf als psycholoog te ontwikkelen, ben veel bezig geweest met de inrichting, de administratie,… Ik doe dit ook allemaal heel graag en heb beseft dat mijn praktijk op dit moment het belangrijkste voor mij is en daar wil ik dus ook graag voldoende tijd aan spenderen. Voordien was dat mijn blog, maar die komt nu dus (even) op de tweede plaats. De laatste weken voelde ik me in het weekend vaak moe-er dan in de week, gewoon omdat ik voor mezelf een ellenlange to-do lijst maakte met allerlei dingen die ik nog wilde/moest doen. En veel dingen die daar op stonden hielden verband met mijn blog… Als ik een weekend goed voor mijn blog gewerkt had was ik blij, maar tegelijkertijd wat gefrustreerd omdat ik andere dingen had laten liggen, en omgekeerd. Ik wilde gewoon te veel. Hoewel ik het bloggen nog steeds ontzettend graag deed en blij was als ik mijn week gevuld had gekregen met fijne artikels, voelde het tegelijkertijd ook wel wat als een moeten. ‘Ik moet nog vijf artikels schrijven voor de komende week, ik moet nog foto’s maken, ik moet nog een video opnemen, ik moet nog een video bewerken,…’ En daar komen dan nog zoveel andere dingen bij kijken: actief zijn en mijn artikels promoten op sociale media, interactie met volgers en andere bloggers, reacties beantwoorden en achterlaten op andere blogs, mailtjes voor samenwerkingen beantwoorden en onderhandelen,… Het werd gewoon allemaal wat te veel. En ik had nog wel kunnen doorgaan hoor, ik deed het al weken en dat ging wel, maar ik besefte plots dat ik dat niet meer wilde. Het was een beetje alsof ik geleefd werd en ergens voelde ik ook wel wat aan dat ik er vroeg of laat aan onderdoor zou gaan als ik zo verderging. Dus besliste ik heel plots dat ik het wat rustiger aan zou doen met mijn blog. Ik besloot voorlopig gewoon weer te gaan schrijven wanneer ik er zin in heb en niet omdat het ‘moet’. Maar die zin kwam er niet echt vorige week. Ik had wel meteen de behoefte om dit artikel te schrijven en met jullie te delen, maar ik besefte dat ook dit wel nog even kon wachten. Niemand zou er van sterven als ik een week niets online zette. Het leven zou gewoon verdergaan. En ook voor mij was dat zo: ik had er eerlijk gezegd niet echt last van en miste het ook niet echt. Het voelde eerder als een verademing om even een pauze in te lassen, om niets meer te ‘moeten’ (er moet immers al zoveel in het leven) en gewoon wat meer tijd te hebben voor andere dingen en om te ontspannen.

Twijfels over persoonlijk bloggen

Ik schreef hier al eens eerder een artikel over: soms twijfel ik weleens of het een goed idee is om zo’n groot deel van mijn leven online te delen. Toen ik nog niet zo lang blogde was ik hier heel onzeker over, maar stilaan heb ik me hier stap voor stap over kunnen zetten. Maar nu ik als psycholoog werk, kijk ik er weer wat anders tegenaan. Ik heb me altijd afgevraagd of de combinatie tussen persoonlijk bloggen en werken als psycholoog wel een goed idee zou zijn, maar heb dat altijd wat aan de kant kunnen schuiven omdat ik nog niet werkzaam was als psychologe. Maar nu ik mijn eigen praktijk heb en ook merk dat mijn blog steeds makkelijker vindbaar wordt (ook al doe ik mijn best om dat zoveel mogelijk af te schermen), steken de twijfels weer de kop op. Wat als een cliënt van mij op mijn blog terecht komt? Zullen ze het niet vreemd vinden om dit allemaal te lezen en te zien? Om die kant van mij die ze niet kennen plots heel goed te leren kennen? Gaan ze mij niet veroordelen op basis van wat ik doe en schrijf? Is het wel goed voor de therapie dat ze dit allemaal over me weten? Ik ben een heel open persoon en sta er ook voor open om persoonlijke dingen met mijn cliënten te delen als ze daar baat bij kunnen hebben, maar op mijn blog geef ik me eigenlijk ineens wel heel erg bloot… En tot nu toe heb ik daar nog niet echt last van gehad (behalve dan met dit incident een keer), maar wat als dat wel gebeurt? Ik denk er dus ook wel over om wat meer selectief te zijn in wat ik wel en niet deel op mijn blog, hoewel ik die openheid net zo fijn vind…

Voor wie en voor wat?

Zoals ik hierboven al schreef: niemand zal ervan sterven als ik even niets meer online zet, zelfs niet als ik volledig stop met bloggen. En dat besef is eigenlijk best confronterend. Voor wie en voor wat doe ik dit eigenlijk? Natuurlijk doe ik dit in eerste instantie voor mezelf, omdat ik het leuk vind, maar het is ook wel fijn als je werk geapprecieerd wordt als je er zoveel tijd aan spendeert. En natuurlijk weet ik dat er wel een aantal mensen zijn die mijn artikels echt graag lezen en met veel plezier bijna dagelijks een bezoekje aan mijn blog komen brengen, en daar ben ik ontzettend dankbaar voor… Maar anderzijds denk ik ook wel eens: hoe komt het dat ik na twee jaar bloggen nog niet meer bezoekers en volgers heb? Waarom laten niet meer mensen een reactie achter? Wat doe ik minder goed dan die andere bloggers die dat wel hebben? En er wordt altijd wel gezegd dat je niet mag vergelijken, maar dat doe je automatisch toch. Het is niet dat ik hier echt van wakker lig hoor, maar soms – zeker op momenten dat het voor mij allemaal wat zwaar wordt – denk ik dus wel eens: waarom doe ik dit eigenlijk allemaal? Waarom stop ik hier zoveel tijd in? Wat bereik ik hiermee? Pas op, ik ben ontzettend blij dat ik ooit begonnen ben met bloggen hoor. Ik heb er heel veel uit geleerd, heel veel plezier aan beleefd en ik weet zeker dat dit een aanzet kan zijn voor andere projecten in mijn leven. Het is zeker niet voor niets geweest. En ik ben ook niet van plan meteen te stoppen met mijn blog hoor, maar ik wil het ‘moeten’ gewoon eventjes kunnen loslaten. Want ik doe al maanden zo hard mijn best om goede artikels te schrijven en vaak te publiceren, maar dat heeft me helaas niet meer bezoekers opgeleverd, integendeel zelfs. En dat is best jammer. Dus als ik het dan toch vooral voor mezelf doe, dan mag de druk er wel weer wat af. Vanaf nu ben ik dus van plan het (even) wat rustiger aan te doen met mijn blog en alleen te schrijven wanneer ik daar zin en tijd voor heb. Ik kan dus niet zeggen hoe vaak dat zal zijn, jullie zien het vanzelf wel. En misschien is mijn dipje binnenkort weer over en heb ik weer meer energie om te bloggen, wie weet. Of misschien dooft het stilletjesaan uit, dat zou ook kunnen… Dat zou wel heel jammer zijn, want binnenkort komt mijn nieuwe lay-out er aan waar ik flink wat geld in geïnvesteerd heb Maar wie weet geeft die mij weer wat weer moed Ach ja, we zien wel wat er komt

Heb jij al eens een blogdip gehad? Zijn de dingen die ik hier aanhaal herkenbaar voor jou?

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

24 reacties op “Blogdip: het is allemaal eventjes te veel

  1. Ergens is dit wel herkenbaar voor mij. Ik heb amper 31 volgers & ookal weet ‘k dat ‘k daar niet op mag kijken, toch vraag je je af waarom? Ik heb mssn wel een andere stijl van bloggen als de rest, maar toch..
    Momenteel zit ‘k ook wel in een blogdipje. Ik wou fictie gaan schrijven, maar dat vlot precies niet goed.. Momenteel werk ‘k 25u/week, ga’k naar school & zit ‘k in een vereniging. Dit komt nu opeens allemaal zo snel op elkaar dat ‘k het bloggen wat achterwege heb gelaten.. Ik wil de draad wel weer oppikken, maar weet nog niet hoe.. Even wat laten rusten & ik kom er wel
    Lees het vorige artikel van Evelyne: #PrayForBelgium ❥My Profile

    1. Ja inderdaad. Ik heb nu al bijna twee weken amper iets voor mijn blog gedaan, en hoewel ik had verwacht dat ik het erg zou missen valt het voorlopig best mij. Het doet me goed even een pauze in te lassen en er eens goed over na te denken. Even wat meer rust, maar ook nadenken over het zomaar alles online delen enzovoort.
      Lees het vorige artikel van Kim: Blogdip: het is allemaal eventjes te veelMy Profile

  2. Hey Kim, ik lees dit nu pas maar laat toch nog graag even een reactie achter. Ik denk dat het goed is dat je het ‘moeten bloggen’ even los hebt gelaten. Wanneer je bloggen voelt als een verplichting, gaat het volgens mij de verkeerde kant op en is het goed dat je hiervan even afstand hebt genomen. Bloggen moet, in mijn ogen, leuk zijn en ontspannend. Ik schrijf eigenlijk alleen maar wanneer ik daar zin in heb en wanneer ik daar behoefte aan heb. Komt er dan een week of langer niets online? Dan is dat maar zo. Ik ben er van overtuigd dat je in je vrije tijd niets tegen je zin moet doen. Ik hoop dat de rust je deugd doet en dat je op deze manier te weten komt wat je je juist wilt Misschien heb je niet het aantal volgers dan andere bloggers hebben die reeds 2 jaar in het blogwereldje zitten. Maar jij hebt wel een aantal vaste volgers die ik steeds op je blog zie terugkomen en dat maakt het hier zo gezellig en persoonlijk en misschien is dat wel véle belangrijker dan het aantal volgers, dat is tenslotte maar een cijfertje?!
    Lees het vorige artikel van Anneleen: De lente in huis halen met een vrolijk moodboard!My Profile

    1. Dankjewel voor je reactie Anneleen. Je hebt gelijk, dat cijfertje doet er eigenlijk helemaal niet toe. Het is natuurlijk fijn om te weten dat het door mensen gelezen en geapprecieerd wordt als je er zoveel tijd in steekt, maar ik weet wel dat ik een aantal vaste volgers heb waaronder een aantal hele lieve die bijna elke keer een reactie achterlaten, waaronder jij, en dat vind ik heel fijn en gezellig. Dus dat stoor me eigenlijk het minste hoor, het is vooral dat het soms wat te veel wordt én daarenboven dat ik soms begin te twijfelen of ik er geen spijt van krijg dat ik dit allemaal deel op het wereldwijde web… Ik vind het dus wel fijn om er nu even wat afstand van te nemen en wat over na te denken, en ondertussen te genieten van mijn extra vrije tijd om andere dingen te doen
      Lees het vorige artikel van Kim: Blogdip: het is allemaal eventjes te veelMy Profile

  3. Herkenbaar zo’n dipje. Ik had in het begin ook veel twijfels over persoonlijk schrijven en wie dat allemaal kon vinden. Nu heb ik makkelijker praten aangezien mijn naam niet mijn officiële roepnaam is, maar toch. Ik denk dat patiënten het zelf niet eens zo erg zouden vinden, maar ik snap de twijfels!

    1. Ja, het is inderdaad niet makkelijk. Ik vind persoonlijk schrijven heel fijn, maar toch twijfel ik weleens of ik er later geen spijt van krijg. Op het moment dat je ermee geconfronteerd wordt is het immers vaak al wat te laat… Anderzijds denk ik van oké, dit is mijn keuze, ik kies ervoor om open te zijn en mezelf kwetsbaar op te stellen en daar ben ik trots op. Wat anderen daarvan denken is hun ding… Maar het is toch niet eenvoudig
      Lees het vorige artikel van Kim: Blogdip: het is allemaal eventjes te veelMy Profile

  4. Ik heb je posts ook wel gemist, ik ben toch een paar keer op je site komen kijken om te zien of ik niks gemist had op bloglovin! Maar VOLLEDIG begrijpelijk hoor, ik snap echt je struggles. Maar denk maar niet dat je het ‘voor niks’ doet, je hebt zeker wel trouwe lezers Maar ik snap wel wat je bedoelt met dat je je afvraagt waarom je het eigenlijk doet. Neem je tijd, als er niks online komt, komt er niks online, dat is absoluut jouw keuze en moet altijd zo blijven. Bloggen moet iets leuk zijn, een hobby, en niks van moeten. Ik begrijp ook je struggles omtrent het combineren van een job als psychologe en het delen van zo veel persoonlijke info. Ik denk dat je dat vooral voor jezelf moet uitmaken, al zou ik nooit iemand veroordelen voor iets wat hij of zij in zijn of haar vrije tijd doet, al weet ik niet of dat dat niet voor iedereen geldt.. Maar goed, om dit onsamenhangende bericht af te sluiten: alle begrip voor je situatie, en doe vooral waar jij je goed bij voelt!

  5. Juist omdat bloggen zo tijdsintensief is is het belangrijk dat je er vooral plezier uit haalt! Je moet doen waar je je zelf goed bij voelt. En helaas is hoeveel tijd je in je blog steekt ook van redelijke invloed op de ‘resultaten’. Niet alleen het schrijven, maar ook promoten en dergelijke. Als je de tijd mist wordt dat lastig. Hoop dat je voor jezelf de goede balans kunt vinden!
    Lees het vorige artikel van Mariska: Freedom Makeup London | Mega reviewMy Profile

  6. He wat vervelend deze dip! Je bent ook wel met veel dingen bezig, en als je blog niet meer als iets leuks ziet, is dat heel lastig! Ik kan het me helemaal voorstellen. Wie weet als het allemaal wat makkelijker gaat met werken, is ook bloggen weer meer een routine en haal je daar meer voldoening uit.
    Wat je zegt over werken als psycholoog, snap ik aan de ene kant wel. Ik heb gesprekken bij een psycholoog, en ik weet niet wat ik zou denken als ze een blog heeft waar ze persoonlijke dingen en struggles deelt. Aan de andere kant, het maakt je zo veel menselijker! Je komt echt heel sympathiek over. Dus ik denk dat het niet alleen een nadeel is.
    En ik vind echt dat je meer volgers verdient
    Veel wijsheid verder!

    1. Wat lief van je Sabrina, deze reactie doet me heel veel deugd. Ik vind het ook heel fijn om het vanuit het perspectief van ‘de cliënt’ te horen. Ik kan me hier zelf ook wel wat in inleven, maar misschien is het voor ons ook anders omdat we zelf bloggen/blogs volgen… Als je helemaal niet met het concept bekend bent of zelf terughoudender bent kijk je er misschien anders tegenaan… Anderzijds is het inderdaad mijn eigen menselijkheid en openheid die ik toon, wat geen slecht voorbeeld hoeft te zijn voor cliënten… Het is niet eenvoudig!

  7. Ik heb regelmatig wel eens een blogdipje, ik denk dat dat wel normaal is en dat dat iedereen overkomt Je nieuwe lay out gaat je vast terug zin doen krijgen om aan je blog te werken, maar als je even rust nodig hebt moet je dat gewoon doen. Dat kan echt deugd doen om er even afstand van te nemen en nadien weet je dan of je het bloggen echt mist. Ik ben ook overgestapt van een regelmatig blogschema naar een ik-blog-wanneer-ik-tijd-en-zin-heb-schema. Voelt veel beter aan
    Lees het vorige artikel van Annelies: Uitgetest: Cushion FoundationMy Profile

    1. Fijn om te horen dat ik niet de enige ben. Ik hoop dat ik het voor mezelf weer allemaal kan uitzoeken en een manier kan vinden om te bloggen zonder dat ik me er zorgen over hoef te maken, want ik doe het wel nog steeds graag.

    1. Hmm, dat is inderdaad iets waar ik eens goed over moet nadenken. Anoniem bloggen is inderdaad ook een optie, hoewel ik denk dat dat niet zo eenvoudig is en cliënten dan nog altijd wel op je blog terecht kunnen komen… Het is niet eenvoudig

        1. Ja inderdaad, dat is bij mij ook wel het geval denk ik. Ik probeer mijn blog ook zo veel mogelijk gescheiden te houden. Maar toch, als ik bepaalde zoekopdrachten intyp op Google kan je toch al snel op mijn blog terecht komen doordat ik zoveel persoonlijke dingen deel op mijn blog, en dat schrikt me soms wel een beetje af… Maar inderdaad, als ze het vinden is het natuurlijk nog niet het einde van de wereld.
          Lees het vorige artikel van Kim: Blogdip: het is allemaal eventjes te veelMy Profile

  8. Ik heb je stukjes wel gemist vorige week en ik denk nog heel wat meer mensen, dus je doet het zeker niet voor niets!
    Maar misschien is het wel een idee om wat minder persoonlijk te bloggen nu je je eigen praktijk als psycholoog hebt en je wat meer over fashion, beauty, lifestyle te richten.
    Ik snap het wel, hoor, dat het wat veel wordt, dat had ik ook wel toen ik nog 7 dagen in de week werkte, naar de avondles ging en dan nog zelf ziek was.
    Lees het vorige artikel van Ilse: Waarom Pasen zo leuk is: 10 redenenMy Profile

    1. Dat is fijn om te horen Ilse Ik weet ook dat jij één van mijn meest trouwe bezoeksters bent en dat is heel fijn! Hmm, over minder persoonlijk bloggen denk ik ook soms na, maar anderzijds vind ik dat net het leukst om te doen en vind ik de andere onderwerpen steeds minder interessant en origineel om over te schrijven… Lastig!