Persoonlijk: hoe mijn blog is ontstaan en mijn onzekerheden daarover

Bloggen, Persoonlijk

let you faith be bigger than you fear

Zoals jullie misschien al weten, had ik in het begin heel veel twijfels over mijn blog. Zo erg zelfs, dat ik af en toe overwogen heb om te stoppen met bloggen. Maar uiteindelijk besefte ik dat ik het bloggen miste en het echt graag deed, en toen heb ik besloten om er volledig voor te gaan. Wat niet wil zeggen dat ik nu geen twijfels of onzekerheden meer heb. En soms doet het me goed om te lezen dat anderen ook onzeker waren, dat het bij hen ook niet allemaal van een leien dakje liep. Achter elke blog schuilt een verhaal, elke blog is ergens begonnen. En daar ben ik altijd wel nieuwsgierig naar. Daarom duik ik soms wel eens in de archieven van bepaalde blogs en ga lees ik hun allereerste blogposts nog eens. En dan voel ik me soms al een beetje zekerder. En dat is ook één van de redenen waarom ik deze post schrijf. Zodat jullie mij in de reacties misschien herkenning kunnen geven voor mijn onzekerheden, en zodat ik jullie misschien herkenning kan geven voor jullie onzekerheden. En zo kennen jullie meteen ook het verhaal achter mijn blog, want dat vinden jullie misschien ook wel interessant om te weten. Vandaag duik ik dus even terug in mijn eigen archieven en vertel er jullie meer over hoe mijn blog begonnen is en over de twijfels en onzekerheden die hierbij kwamen kijken.

♥ Hoe het allemaal begon

Ik ‘ontdekte’ blogs eigenlijk pas ongeveer een jaar geleden. Ik weet het, ik was een laatbloeier op dat vlak, haha! Maar in België is bloggen helemaal nog niet zo bekend als in Nederland. In mijn omgeving althans toch niet. Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren hoe ik blogs ontdekt heb en wat de allereerste blog was die ik ontdekte… Ik denk dat Littlewonderworld er sowieso wel één van was. Die volg ik nu trouwens nog steeds. Via-via ontdekte ik steeds meer leuke blogs en begon ik ze regelmatig te lezen. Stilaan begon ik er wel eens over na te denken om misschien zelf een blog te beginnen. Maar waarover zou ik dan schrijven? En ik zou toch nooit voldoende inspiratie hebben om regelmatig – laat staan elke dag – een artikel online te krijgen? Maar toen begon de blokperiode en moest ik drie weken lang elke dag thuis zitten en van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat studeren. Tijdens die periode krijg ik telkens plots allerlei ideeën over dingen die ik wil doen: mijn kamer opruimen, spullen bijeen zoeken voor een rommelmarkt, allerlei dingen opzoeken op het internet, webshops afstruinen,… Alles lijkt dan plots zoveel leuker. En tijdens deze blokperiode werd het beginnen van mijn eigen blog dan plots een aantrekkelijk idee. Alleszins aantrekkelijker dan wekenlang studeren.  Ik wist dat ik het niet mocht doen, dat ik me eerst op mijn studies moest concentreren. Dus schreef ik het op mijn to-do lijstje: eigen blog beginnen. Maar eens het op mijn lijstje stond, kon ik het niet meer loslaten. Ik kreeg plots allerlei ideeën over artikels die ik kon schrijven en kon niet meer wachten om ermee aan de slag te gaan. Dus zonder er ook maar iets over te weten of op te zoeken, maakte ik een gratis blog aan op wordpress.com. En zo werd Kimsbloglife geboren. Mijn eerste artikel dateert van 7 januari 2014, vandaag bijna 10 maanden geleden. De volgende dag plaatste ik meteen mijn allereerste shoplog. Ik plaatste foto’s van mezelf, maar mijn hoofd was nog nergens zichtbaar. Ik wilde mijn blog zo anoniem mogelijk houden. Ik was ook heel erg bang voor de reacties van mijn omgeving. Heel toevallig was ik aan het chatten met een vriendin over kleding, en toen vertelde ik haar dat ik een blog was begonnen en daarop een shoplog had gepost. Zij was de eerste tegen wie ik het vertelde (behalve mijn vriend misschien). Zij ging toen een kijkje nemen en liet me weten dat ze het heel erg leuk vond om te lezen. Maar verder had ik natuurlijk nog geen lezers, want niemand wist nog van mijn blog. En omdat ik wel voor iemand wilde schrijven, dacht ik erover om mijn blog aan te kondigen op mijn (privé) Facebookprofiel. Ergens wilde ik graag veel lezers, maar anderzijds was ik ook heel erg bang voor de reacties. Uiteindelijk moedigde mijn vriendin me aan en plaatste ik redelijk impulsief (omdat ik het anders toch nooit zou durven) de link naar mijn blog op Facebook. En toen kon ik niet meer terug! Ik kreeg al snel veel positieve reacties van vriendinnen en kennissen en was daar heel blij mee. Maar tegelijkertijd vond ik het ook wel heel eng dat iedereen die ik kende mijn blog nu kon lezen.

♥ Hoe het zich verder ontwikkelde

Ondanks mijn onzekerheden gaf ik niet op en plaatste ik ongeveer een week later opnieuw een artikel online. (Ja, terwijl ik eigenlijk moest studeren!) Maar toen begonnen de examens echt en had ik echt geen tijd meer, dus liet ik het bloggen weer even voor wat het was. Maar na de examenperiode wilde ik het toch weer opnemen. Tijdens de lesvrije week hield ik een fotodagboek bij en een paar weken later postte ik mijn allereerste ‘home inspiration’ artikel. Maar toen sloegen de twijfels weer erg toe en gaf ik zo hard toe aan mijn angst dat ik even besloot om ermee op te houden. In maart postte ik toch nog één artikel (over mijn Filofax), maar in april postte ik zelfs niets, en de eerste helft van mei ook niet. Drie maanden lang postte ik dus bijna geen enkel artikel. Gewoon omdat ik zo bang was voor de reacties van mijn omgeving. Maar eind mei ging ik na lange tijd eindelijk nog eens naar de Primark en kocht ik zoveel leuke dingen, dat ik gewoon zo veel zin had om dit op mijn blog te delen. Dus ik probeerde me opnieuw over mijn angst heen te zetten, en ik maakte het meteen nog gekker! Ondanks mijn grote angst plaatste ik toen mijn allereerste video online, een Primark shoplog dus. Vlak daarna begon de volgende blokperiode weer, en jullie kunnen het misschien al raden… toen kreeg ik plots weer zo veel zin en inspiratie om te bloggen dat ik er gewoon weer mee doorging. Twee weken lang (de laatste week van mei en de eerste van juni) postte ik bijna elke dag een artikel online. Ja, weer terwijl ik eigenlijk zou moeten studeren. Gelukkig hebben mijn schoolresultaten er niet onder geleden! Toen de examens echt begonnen moest ik me daar volop op concentreren en liet ik het bloggen weer even liggen.

♥ Mijn twijfels en onzekerheden

In die periode kreeg ik plots heel onverwacht een reactie op het Facebookbericht over mijn blog, dat ik in januari had geplaatst. Een achternicht (en ex-klasgenoot) van mij liet een hele lieve reactie achter. Ze schreef dat ze nog eens op mijn blog gekeken had en dat ze het heel erg leuk vond, ook de filmpjes. Heel leuk om te lezen natuurlijk, en dat liet ik haar meteen ook weten in een reactie op Facebook. Maar plots sloeg de paniek weer toe: ‘Oh nee, nu gaan al mijn Facebookvrienden mijn reactie hierop zien verschijnen op hun tijdlijn, en dan gaan ze de link naar mijn blog weer zien en misschien weer een kijkje nemen!’. Dat wilde ik absoluut niet! Ik had ondertussen al spijt dat ik de link ooit op Facebook had gedeeld, omdat ik eigenlijk niet wilde dat mensen die ik ken het zouden lezen. Ik was bang dat er nog meer reacties zouden komen. Misschien wel negatieve. Of dat mensen mij achter mijn rug zouden uitlachen. Als ik werd aangesproken over mijn blog (ook al was het positief bedoeld) voelde ik me altijd heel erg ongemakkelijk. En ook mijn vriend werd regelmatig aangesproken door vrienden of kennissen die mijn blog hadden gelezen. Ja, ook jongens. Heel gênant vond ik dat! Ik was zo bang voor wat er achter mijn rug gezegd of gedacht zou worden. Zelfs de positieve reacties kon ik niet aannemen en maakten me beschaamd en verlegen. “Ze zeggen dat wel zo in mijn gezicht, maar wat denken ze echt, of wat zullen ze achter mijn rug zeggen?” “Zouden ze over mij roddelen?” Door al mijn twijfels en onzekerheden liet ik het bloggen na de blokperiode dan ook weer even voor wat het was. In juli kwam er geen enkele post online. Maar begin augustus kreeg ik toch weer veel zin om te bloggen. Ik had al verschillende keren aan mijn angst toegegeven door te stoppen, maar toch begon het elke keer weer te kriebelen… Ik besefte dat ik het gewoon echt graag deed, dus probeerde ik me over mijn angst heen te zetten en gewoon te gaan voor wat ik zelf graag wilde. Onder het motto ‘Do more of what makes you happy’ besloot ik er vanaf nu gewoon volledig voor te gaan. (Daarom heeft dat motto nu ook een plaats gekregen heeft in mijn logo/header.) Aangezien het toen zomervakantie was had ik veel inspiratie en tijd en plaatste ik bijna elke dag een artikel online. Ook met de video’s bleef ik doorgaan, gewoon omdat ik het graag deed en het mij gelukkig maakte. Ik kreeg de smaak meer en meer te pakken, en sindsdien heb ik eigenlijk besloten om volledig voor mijn blog te gaan. Toch werd ik begin september nogmaals met mijn angst geconfronteerd. Een kennis die ik tegenkwam (een jongen!) begon plots over dat hij mijn blog had gelezen en filmpjes had bekeken en wat ik daar zoal in verteld had. Wauw, wat schrok ik even! Zo vreemd om te horen dat iemand die ik regelmatig tegenkom en met wie ik af en toe praat, maar die eigenlijk niet zo goed ken, mijn blog heeft gezien en al die dingen over mij weet. Hoe zou zijn beeld nu over mij zijn? Wat moet die wel niet van mij denken nu hij dat heeft gezien? Toen heb ik besloten om de berichten over mijn blog van Facebook te verwijderen zodat niemand die ik kende de link naar mijn blog nog kon terugvinden. Tenzij ze hem zelf onthouden hadden of hem nog in de geschiedenis van hun computer hadden staan natuurlijk. Nu voel ik me daar toch al wat veiliger bij. Onlangs vertelde mijn stiefmama dat ze via Google + op mijn blog terecht gekomen was en mijn filmpjes had zitten bekijken samen met mijn papa. Ook dat vond ik zo vreemd. Wat ik voel op het moment dat iemand me erover aanspreekt is vooral schaamte. Ik vind het gênant dat ze dat zien. Ik vind het ook heel gênant als mijn vriend bijvoorbeeld mijn artikelen leest of filmpjes bekijkt, zeker als ik er bij ben. Wanneer ik hem bijvoorbeeld iets wil tonen in een filmpje van mij, zet ik altijd het geluid uit zodat hij me tenminste niet hoort. Dat is iets waar ik nog steeds mee zit.

♥ Er gewoon voor gaan!

Toch merk ik dat ik stilaan zelfzekerder word en ook wel een beetje fier kan zijn op mijn blog. Dat komt omdat ik steeds meer lieve reacties krijg van lezeressen (ja, jullie! <3) en ook omdat ik zelf al veel heb bijgeleerd waardoor de kwaliteit van mijn blog er stilaan ook al wat op vooruit gegaan is. Ik merk dat ik het de laatste weken stilaan meer en meer zelf over mijn blog durf te hebben met vrienden en familie, iets wat ik vroeger helemaal niet durfde. Ik geloof dus wel dat er een dag zal komen waarop ik oprecht fier zal zijn op mijn blog en wat ik bereikt heb en het schaamtegevoel volledig verdwenen zal zijn. Maar het is een langzame weg die ik aan het afleggen ben. Toch ben ik fier op mezelf dat ik met mijn blog eindelijk gewoon eens iets gedaan heb voor mezelf, gewoon omdat ík het leuk vind. Ongeacht wat de anderen ervan vinden. Ik ben zo blij dat ik een hobby gevonden heb waar ik echt heel graag mee bezig ben, veel door bijleer, en die ik gewoon thuis kan uitoefenen wanneer ik er zin en tijd voor heb. Ik ben zo blij dat ik gewoon heb doorgezet, ondanks mijn angsten en onzekerheden.

Ik vind bloggen een heel interessant onderwerp om over te lezen en te schrijven. Daarom ben ik van plan om binnenkort nog een artikel te schrijven over hoe mijn blog stilaan gegroeid is en welke stappen ik daartoe al heb ondernomen, en ook nog een artikel waarin ik jullie vertel wat ik nu eigenlijk (al dan niet) met mijn blog wil bereiken. Vinden jullie dit soort artikelen interessant om te lezen? En als je zelf een blog hebt: hoe is het bij jou allemaal begonnen? Was jij ook zo onzeker in het begin, en heb je dat net als ik nog steeds een beetje? Daar ben ik echt heel erg benieuwd naar!

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

21 reacties op “Persoonlijk: hoe mijn blog is ontstaan en mijn onzekerheden daarover

  1. Ik lees dit nu pas.. maar ik zit in hetzelfde schuitje
    Ik vind het ook vreemd en deels gênant als iemands iets zegt of vraagt dat ze gelezen hebben. Ik ben ook maar bezig sinds oktober (sinds juni eigen domeinnaam).
    Maar langs de andere kant ook heel leuk. DUS JA

    1. Haha, blij dat ik niet de enige ben! Zeker als je nog niet zo lang bezig bent is het best normaal denk ik. Ik ben intussen twee jaar bezig en intussen gaat het al een stuk beter dan in het begin, maar ik vertel er nog steeds niet zo snel spontaan over en vind het nog steeds een beetje gênant… Heel vreemd eigenlijk! Maar goed, ik vind het aan de andere kant inderdaad ook heel leuk, dus tja

    1. Dankjewel In het begin was dat inderdaad erg moeilijk, maar ondertussen durf ik er gelukkig al veel meer over praten De meeste mensen in mijn omgeving zijn niet echt heel enthousiast, maar zolang ik het maar leuk vind!

  2. Wat ontzettend gaaf dat jij gedurfd hebt om je blog op Facebook te zetten! In mijn naaste omgeving weet NIEMAND dat ik blog, ja mijn vriend, maar die kijkt er nooit op…ik ben ook te bang om het aan anderen te vertellen

  3. Dit is zo herkenbaar! Het delen van mijn blog op mijn privé Facebookpagina durf ik nog steeds niet, omdat ik bang ben voor de reacties. Toch merk ik dat ik wel steeds zekerder word over mijn blog. Leuk om te lezen dit, Kim! Ik ben benieuwd naar meer van dit soort artikelen.

  4. Heej Kim,
    Ik heb ook wel een aantal onzekerheden. Momenteel heb ik wat ruzie met mijn vriend. Hij amuseert zich nogal graag. Je weet hoe jongens zijn he?! Drinken, zeveren en met allerlei meisjes praten. Ik zie hem heel graag maar weet niet wat te doen!
    Je blog heeft me al vaak geholpen. Zou je me soms wat raad kunnen geven?
    Vanessa. XoXo

    1. Hoi Vanessa. Wat leuk om te horen dat mijn blog je al vaak geholpen heeft! Wat je hier beschrijft is voor mij heel herkenbaar. Mijn vriend gaat ook nog graag eens uit, drinkt dan graag een beetje en amuseert zich graag met zijn vrienden, en soms praat of lacht hij ook eens met andere meisjes. Ik had het daar ook heel moeilijk mee, en nu nog steeds eigenlijk… Maar ik besef wel dat hij eigenlijk niets mis doet en dat ik hem ook moet gunnen om te doen wat hij graag doet en zich te laten amuseren met zijn vrienden. Daar tegenin gaan heeft alleen een tegenovergesteld effect, want dan is de kan groot dat je hem wegduwt. Ik weet natuurlijk niet in welke mate je vriend dat doet, als je weet dat hij echt te ver gaat in het ‘zeveren’ met andere meisjes, dan vind ik dat je zeker voor jezelf mag opkomen en je niet moet laten doen. Maar als het eigenlijk heel onschuldig is, dan zou ik proberen het te aanvaarden of er niet te veel over te zeggen. Als je weet dat je vriend echt van je houdt, moet je hem proberen te vertrouwen. Ik vind dat zelf ook heel erg moeilijk, ook door wat ik in het verleden zelf al meegemaakt heb met andere jongens, maar ik weet ook dat het geen zin heeft om je voortdurend zorgen te maken en er altijd ruzie over te maken met hem. Daardoor duw je hem alleen maar weg. Als je je hem laat doen (als het niet te ver gaat natuurlijk!) en jullie er geen ruzie over maken, zal jullie relatie beter worden en zal hij vanzelf ook meer naar je toe komen en minder behoefte hebben om met andere meisjes te praten.

  5. Heel herkenbaar! Ik vond het eerst ook super eng om een post op FB te plaatsen. Wie weet wie het allemaal zou lezen? Al die bekenden! En wat zouden ze wel niet van me denken? Dat ik een of andere make-up bimbo ben? Ik vond het veel minder eng als vreemden mijn blog bezochten.. bovendien waren die vreemden ook allemaal make-up lovers enzo. Ik had verwacht dat ik allemaal roddel en haat reacties uit mijn omgeving zou krijgen maar tot nu toe helemaal niks! Alleen maar positieve reacties. Mijn FB post angst is nu gelukkig ook helemaal weg haha! Wel fijn om te lezen dat ik niet als enige onzeker ben/was. Jij hoeft je trouwens nergens voor te schamen of angstig voor te zijn hoor, je blog is super leuk!! xoxo

  6. Wat een herkenbaar artikel en daardoor ontzettend inspirerend Helaas heb ik nog niet die stap genomen om mijn blog met bekende te delen: alleen drie of vier mensen kennen mijn blog. Ik vind het mooi om te horen dat jij jezelf over die angst heen hebt gezet en gewoon door bent gegaan waar je gelukkig van wordt: dat maakt je een ontzettende sterke vrouw in mijn ogen. Keep up doing all the good work your doing with your blog! En om je vraag te beantwoorden: het lijkt mij heel leuk om meer verhalen te horen over je blog en hoe je bent waar je nu bent, dus ik zeg een dikke yes lady!
    Lees het vorige artikel van Deisy: Life Lately #oktoberMy Profile

  7. Ik snap helemaal hoe je je voelt. Ik heb/ had ook een blog maar door tijdsgebrek en schaamte ben ik gestopt met bloggen maar toch heb ik heel erg veel zin om terug artikels te schrijven en zelfs een filmpjes op te nemen maar dit maakt mijn blog nog persoonlijker en momenteel heb ik de stap nog niet durven nemen maar mss dat jouw artikel wel dat extra duwtje in de rug is, na dit te lezen krijg ik weer helemaal zin om te bloggen! Ik ontdekte je blog gisteren via Instagram en ben onmiddelijk allerlei artikelen en ‘over mij’ beginnen lezen. Eindelijk ontdek ik eens een Belgische blogger en het is leuk dat jij ook psychologie studeert

  8. Ohh ja hier herken ik mij ook wel in hoor! Vooral als je gewoon lekker op stap bent en je dan weer een reactie krijgt. Ik heb liever reacties online dan in real life geloof ik haha. Maar je doet het leuk dus vooral doorgaan!
    Lees het vorige artikel van Anouk: Gezond lunchenMy Profile

  9. Dit zou zo mijn verhaal kunnen zijn! Ik schaam me ook enorm als iemand die ik ken praat over mijn blog, of nog erger: het bekijkt waar ik bij ben! Ik lees dat jij dat gevoel ook hebt. Dus je bent zeker niet alleen! Maar we zullen ons er ooit moeten overzetten! En ik vind dat je een top blog hebt en leuke dingen schrijft, en leuke filmpjes maakt. Dus je moet je nergens voor schamen! Laatst heb ik een Facebook pagina aangemaakt na lang twijfelen (en gepush van mijn zus!), en veel van mijn vrienden en familie bekeken de pagina meteen… waardoor het allemaal nog erger werd, die schaamte. Maar ik probeer me erover te zetten, want ik blog graag en wie mijn blog stom vind moet er maar niet op kijken!
    Lees het vorige artikel van Evi: Weekly Diary #12My Profile

  10. Hier herken ik me zo hard in! Ik voel me er ook zooo onzeker bij als ik weet dat iemand die ik persoonlijk ken mijn blog heeft gelezen haha Ik ben inmiddels van blogger overgestapt naar wordpress, zodat je mijn blog niet meer kan vinden onder mijn volledige naam, maar toch. Er zijn een paar vrienden die ervan weten, maar verder zwijg ik er liefst zoveel mogelijk over. Gek eigenlijk! Ik denk dat het in België gewoon veel minder bekend is dan in Nederland inderdaad, waardoor je al snel bang bent om raar bekeken te worden als je erover vertelt. Ik hoop ook dat ik op een dag trots mijn blog met iedereen zal durven delen, maar voorlopig toch nog niet haha. Veel succes nog, en vooral blijven bloggen Kim!
    Lees het vorige artikel van Jana: Taylor -Europese tours zijn overrated- SwiftMy Profile

  11. Heel herkenbaar! Ik volgde al sinds mijn twaalfde blog en was er al aan een stuk of vijf begonnen. Na een maand haakte ik af aangezien ik net als jou gewoon schrik had. Heb echt spijt dat ik altijd gestopt was aangezien ik merk dat het me echt blij maakt. Ik kan eindelijk ‘mijn ei kwijt’ (of hoe zeg je dat :p). Ik zit wel nog in het stadium dat alleen mijn ouders, broer en beste vriendin hiervan af weten. En misschien enkele volgers op twitter. Binnenkort wil ik het wel een delen op facebook maar daar ben ik nog niet klaar voor en mijn blog ook niet haha. Moet nog wat mijn weg hierin zoeken! Heel leuk artikel trouwens Kim, ben blij dat ik niet de enige was/ben

    1. Dankjewel. Voor mij ook fijn om tz horen dat ik niet de enige ben. Ik vind het heel goed dat je nog wacht met het op Facebook te zetten tot jij en je blog er klaar voor zijn en je er echt fier op kan zijn

  12. Super interessant Kim! En zo herkenbaar. Ik wou al jaren bloggen maar durfde niet goed. En wat zouden vrienden en familie er van vinden? Daar ben ik nog steeds wel onzeker over. Maar je moet inderdaad gewoon doen wat je leuk vindt en het is een ontzettend leuke hobby zowel het lezen als het schrijven van artikelen. Ik kijk al uit naar je volgende artikel! x