Persoonlijk: je blog delen met je omgeving

Bloggen, Persoonlijk

fs-blog1

Aan je omgeving vertellen dat je blogt, zo eenvoudig is dat niet. Dat vind ik althans toch. Ik blog ondertussen al een jaar, en nog steeds loop ik er in mijn omgeving niet mee te koop. Hoewel ik het ontzettend graag doe, er enorm veel vrije tijd aan spendeer en best wel fier ben op mezelf als ik zie hoe mijn blog al gegroeid is, heb ik het er toch heel moeilijk mee om tegen mijn omgeving over mijn blog te vertellen. Waarom? Omdat ik bang ben voor hun reactie. Bang dat ze het belachelijk zullen vinden, bang dat ze me anders zullen bekijken, bang dat ze over me zullen roddelen… Ik leg het jullie hieronder allemaal in geuren en kleuren uit!

Bang voor negatieve reacties

Mijn angst voor negatieve reacties is voor een deel te wijten aan het feit dat bloggen in België helemaal nog niet zo ingeburgerd is als bijvoorbeeld in Nederland. In mijn omgeving zijn heel weinig mensen die blogs volgen of überhaupt op de hoogte zijn van het fenomeen. En wat je niet kent is vaak een beetje vreemd en wekt vaak wat weerstand op. Onbekend is onbemind, zoals ze zeggen. En daarom ben ik bang voor de reacties. Bang dat ze me raar zullen vinden, bang dat ze achter m’n rug zullen roddelen of me zullen uitlachen, bang dat ze raar naar me zullen kijken als ik ergens binnenkom… Ik weet dat dat misschien overdreven is, maar toch zit ik met die angst.

Wat ‘vreemden’ over me denken, tja, wat maakt het uit. Oké, het is nooit fijn om negatieve reacties te krijgen, maar ik denk dat ik negatieve reacties van ‘vreemden’ toch makkelijker van me af zou kunnen zetten dan van ‘bekenden’. Bovendien is een reactie van een lezer op een bepaald artikel vaak eenmalig, of het nu een positieve of negatieve reactie is. Nadien spreken ze je er meestal niet meer over en denken ze er waarschijnlijk zelfs niet meer aan. Maar mensen die je kennen zullen het sneller onthouden en zullen hun beeld over jou aanpassen aan wat je op je blog deelt. Niet dat dat een verkeerd beeld is hoor, maar misschien wel een meer kwetsbaar beeld.

Ik had het hier onlangs over met mijn stagebegeleidster (zij weet sinds kort dat ik een blog heb maar weet niet welke) en zij vond het vreemd dat ik mijn blog wel met vreemden durf delen en niet met kennissen. Toen ik zei dat ik bang was dat ze me dan misschien anders zouden leren kennen, vroeg zij of ik op mijn blog dan iemand anders ben dan in het echte leven. Daar heb ik nadien nog veel over nagedacht. Ik zei haar toen dat ik op mijn blog eigenlijk meer mezelf ben dan in het echte leven. Hier durf ik alles schrijven en tonen hoe het echt is, zeker zolang mijn omgeving mijn blog niet kent of leest. Dit is nu mijn veilige plaatsje, hoewel ik weet dat het internet eigenlijk heel gevaarlijk kan zijn. In het ‘echte leven’ durf ik sommige dingen niet te zeggen of te tonen, omdat ik bang ben dat m’n vriendinnen of familie of collega’s het niet leuk of mooi of goed zouden vinden… Pas op, zo erg is het niet hoor. Het is niet dat ik mezelf niet kan zijn in mijn eigen omgeving. Over het algemeen ben ik echt wel een open boek en durf ik zeker voor mijn mening opkomen. Maar toch ben ik soms heel onzeker over dingen en die durf ik dan misschien niet zo goed delen, omdat ik bang ben voor een negatief oordeel. En dat kan heel oppervlakkig over kleding gaan, maar ook over meer persoonlijke dingen die ik in mijn omgeving misschien niet kwijt durf of wil. En als ik zeg met mijn omgeving, dan bedoel ik dat ook heel ruim: vriendinnen, collega’s, familie en kennissen. Kortom iedereen die ik ken. De meesten weten wel dat ik een blog heb omdat ik het in het begin eens op Facebook gedeeld heb (daar heb ik trouwens echt spijt van gehad), maar verder wordt er eigenlijk niet zo vaak over aangesproken.

De laatste tijd durf ik wel soms al eens iets over mijn blog vertellen als het te pas komt, maar dan probeer ik weer snel van onderwerp te veranderen. Bovendien vind ik het ook niet zo fijn als zij plots over mijn blog beginnen en bijvoorbeeld vertellen dat ze één van mijn artikelen gelezen hebben. Dan voel ik me meteen veroordeeld of zo… Ik denk dat dat voor een deel ook wel te maken heeft met de vriendinnengroep waarin ik zit. De meeste van mijn vriendinnen zijn van de jeugdbeweging, we vormen een grote groep, maar ook een groep die wel redelijk snel een oordeel over anderen klaar heeft en die graag roddelt. En het feit dat ik dit hier nu deel, is ook weer moeilijk voor mij, want als vriendinnen dit lezen, zullen ze zich misschien gekwetst voelen of kwaad zijn of… Maar goed, daarover meer in de volgende alinea. Verder ligt het ook echt wel aan mezelf hoor, want ook bij andere vriendinnen of familie en andere mensen vat ik alles wat ze over mijn blog zeggen eerder negatief op, omdat ik er zelf zo onzeker over ben. Als ze dan echt tonen dat ze het leuk vinden gaat het vaak wel beter. Dus misschien heb ik dat ook gewoon nodig, wat meer bevestiging. Dus een oproep voor vrienden, familie of kennissen die dit lezen: geef me maar wat meer complimentjes over m’n blog of laat eens een leuke reactie achter

Gevoelige onderwerpen

Bovendien schrijf ik soms ook heel persoonlijke dingen op mijn blog, dingen die ik met mijn omgeving misschien liever niet deel of niet goed durf te delen. Ik wil die persoonlijke rubriek trouwens graag nog uitbreiden en zou misschien zelfs over heel erg persoonlijke dingen willen schrijven om taboes te doorbreken (daarover later meer). En voor mij voelt het op één of andere manier veiliger om heel persoonlijke dingen op het wereldwijde web te delen dan met mensen die ik ken. Dat klinkt misschien vreemd, maar ook daar zit eigenlijk weer dezelfde redenering achter: het oordeel van mensen die ik niet ken kan me veel minder raken of kwetsen dan dat van mensen die ik wel ken. Als mensen die ik ken iets persoonlijks van me lezen, zullen ze me misschien anders gaan bekijken, zullen ze misschien ook letterlijk vreemd gaan kijken als ze me zien, zullen ze misschien over me gaan roddelen,… Weer die angst voor beoordeling of veroordeling. Van waar komt die angst toch?

Ik ben over het algemeen wel een beetje bang voor kritiek en gevoelig voor het oordeel van anderen, het zal daar wel mee te maken hebben. Maar goed, er is nog een reden waarom ik soms misschien liever heb dat mijn omgeving mijn blog niet zou lezen. Soms wil ik namelijk persoonlijke dingen óver mijn omgeving schrijven. Dat ik me niet helemaal thuisvoel in mijn vriendengroep of op m’n werk bijvoorbeeld, of dat ik eigenlijk geen goede band heb met m’n familie, of dat het niet zo goed gaat tussen mijn vriend en mij. Ik zeg zo maar iets. Dan is het misschien niet zo fijn voor de personen in kwestie om dat te lezen. Bovendien wil ik zelf misschien ook niet dat ze dat lezen, maar wil ik gewoon mijn hart eens kunnen luchten tegen mensen die me niet echt persoonlijk kennen en dus ook minder snel zullen oordelen. Mijn blog is een beetje een plek waar ik over dingen kan schrijven waar ik het moeilijk mee heb, die niet iedereen in mijn omgeving moet weten. Ik wil op mijn blog over alles kunnen schrijven en niet moeten opletten wat ik deel. En dat komt natuurlijk wel in het gedrang als mijn omgeving mijn blog ook gaat lezen…

Enerzijds is er dus de angst voor beoordeling en wil ik de vrijheid om alles te kunnen delen zonder me zorgen te maken, anderzijds zou ik het wel fijn vinden als mijn omgeving mijn blog ook zou lezen én wil ik ergens ook taboes doorbreken door het net ook te delen met mensen bij wie je wel kwetsbaar bent. Weer een heel dilemma dus, of ik nu wel of niet wil dat m’n omgeving m’n blog leest… Door dit allemaal neer te schrijven besef ik alleszins wel al dat mijn angsten voor negatieve reacties grotendeels belachelijk of enorm overdreven zijn. Bovendien ben ik wie ik ben, en dat mag iedereen ook weten. Anderzijds blijft er natuurlijk wel het stukje van mijn eigen plekje om heel persoonlijke dingen te delen en om mijn hart te kunnen luchten over dingen die te maken hebben met personen in mijn omgeving… Maar goed, daarover binnenkort meer in een ander artikel

Deel jij je blog met vriendinnen, familie, collega’s en kennissen, of ben jij ook zo onzeker over het delen van je blog met je omgeving? Waarom ben jij wel of niet bang om je blog te delen? En hoe reageert jouw omgeving op je blog?

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

28 reacties op “Persoonlijk: je blog delen met je omgeving

  1. Het gezin weet dat ik blog en nog een paar mensen. En mijn beste vriend en vriendin. Vrienden die wat verder van me afstaan weten het niet echt omdat ik, zoals jij al beschrijft, bang ben voor die negatieve reacties. Wat eigenlijk heel gek is, want op mijn blog ben ik echt mezelf. Als ze door mijn blog anders naar me zouden gaan kijken en mij niet meer leuk vinden vinden ze de echte mij niet leuk. Dan hoef ik ze ook niet in mijn leven te hebben. Ik ben langzaamaan naar buiten aan het treden naar mijn omgeving toe met mijn blog. Maar ik ben ook nog erg op zoek naar de juiste manier van bloggen voor mij en hoe ik mijn lay out precies wil.

    Inspirerend artikel!
    Lees het vorige artikel van Robin: Film review: The Longest RideMy Profile

    1. Dit is exact hoe ik het ook ervaar: bang voor negatieve reacties, terwijl ik op mijn blog écht mezelf ben. Dus inderdaad, als ze door m’n blog anders naar mij zouden kijken vinden ze de echte mij niet leuk. Dat heb je perfect verwoord! En inderdaad, eigenlijk hoef je ze dan niet meer in je leven. Maar toch is het niet zo eenvoudig. Toch probeer ik me er ook steeds minder van aan te trekken en stilaan meer en meer mijn blog te delen met mijn omgeving

  2. Door middel van je berichtje op Instagram ben ik gelijk even een kijkje wezen nemen op je website! Wat een mooie artikelen schrijf je en wat een boeiende onderwerpen! Ik herken mijzelf echt enorm in dit stuk. Zowel in het feit dat je bang bent voor de negatieve reacties als in het feit dat je over je omgeving wilt schrijven. Ik vind dat ook erg lastig. Ik weet namelijk precies wie in mijn omgeving mijn blog leest en zelfs als ik het denk te weten blijken er mensen te zijn die mij door mijn blog beter kennen dan ik zelf in de gaten heb. Het blijft dus erg lastig! Maar wel goed om er over te schrijven. Over een paar jaar kunnen we hier misschien wel om lachen. Wie weet!
    Lees het vorige artikel van Kirsten: WAAROM IK NIET OVER MIJN BLOG DURF TE PRATENMy Profile

    1. Bedankt voor je lieve reactie Kirsten! Ik las zonet ook jouw artikel, doet toch altijd goed om te horen dat er nog velen met deze twijfels zitten. Maar ik hoop inderdaad dat het steeds meer vanzelf zal gaan en dat we hier over enkele jaren mee kunnen lachen

  3. Wat goed dat je hierover schrijft! Ik herken me volledig in je verhaal. Ik durf het ook niet goed te delen en voelde me met Sinterklaas ook super onzeker toen mijn zwager een gedicht/liedje had geschreven over mijn Action shoplog. Ik voelde me voor schut gezet en vooral ook heel erg onbegrepen.
    Ik denk dat je het moet delen als jij er klaar voor bent en het voor jou goed voelt. Wanneer dat is zal de tijd leren. Als je maar onthoud dat je echt wel trots kunt zijn op je blog!
    Lees het vorige artikel van Evelien: Cheers to the weekend #7My Profile

    1. Dankjewel Evelien! Oh nee zeg, zo erg dat je schoonbroer hierover een liedje heeft geschreven! Ik zou ook echt door de grond zakken van schaamte en me echt beledigd voelen. Maar anderzijds ook weer: waarom? Waarschijnlijk bedoelde hij het niet echt om je uit te lachen, toch? En anders is het echt wel kortzichtig van hem, jij lacht toch ook niet met zijn hobby? Nou ja, probeer je er niet te veel van aan te trekken en weet dat ook jij echt heel erg trots op je blog mag zijn! Maar het is niet altijd zo gemakkelijk he
      Lees het vorige artikel van Kim: Shoplog Westland Shopping CenterMy Profile

  4. oef! Dit is een onderwerp waar ik veel over nadenk de laatste tijd. Op de een of andere manier komen er steeds mensen van mijn persoonlijke facebookpagina op mijn blog-instagramaccount. Dan kunnen ze dus ook naar mijn blog. Ik wil dat niet! Ik blog over behoorlijk gevoelige dingen, zoals het feit dat ik zwanger wil worden. Stel mijn buurjongen van mijn leeftijd, die heel veel feest en vrijgezel is, leest dat. Dan zou ik mij best schamen, terwijl ik nu meteen denk: waarom eigenlijk? Misschien is het ook het idee dat mensen in mijn omgeving dan alles al van mij weten, zonder dat ik ze persoonlijk gesproken heb. Alsof ze mijn dagboek lezen ofzo…

    1. Ik heb net hetzelfde gehad onlangs! Ik had mijn blog in het begin wel al eens gedeeld via Facebook maar heb nadien alle links weggehaald omdat ik niet wilde dat ze hem nog zouden vinden, maar onlangs had ik eens via Instagram op delen via Facebook geklikt omdat ik een foto op mijn Facebookpagina van mijn blog wilde delen, maar dat ging blijkbaar niet en de app maakte automatisch verbinding met mijn persoonlijke Facebookprofiel. Ik heb het dan geannuleerd, maar doordat die connectie met Facebook gemaakt is kregen mijn Facebookvrienden blijkbaar plots allemaal een melding dat hun Facebookvriend was aangesloten op Instagram en begonnen ze me allemaal te volgen. Heeeelp! Haha! Want het is inderdaad een raar idee dat mensen die je eigenlijk niet zo goed kent plots heel veel over jou te weten kunnen komen. Maar anderzijds is het misschien ook weer niet zo erg als we denken, afhankelijk over hoe persoonlijk de dingen zijn waarover we schrijven natuurlijk. Maar dat je zwanger wil worden vind ik helemaal niets om je over te schamen hoor
      Lees het vorige artikel van Kim: Shoplog Westland Shopping CenterMy Profile

  5. Goed artikel! In mijn omgeving weet nog niemand het. Deels omdat ik net begonnen ben en ik wil eerst nog wat groeien voordat ik het aan anderen laat zien. Maar stiekem ben ik ook wel een beetje bang voor negatieve reacties hoor! Dus ik herken me goed in je stukje!

    1. Dankjewel Rianne! Ik zou je ook aanraden om nog wat te wachten tot je zelf zelfzeker genoeg bent over je blog Een eerste indruk kan je immers maar één keer maken en bovendien ga je je er niet goed bij voelen als je zelf nog te onzeker bent
      Lees het vorige artikel van Kim: Shoplog Westland Shopping CenterMy Profile

  6. Wouw, je verwoord het allemaal zo ontzettend mooi. Ik heb zelf van precies hetzelfde last: ik ben bang voor de reacties van anderen, bang dat ze me zullen uitlachen o.i.d. Ik zit ook op een agrarische opleiding, dus ik ben heel erg bang dat bijvoorbeeld mijn medestudenten er niets van zullen begrijpen, het is toch een heel ander wereldje dan waar zij in leven.
    De enige mensen uit mijn omgeving die het weten dat ik blog zijn mijn ouders en vriend, en een vriendin van de middelbare school die ik eigenlijk nooit meer spreek. Ik denk er wel over om het bekend te gaan maken dat ik blog, juist om wat jij op het eind zegt: mijn blog hoort nu eenmaal bij mij, en waarom zou ik me daarvoor moeten schamen?
    Misschien dat wanneer ik de stap maak om het bekend te maken, ik er wel een linkje bij zet naar dit artikel, omdat ik het zelf lang niet zo goed zou kunnen verwoorden als jij.
    Dankjewel voor je artikel, nu weet ik in ieder geval dat ik niet de enige ben die er zo over denkt!
    Lees het vorige artikel van Irina: Tag | Harry PotterMy Profile

    1. Dankjewel voor je lieve reactie! Fijn om te lezen dat ik je met dit artikel heb kunnen ‘steunen’. Ik zou het heel fijn vinden als je misschien een linkje naar m’n artikel zou zetten en als m’n artikel zo misschien een twee leven krijgt En verder zou ik zeggen: wees niet te snel met het delen, dat je er nadien geen spijt van krijgt. Maar anderzijds inderdaad: het is een deel van wie je bent en je hoeft je daarvoor niet te schamen! Het is vooral als je over persoonlijke onderwerpen schrijft dat het wat moeilijker is om je blog te delen denk ik.
      Lees het vorige artikel van Kim: Shoplog Westland Shopping CenterMy Profile

  7. Wauw, dit verwoordt echt precies mijn gevoel! Ik was van plan om na de examens mijn blog te delen op twitter, aar dit is dus nog steeds niet gebeurd. Op één of andere manier stel ik dat toch altijd weer uit Sommigen weten wel dat ik blog en een klein aantal vrienden weet ook op welke site, maar ik loop er inderdaad niet graag mee te koop. Hetzelfde geldt een beetje voor andere sociale media, ik heb er geen probleem mee om (heel) persoonlijke dingen op twitter te gooien, maar als ik er dan bij stilsta wie dat allemaal leest of zou kunnen lezen ben ik er even niet goed van
    Lees het vorige artikel van Jana: Valentijnsartikel voor ValentijnshatersMy Profile

    1. Fijn dat ook jij je hierin herkent Jana! Doet goed om te weten dat ik niet alleen ben. Als je je er nog niet helemaal klaar voor voelt zou ik het nog niet te veel delen, want eens je het gedeeld hebt kan je niet meer terug. Ik zou dus nog even afwachten tot je je er zeker genoeg voor voelt (hoewel dat moment misschien nooit zal komen, haha!).
      Lees het vorige artikel van Kim: Combineren met Kim: geprinte broeken (wintereditie)My Profile

  8. Kimie… enkel omdat je er naar vraagt… een reactie want ja, ik weet dat je een blog hebt, en ja, ik lees af en toe je artikels, ook al weet ik dat je dat niet graag hebt, en ik wist al wel waarom, en ik begrijp dat ook wel, maar wie zegt mij steeds maar weer “zeg trek je dat toch eens niet aan wat papa daar van denkt, als jij het maar goed vindt!” als ik weer iets niet durf aandoen omdat je papa daar ooit een rare opmerking over gegeven heeft?
    Ik lees je blog af en toe, enkel en alleen omdat ik ze zo leuk vind! Niet alle onderwerpen liggen me even dicht bij het hart (zoals nagellak en zo ;-)), maar ik vind dat je dat supergoed doet en heel leuk schrijft.
    Mensen gaan altijd wel redenen vinden om te roddelen of commentaar te hebben, als het je blog niet is, zullen ze wel iets anders vinden. En geloof me, dat zegt veel meer over die anderen dan over jou.
    Wat ik altijd aan jou bewonderd heb, vanaf het ogenblik dat ik je 8,5 jaar geleden heb leren kennen, is dat jij vanaf minuut 1 jezelf was. Ik vond jou een van de meest open mensen die ik kende, die over alles durfde en kon babbelen, zeker met mij. Ik heb het tot op de dag van vandaag moeilijk om over bepaalde zaken te praten met mijn mama, en moet je daar net niet alles tegen kunnen zeggen??
    Ach ja… die hersenkronkels he? Trek het je niet aan… naarmate je ouder wordt, worden die niet strakker, maar je trekt je de impact ervan wel veel minder aan. Ik kan me best voorstellen dat mensen ook heel rare dingen over mij zeggen of van mij denken, maar who cares, ik voel me goed, ik ben gelukkig
    OK… ik begrijp je als je zegt dat je de mening van mensen die je nauw aan het hart liggen belangrijk vindt en dat commentaar van vreemden je niet zo raakt… maar denk je nu echt dat de mensen die je graag zien je anders gaan bekijken of gaan roddelen over jou, omwille van de zaken die je op je blog zet?? of wat dat betreft omwille van om het even wat jij zou doen?? en als ze dat toch zouden doen… zijn dat dan mensen die je echt graag zien??
    Jij bent slim, knap, gevoelig, meegaand, staat open voor andere meningen, jij bent superlief, jij eet alles wat ik je ooit heb klaargemaakt om te eten jij gaat soms met mij mee wandelen, ook al weet ik dat je dat niet zo graag doet, jij helpt me altijd in de keuken, jij luistert naar mijn gezaag, en jij bent mijn persoonlijke Yani You rock girl!!! en laat je door niemand anders iets anders wijsmaken!!
    Dikke kus xx

    1. Dit is de allerliefste reactie die ik ooit gekregen heb! Ik had er de tranen van in mijn ogen. Dank u voor de lieve woorden! En inderdaad, ik kan makkelijk tegen iemand anders zeggen dat ze zich niets moeten aantrekken van wat anderen denken en gewoon moeten doen waar zij zich goed bij voelen, maar zelf heb ik er nog wat werk mee
      Lees het vorige artikel van Kim: Combineren met Kim: geprinte broeken (wintereditie)My Profile

  9. Hier heb ik laatst ook over geschreven toevallig Het kan best moeilijk zijn om zoiets met je omgeving te delen, kan ik me voorstellen. Ik loop er ook niet mee te koop maar mijn goede vriendinnen enzo weten het wel. Ach, als ik het maar leuk vind !
    Lees het vorige artikel van Nina Simplynspecial: Update 10 daagse no-buyMy Profile

  10. Wauw kim dit is zo herkenbaar voor me!! Ik heb echt precies hetzelfde! Hoe dichter mensen bij je staan hoe enger hun oordeel over je is. Daarom hield ik het ook heel lang stil en nu vertel ik het stukje voor stukje aan steeds meer mensen maar sommige mensen weten het nog steeds niet. Ik vind het enorm knap sdat je er zo open over bent een dikke vette knuffel!
    Lees het vorige artikel van Eline: Allereerste vlog! Wenkbrauwen bijwerken met touwtje!!!My Profile

  11. Heel begrijpelijk artikel, ik begrijp heel goed wat je allemaal zegt. Het is inderdaad niet makkelijk om je blog openlijk te delen met je familie en vrienden, ik heb dat zelf ook. Daarom heb ik er ook voor gekozen geen Facebook pagina aan te maken of dingen van mijn blog daarop te delen. Enkelen uit mijn omgeving weten het wel en heb het ook onlangs tussendoor verteld aan mijn ouders toen ik wel moest met al die pakketjes. Op een moment moet je wel eens, want zij gaan het ook raar vinden dat er ineens zo vaak een postbode voor de deur staat. Voorlopig spreek ik er enkel over als ter sprake komt, maar ik zal er ook niet snel zelf over beginnen. Liefs!
    Lees het vorige artikel van Annelies: St. Tropez selftanner reviewMy Profile

  12. Echt een leuk artikel om te lezen, aangezien ik zelf ook niet te koop loop met mijn blog. Tegenwoordig hebben mensen snel een mening over die dingen en inderdaad, dan heb ik bang om uitgelachen te worden of om het onderwerp in roddels te worden. Nu is mijn blog nog niet zooo groot, dus ik wacht sowieso nog wel even om het aan iedereen te vertellen, maar mijn beste vrienden en mijn vriend weten wel van mijn blog. Dat kon ook niet anders, want er kruipt zo veel tijd in dat zij zich wel vragen begonnen stellen waar ik toch allemaal mee bezig was haha
    Ik snap je dus volledig! Anderzijds moet je je niet schamen voor iets wat je leuk vind om te doen en waar je ook goed in bent. Alles op zijn tijd, je bepaalt zelf wanneer de tijd daar is om over je blog te vertellen!
    Lees het vorige artikel van Sofie: Samsung’s new GalaxyMy Profile

    1. Dankjewel voor je reactie Sofie! Fijn dat je je in mijn verhaal herkent, zowel voor mij als voor jou denk ik, dat is ook een beetje wat ik met mijn blog wil bereiken. Ik denk inderdaad ook dat je best zelf kan aanvoelen met wie en wanneer je je blog deelt, en dat het geen kwaad kan om er in het begin wat voorzichtig mee te zijn, want eens ze het weten kan je niet meer terug.
      Lees het vorige artikel van Kim: Combineren met Kim: geprinte broeken (wintereditie)My Profile

  13. Goed om bij stil te staan, en waarschijnlijk herkenbaar voor vele bloggers. Zelf heb ik er wel voor gekozen om met mijn omgeving te delen dat ik blog. Dit komt omdat een groot onderdeel gaat over mijn chronische ziekte en dat ik via mijn blog meer begrip wou creëren, ook in mijn omgeving. Of als mensen graag wouden volgen hoe het ging, dan was het handig om alles gewoon één keer op de blog te schrijven.

    Sommigen lezen hem, sommigen niet (denk ik, haha, er zijn ook mensen die lezen en nooit een reactie geven).

    Ooit had ik van een familielid een heel foute reactie gekregen over mijn ziek zijn, en wou ik daar heel graag over bloggen… Maar dat heb ik toen dus niet gedaan, juist omdat mijn omgeving dan dus zou willen weten wie het was. Dat kwam dan dus te dichtbij voor een blog die niet anoniem is. Ik denk dat dat een keuze is die je moet maken… Niet simpel soms!

    Maar ik ben liever open, ook naar mijn omgeving toe, en soms schrijf ik heel persoonlijke dingen, waardoor dat inderdaad erg kwetsbaar voelt. Als er dan niet echt veel reactie komt, dan herken ik dat onzekere gevoel! Maar al bij al: ik heb er toch nog geen spijt van gehad ;-).

    x Sofie
    Lees het vorige artikel van Sofie: Review: Benecos Hand Cream for Happy HandsMy Profile

    1. Bedankt voor je reactie, Sofie. Wat rot dat je van iemand van je familie een rotte opmerking kreeg over je ziekte. Ik denk dat het inderdaad wat afwegen is wat je wel en niet kan delen en dat kan soms inderdaad echt wel lastig zijn. Maar ik denk ook dat het zeker niet slecht is om open te kunnen zijn naar je omgeving toe, dus dat vind ik wel mooi!
      Lees het vorige artikel van Kim: Combineren met Kim: geprinte broeken (wintereditie)My Profile

  14. Wat een mooi artikel Kim en goed ook om eens over na te denken (je komt zoals je zelf ook zeg tot hele andere inzichten). Ik deel mijn blog ook niet snel, maar meer omdat ik dan niet alles meer kan schrijven wat ik zou willen schrijven (zoals je in het 2e stukje zelf aangeeft). Zo had ik laatst een artikel in gedachten en dacht ik daarna: maar ja dit gaat wel altijd op het internet blijven staan en stel dat ik het nu aan mensen in mijn omgeving vertel, dan kunnen zij het dus nalezen. Dat soort gedachten zorgen er bij mij voor dat ik het (nog) niet op Facebook ga gooien. Wel zeg ik tegenwoordig vaker tegen mensen dat ik een blog heb, maar daar kies dan ook de mensen op uit. Mensen die mij wat beter kennen, bij wie ik mij mezelf voel en waarvan ik weet dat ik ze niet anders over mij zullen oordelen. Dus stukje bij beetje ben ik het aan het delen, wel op mijn manier haha. Ik denk ook dat dit het belangrijkste is: wanneer jij er aan toe bent en op je eigen manier. Als de tijd er rijp voor is zal je het zelf wel merken. X
    Lees het vorige artikel van Deisy: 7 redenen waarom uitstelgedrag niet erg isMy Profile

    1. Dankjewel voor je lieve reactie Deisy. Ik denk inderdaad dat het heel goed is om rustig aan wanneer je er zelf klaar voor bent over je blog te vertellen tegen wie jij wil. Anderzijds denk ik dat je altijd wel goed moet nadenken of je een artikel wel of niet op je blog gaat delen, want het kan altijd dat bekenden op je blog terecht komen… Dus ik denk dat het over het algemeen gewoon goed is om erover na te denken wat je wel en niet kan delen.
      Lees het vorige artikel van Kim: Combineren met Kim: geprinte broeken (wintereditie)My Profile