Geesten oproepen… Geloof jij erin?

Lifestyle, Persoonlijk

geesten oproepen

Aanstaande zaterdag is het alweer Halloween. Als kind en tiener ‘vierde’ ik dat altijd met vriendinnen en organiseerden we ‘enge’ feestjes of girlsnights. Maar daar schreef ik vorig jaar al een artikel over. Dit jaar wilde ik eigenlijk op Halloween een artikel posten over geesten oproepen, maar aangezien het op een zaterdag valt en het dan weer tijd is voor mijn fotodagboek, plaats ik het vandaag al. Ik heb namelijk in mijn leven al een aantal dingen meegemaakt in verband met geesten oproepen… En dat wil ik jullie graag in dit artikel vertellen. Ik ben ook heel benieuwd of jij in geesten gelooft!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit artikel toch met een klein beetje angst schrijf, zeker omdat ik alleen thuis ben (samen met de honden dan). Ik heb namelijk al vaker meegemaakt dat er plots iets vreemds gebeurde als ik het over geesten had… En daar wil ik het vandaag dus over hebben. Mijn allereerste vreemde ervaring was toen ik een jaar of twaalf was. Ik was op familiebezoek en praatte met mijn oudere nicht en stiefzus over geesten oproepen. Zij vertelden allebei dat ze dat al gedaan hadden en dat het glas echt bewoog, en dat ze er echt in geloofden. Ik zei dat dat niet kon en dat er waarschijnlijk gewoon iemand duwde, maar zij waren ervan overtuigd dat het echt geesten waren. Ik bleef maar beweren dat dat niet kon. Toen we ’s avonds thuiskwamen was het tijd om te gaan slapen. Ik had mijn pyjama aan en mijn knuffel al klaargelegd op bed, maar moest nog even naar de WC. Toen ik terug in mijn kamer kwam, lag mijn knuffel niet meer op bed. Ik was er nochtans heel erg van overtuigd dat ik hem er net gelegd had… Ik begon te zoeken onder mijn deken en onder mijn bed, maar kon hem niet vinden. Ik vond het zo vreemd omdat ik echt zo zeker was dat ik hem net in mijn bed gelegd had, ik kon het me nog levendig herinneren. Ik begon mijn hele kamer rond te kijken en te zoeken, keek of ze misschien op mijn kast lag, op mijn bureau,… Nergens. Half in paniek ging ik mijn kamer uit en riep ik dat ik mijn knuffel niet kon vinden. Iedereen was boven omdat iedereen ging slapen, en ze kwamen mee mijn kamer in. En toen we dus vijf seconden later mijn kamer weer binnenkwamen, lag mijn knuffel daar, in het midden van mijn bureau, helemaal in het zicht… Ik kon mijn ogen niet geloven en was zo zeker dat ik hem in bed gelegd had én dat ik net nog op mijn bureau had gekeken en hij daar toen niet lag… Dus dacht ik dat het een straf was van ‘de geesten’ omdat ik de hele avond had zitten beweren dat ze niet bestonden. Jarenlang heb ik dit voorval onthouden en heel vreemd gevonden. Ik kan het me nu, al tien jaar later, nog steeds goed herinneren. Ik begin steeds meer te denken dat het misschien toch een vergissing was van mij, maar toch vind ik het zo raar…

Ongeveer een jaartje later kwam er een vriendin bij mij logeren. We wilden ook eens geesten oproepen samen, en zochten er op de computer allerlei informatie over op. We drukten een heleboel papieren af en namen die mee naar mijn slaapkamer om te lezen. We lazen luidop dat geesten zich vaak laten zien via elektriciteit… En plots begon de lamp in mijn kamer te flikkeren. Niet één keer, maar heel vaak. Aan, uit, aan, uit, aan, uit, aan, uit… Dat had ze voordien nog nooit gedaan, en nadien heeft ze dat ook nooit meer gedaan… De lamp was dus niet stuk. Maar net op het moment dat wij dat lazen, gebeurde dat… Brrr! Ik krijg kriebels als ik eraan terugdenk!

Uiteindelijk gingen we een tijdje later dan toch geesten oproepen bij mij op zolder. Ik woonde toen nog in een oud huis. Ik deed het samen met twee vriendinnen, we hadden een Ouijabord gemaakt van karton, een glas genomen om onze vingers op te leggen, het helemaal donker gemaakt en kaarsjes aangestoken. Ik geloofde niet echt dat het ging werken. We probeerden een aantal keren: “Geest wij roepen u op… Geest wij roepen u op…”, terwijl we in een kringetje zaten en elkaars handen vasthielden. Het lukte niet. “Zie je wel?”, zei ik. Maar mijn vriendinnen wilden niet opgeven. Uiteindelijk lukte het toch, het glas begon plots te bewegen met onze vingers erop… We keken elkaar verbaasd aan… Ik dacht eerst dat er iemand duwde, maar het ging allemaal zo snel dat het bijna onmogelijk leek dat er iemand duwde. Er was geen wrijving, wat je zou verwachten als we allemaal onbewust een een andere kant zouden uitduwen… Het glas leek wel een beetje te ‘zweven’ over het karton! Omdat het zo snel ging konden we soms niet volgen en vloog onze vinger er om de beurt eens af. Ook ging er eens iemand naar de WC en waren we nog met twee. Toen geloofden we het echt, we zworen elkaar dat we niet duwden… ‘De geest’ vertelde ons allerlei vreemde en redelijk onsamenhangende dingen via de letters op het bord. Maar het leek wel echt, het voelde echt…

Later vertelde mijn mama mij dat een paar dagen later, toen ik niet thuis was, de dampkap in de keuken op een avond plots aan sprong, terwijl iedereen gewoon in de woonkamer zat… Mijn mama dacht toen ook direct aan geesten omdat we die een paar dagen voordien opgeroepen hadden (terwijl zij daar normaal gezien niet in gelooft), en heeft het me eerst niet verteld omdat ze mij niet bang wilde maken. Maar ook zij vind dit nog altijd heel vreemd.

Jarenlang heb ik dit allemaal heel eng gevonden en wilde ik er liefst zo weinig mogelijk over praten, omdat ik bang was dat er dan weer iets vreemds zou gebeuren. En nu heb ik dat eigenlijk nog steeds wel een beetje, hoewel ik steeds meer alles in twijfel begin te trekken en overal een logische verklaring voor probeer te zoeken. Misschien omdat ik ouder en slimmer word? Of misschien omdat ik aan mijn eigen ervaringen begin te twijfelen omdat het al zo lang geleden is? Alleszins, na wat ik allemaal heb meegemaakt durf ik niet meer zeggen dat ik er helemaal niet in geloof. Die verloren knuffel en het oproepen van de geesten kan je nog verklaren door een vergissing en duwen, maar die elektrische tekens vind ik wel héél toevallig… Het zijn gelukkig geen erge dingen die ik heb meegemaakt, maar gewoon het idee dat er zoiets bestaat beangstigt me wel een beetje. Ergens zou ik wel nog eens willen proberen om geesten op te roepen met iemand die ik 100% vertrouw, om te kijken of het nog steeds zou werken… Maar anderzijds ben ik net bang dat het echt zou werken en wil ik het misschien liever niet weten!

Geloof jij in geesten oproepen?

PS: tijdens het schrijven van dit artikel begon de hond die naast me lag opeens in het rond te kijken, terwijl ik niets zag… Blijkbaar zouden dieren geesten kunnen zien/voelen… Brrr!

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

4 reacties op “Geesten oproepen… Geloof jij erin?

  1. tja, geest of niet,
    ik weet het soms niet meer,
    ik droomde dat ik in bed lag, ziek, ik kon niks zeggen, en iedereen stond om mij heen,
    een paar weken later ligt mijn stiefvader in het ziekenhuis, en zie ik hem zo liggen,
    op dat moment dringt het nog niet tot mij door,
    maar als ik weer thuis ben, begint het eindelijk te dagen,
    jonge wat ben ik een…
    die avond is hij gestorven.
    Geest? ik weet het niet, maar weet wel wat ik heb gezien en meegemaakt, , geen lulverhaal is.
    er is echt wel meer onder de zon, dan wat wij zien,
    jammer genoeg kan ik het niet onder controle krijgen, maar overkomt het je gewoon.

  2. Ik geloof er niet in. Ik heb ook nog nooit zo’n dingen meegemaakt. Nu ja, ik ben ook wel al eens dingen kwijtgeraakt en ik heb ook al wel eens lampen zien flikkeren, maar dat had volgens mij niets met geesten te maken.
    Lees het vorige artikel van Ilse: De not so happy singleMy Profile

  3. Ik geloof er wel in, of in ieder geval dat er meer is. Ik durf geen geesten of iets op te roepen omdat je ook kwaadaardige/negatieve hebt en ik al meer gekke verhalen heb gehoord. Mijn opa is afgelopen december overleden en mijn broertje zag hem.. gekke is dat hij het zelf niet geloofde. Misschien dat hij mijn opa zo erg miste dat hij het zich inbeeldde.. ik weet het dan zelf ook niet..