Blogdip part 2

Bloggen, Persoonlijk

nieuwe lay-out kimsbloglife

Enkele maanden geleden vertelde ik jullie al eens dat ik in een blogdip zat, waar ik tijdens de zomer weer eventjes uitgeklommen was. Het is de laatste maanden wel veel rustiger dan dat het vroeger was, maar sinds enkele weken heb ik helemaal niets meer gepubliceerd op Kimsbloglife. En ook op social media ben ik de laatste tijd veel minder actief. Ik post zelf veel minder, maar ik lees zelf ook veel minder blogs en zit ook veel minder rond te kijken op social media. De grootste reden hiervoor is dat ik weinig tijd heb. Ik werk vier dagen als thuisbegeleider en één dag als zelfstandig psychologe. Mijn cliëntenbestand begint steeds groter te worden. Terwijl ik vroeger meestal maar in de namiddag en ’s avonds in de praktijk werkte, zit nu ook de voormiddag geregeld vol. En dan moet ik natuurlijk ook nog voorbereidingen maken, mails beantwoorden, mijn boekhouding bijhouden,… Dan blijft er al niet zo veel tijd meer over. Bovendien ben ik begin september gaan samenwonen met mijn vriend. Dat gaat nog steeds ontzettend goed, maar natuurlijk verlies ik nu ook nog tijd aan het huishouden: koken, opruimen, poetsen, wasjes draaien, boodschappen doen,… Verder ben ik altijd nog wel met allerlei andere dingen bezig: op zoek naar een nieuwe zetel, op zoek naar een nieuwe auto,… 

Maar behalve het tijdsgebrek merk ik dat ik ook niet zoveel inspiratie meer heb. Ik heb een tijd gehad dat mijn hoofd overstroomde van inspiratie en dat ik niet kon volgen met schrijven. Ik kreeg op elk moment wel een idee voor een artikel. Maar tegenwoordig gebeurt dat nog zelden. Misschien komt het omdat ik niet meer zo met bloggen bezig ben waardoor ik er gewoon niet aan denk om er iets over te schrijven? Misschien komt het omdat ik zelf bijna geen blogs meer lees, waar ik altijd wel inspiratie uit haalde? Of misschien komt het omdat ik gewoon al over zoveel onderwerpen geschreven heb? Ik weet het niet, maar bloggen zonder inspiratie is natuurlijk best lastig. Ik heb wel nog enkele ideeën in mijn concepten staan, maar op de ene of andere manier heb ik niet echt zin om erover te beginnen schrijven.

Verder merk ik ook dat mijn werk als psychologe me momenteel heel erg aantrekt. Ik vind het heel leuk om te doen en wil hierover nog veel bijleren. Ik heb een aantal boeken gekocht waarin ik beginnen lezen ben, wat natuurlijk ook weer tijd kost. Ik startte enkele maanden geleden trouwens ook een blog over mijn werk als beginnende psychologe (Psychopraat.be), maar ook daar is het alweer een tijdje stil. Ik merk wel dat ik meer inspiratie heb voor artikels rond psychologie, dus als ik al iets zou schrijven zou het eerder voor die blog zijn. Maar ook daar ontbreekt het me weer een beetje aan tijd. Ik wil gewoon zoveel. Te veel. Voor mijn doen toch. Als ik elk vrij moment optimaal zou benutten zou ik veel meer gedaan krijgen, maar dat lukt me gewoon niet. ’s Avonds ben ik vaak heel moe en in het weekend wil ik buiten bepaalde huishoudelijke of familiale ‘verplichtingen’ ook wel eens iets anders doen, samen met mijn vriend of vriendinnen of gewoon even me-time. Maar ik vind het best jammer, want ik blog(de) ontzettend graag en ik denk dat ik het nog steeds heel graag en vaak zou doen als ik niet zou werken. Maar de combinatie van beiden lukt me gewoon niet, toch niet als ik daarbij ook nog zoveel andere dingen wil doen. Vroeger legde ik best wel wat druk op mezelf wat betreft het bloggen. Ik wilde een tijd lang minstens om de dag een artikel online. Intussen heb ik dat kunnen loslaten. Als er enkele weken lang geen artikel online komt, dan is dat maar zo. Ik vind het ergens wel jammer en voel me er ook wel een beetje schuldig over, tegenover mezelf en enkele trouwe volgers, maar op zich kan ik het wel loslaten. Ik doe gewoon wat op dit moment goed voelt of prioriteert.

Soms denk ik erover op te stoppen met Kimsbloglife en me enkel nog te focussen op Psychopraat en mijn werk als psychologe, maar dat wil ik nog niet. Ik wil Kimsbloglife nog achter de hand hebben voor wanneer ik toch nog even iets wil delen, zoals nu. Of in de hoop dat ik er op een dag toch weer meer tijd of energie voor heb. Bovendien wil ik voorlopig zeker online laten staan wat ik in het verleden allemaal heb geschreven. Want Kimsbloglife heeft veel voor mij betekend. Ik ben ermee begonnen in een periode waarin ik me niet zo goed voelde, waarin ik mezelf er niet meer helemaal voelde bijhoren en ik mezelf moest herontdekken. En dat heb ik mede dankzij mijn blog kunnen doen. Eerst was Kimsbloglife vooral mijn nieuwe hobby, iets waar ik mijn passie in kwijt kon. Maar later werd het nog zoveel meer, mijn eigen plekje waar ik mijn gedachten en onzekerheden kon delen en waar ik veel lieve en steunende reacties ontving. Herkenning, dat is wat ik dankzij mijn blog gevonden heb en wat ik toen nodig had. Herkenning voor mijn introversie, voor mijn gedachten en gevoelens, voor mezelf als persoon. Ik had het gevoel een beetje anders te zijn dan de anderen, er niet meer helemaal bij te horen, en ik was op zoek naar mezelf. En dankzij mijn blog en jullie lieve reacties heb ik mezelf zoveel beter leren kennen en mezelf leren accepteren zoals ik ben, en daar ben ik ontzettend blij om. Maar nu ik dit bereikt heb, valt de behoefte om nog te schrijven misschien ook wel een beetje weg. Het schrijven en ontvangen van die herkenbare reacties waren voor mij een beetje therapeutisch, en dat heb ik nu misschien niet meer zo nodig. Maar volledig stoppen met Kimsbloglife wil ik nog niet. Ik wil het allemaal nog even afwachten. Want diep vanbinnen zou ik heel graag terug wat vaker bloggen, maar anderzijds is het op dit moment misschien gewoon niet mijn prioriteit. Zoals ik al zei, ik wil gewoon zoveel. Maar ik heb nog een heel leven voor me, dus misschien moet ik het allemaal niet overhaasten. Ik laat het even los en we zien wel wat er komt. Jullie zien het vanzelf wel.

Liefs,

Kim

 

 

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

7 reacties op “Blogdip part 2

  1. Wauw dit is zo herkenbaar, sinds 1jaar schrijf ik niets meer op mijn blog en ik vind het zo jammer… Maar mijn inspiratie is weg, en een gebrek aan tijd speelt ook een grote rol, net zoals bij jou. Toevallig was ik vandaag nog eens op mijn eigen blog aan het neuzen en kwam jou tegen, en wou weten hoe het met je ging!

    1. Hey Evi, fijn dat je nog eens een kijkje komt nemen bij mij Meer en meer vrees ik dat het bloggen – althans deze blog – een fase is die overgegaan is bij mij. Op dit moment zijn andere dingen in mijn leven belangrijker. En dat is ook gewoon oké. Wie weet komt het ooit nog wel eens terug, en anders is het gewoon een fijne en heel erg leerzame tijd geweest!

  2. Ik begrijp je echt volledig! Ik heb dat zelfde gevoel voor het grootste deel van 2016 ook gehad.. gewoon geen zin, geen tijd, geen inspiratie en dan loopt het vanzelf al erg snel stroef. Ik zat er ook aan te denken om m’n blog volledig te sluiten maar wou dat ook niet doen.. Na een lange break heb ik aan een nieuwe layout gewerkt en vanaf dan zag ik het als een nieuw begin. Nu werk ik er met plezier weer aan, zit ik boordevol inspiratie en is het terug leuk geworden! Gewoon terugkeren wanneer je denkt dat het je gaat lukken en voor de rest héél veel succes met je werk, je nieuwe huis enzovoort
    Lees het vorige artikel van Naomi: 8 books that will leave you inspired to travelMy Profile

  3. ik weet totaal hoe je je voelt! Dit heb ik zelf ook enkele maanden meegemaakt. Maar sinds een paar dagen zit ik weer helemaal in de blog vibe en wil ik er weer volledig voor gaan! Hopelijk vind jij je spirit ook nog terug x

  4. Volledig stoppen zou ik persoonlijk zonde vinden! En even over dat ‘elk vrij moment optimaal benutten’, ik heb ook vaak het idee dat ik dan veel meer zou kunnen doen. Maar wanneer ik op een vrij moment niks nuttigs doe is dat vooral omdat ik moe ben en m’n lichaam en hoofd wat rust nodig hebben. Die rust pakken is ook heel nuttig! Anders raak je helemaal overwerkt

    Huishouden gaat ook meer tijd in zitten dan je zou verwachten, helemaal als je samenwoont Maar heel fijn dat je werk zo goed gaat! Hoe meer je went aan het patroon, dan komt er vanzelf wel een keertje dat je een blogje hier en daar gaat maken