Brief aan de 35-jarige ik

Persoonlijk

brief aan de 35-jarige ik

Vandaag word ik 25! Dat klinkt best al volwassen, vind je ook niet? En zo voel ik me soms ook, volwassen voor mijn leeftijd. Maar ik hou er wel van om volwassen te zijn. Anderzijds voel ik me soms ook nog zo jong en onzeker in de volwassenenwereld. Vooral op werkvlak dan. Ik heb nog zoveel te leren en wou dat ik het allemaal nu al kon! Ook uiterlijk voel ik me soms nog helemaal geen 25. Als ik andere meisjes van mijn leeftijd zie, heb ik vaak het idee dat zij er ouder uitzien dat ik. Ouder in de positieve zin van het woord wel te verstaan, als in mooier en volwassener. Ach ja, over tien jaar zal ik waarschijnlijk blij zijn als mensen me nog 25 schatten! Hoe zou mijn leven er eigenlijk uitzien over tien jaar? Zou ik me dan echt volwassen voelen? En hoe zou ik dan terugkijken op de leeftijdsfase waarin ik nu zit? Zou ik er vol heimwee naar verlangen of zou ik blij zijn dat die periode van onzekerheid en zoeken achter de rug is en dat ik al wat verder sta in het leven? Ik schreef een brief aan de tien jaar oudere ik, en hoop er over tien jaar aan te denken om hem nog eens terug te lezen. Ik ben heel benieuwd naar wat ik er dan van zal vinden!

Lieve Kim,

Je bent nu 35. Wauw, 35! Dat vind je nu waarschijnlijk al veel te oud! Maar tien jaar geleden keek je er niet tegenop om wat ouder te worden. Je keek er soms zelfs een beetje naar uit. Je was al klaar voor een volwassen leven, en je voelde je volwassener dan de meeste leeftijdsgenoten in je omgeving. Je huurde sinds enkele maanden een appartementje samen met Robby, je werkte sinds anderhalf jaar, je ging nog zelden uit en genoot vooral van rustige maar gezellige etentjes met vriendinnen. Maar tegelijkertijd was je leven nog een hele zoektocht. Het voelde een beetje alsof je op het kruispunt van je leven stond. Een kruispunt met heel veel mogelijke afslagen, maar keuzes maken was helaas niet zo je ding. Hopelijk gaat dat intussen wat vlotter

Tien jaar geleden was je pas twee jaar afgestudeerd en op werkvlak nog volop aan het ontdekken, zoeken en leren. En twijfelen en onzeker zijn, dat hoorde er natuurlijk ook bij. Het kostte je soms behoorlijk wat energie, maar toch was het wel een fijne zoektocht. Je loopbaan was nog pril, maar toch had je al van enkele jobs mogen proeven doormiddel van tijdelijke projecten of vervangingen. En dat vond je eigenlijk wel fijn, omdat je op die manier het beste kon ontdekken wat je leuk vond. Anderzijds keek je ook wel uit naar een leuke vaste job, zodat je wat meer zekerheid kon hebben, zowel financieel als op vlak van toekomstplannen.

Ik ben heel benieuwd wat die zoektocht over tien jaar opgeleverd zal hebben! Heb je intussen wat meer zekerheid en stabiliteit, of blijft het een eeuwige zoektocht? Tien jaar geleden had je stiekem wel grote plannen. Je wist alleen nog niet helemaal zeker waar je juist naartoe wilde. Misschien een leuke vaste job als psychologe, in combinatie met je praktijk? Of misschien wilde je wel leerkracht Humane Wetenschappen worden, in combinatie met je praktijk als psychologe in bijberoep? Dat leek je tien jaar geleden alleszins wel fijn. Maar misschien ben je intussen wel volledig zelfstandig geworden als psychologe? Of misschien ben je toch nog geld gaan verdienen met bloggen of schrijven? Wie weet heb je zelfs al je eerste boek geschreven?! Of misschien ben je wel met iets heel anders bezig? Tien jaar geleden lagen alle wegen alleszins nog open!

In je privéleven liep alles tien jaar geleden wel min of meer op wieltjes. Je had al bijna zeven jaar een relatie met Robby. Zijn jullie nog steeds samen? Ik hoop van wel! Tien jaar geleden ging alles alleszins wel goed in jullie relatie. Hoewel je als eeuwige twijfelaar natuurlijk soms weleens wat twijfelde over je relatie… Verschilden jullie niet te veel van elkaar? En was hij nou echt alles wat je wilde? Wilde je niet liever een man die wat handiger was, of wat meer initiatief nam, of wat meer diepgaande gesprekken met je voerde? Maar ja, ondanks dat je pas 25 was, had je tien jaar geleden wel al door dat niemand perfect is. Voor jou was het allerbelangrijkste dat hij je gelukkig maakte. En dat hij ontzettend lief voor je was, je hielp relativeren, je elke dag weer liet lachen, en je steunde in alles wat je deed. Bovendien liet hij de controle meestal aan jou over, wat je volgens mij stiekem wel nodig had. Jullie hielden elkaar in evenwicht. Tien jaar geleden dacht je dus wel dat het mogelijk zou kunnen zijn om voor altijd bij hem te blijven. Jullie spraken zelfs al regelmatig over trouwen! Maar dan wilde je het graag goed doen, en dan zou het ontzettend veel geld kosten… Bovendien schrikte dat je ergens toch wel af, zo’n verbintenis aangaan. Want kan je wel op voorhand beloven dat je voor altijd van iemand zal houden?

Ik ben benieuwd of jullie intussen getrouwd zouden zijn Maar misschien zijn jullie intussen allebei wel veranderd of uit elkaar gegroeid? Of misschien is één van jullie verliefd geworden op iemand anders? Maar ik geloof dat jullie dat wel samen kunnen overbruggen. Je 25-jarige zelf had alleszins toch wel al een redelijk nuchtere kijk op relaties, al zeg ik het zelf Als er één ding is dat je op je 25ste al geleerd had over relaties, dan was het dat de perfecte relatie of match niet bestaat. Het is nu eenmaal niet eenvoudig om met iemand samen te leven en een relatie te hebben. Maar ondanks dat jullie al bijna zeven jaar een relatie hadden en jullie leven op die tijd al veel veranderd was, waren jullie door de jaren heen eigenlijk alleen maar dichter naar elkaar toe gegroeid. Jullie hadden elkaar steeds beter leren kennen en zijn steeds meer op elkaar afgestemd geraakt. En daar was je best wel fier op. Ik hoop dat jullie intussen nog steeds gelukkig samen zijn, en dat jullie net als tien jaar geleden voor elkaar blijven kiezen, ook wanneer het niet van een leien dakje loopt. Want onthoud dat dat nooit het geval zal zijn! Het gras lijkt misschien soms groener aan de overkant, maar dat is het niet. Je moet er zelf voor zorgen dat je je gazon goed onderhoudt

Waarschijnlijk heb je ondertussen ook al kinderen! Als je er uiteindelijk toch voor gekozen hebt, tenminste. Want tien jaar geleden twijfelde je soms toch nog of je wel kinderen wilde. Hoewel je heel veel van kinderen hield, vertederd was wanneer je ze zag en als kind altijd al een echte poppenmama was, besefte je meer en meer dat kinderen ook ongelooflijk veel tijd en energie kosten. En het leven zonder kinderen was al niet eenvoudig. Alleen al gaan werken en het huishouden doen kostte je soms best veel energie. En je wilde nog zoveel andere dingen doen: je blogs onderhouden, een therapie-opleiding volgen, misschien nog een lerarenopleiding volgen, lezen, leuke dingen doen samen met Robby, tijd maken voor vriendinnen en familie,… Zou dat wel te combineren zijn met kinderen erbij? Bovendien kosten kinderen veel geld, en tien jaar geleden moest je al opletten om rond te komen met je inkomen. Natuurlijk keek je ook niet heel erg naar wat je uitgaf en spendeerde je best wel veel geld aan kleren en spullen die je eigenlijk niet per se nodig had, maar dat vond je ook gewoon leuk! Maar ja, misschien zijn je prioriteiten intussen veranderd? En misschien zal je intussen al wat meer verdienen. Laten we vooral hopen op dat laatste Alleszins, als je intussen besloten hebt om samen met je partner voor kinderen te gaan, dan hoop ik dat het jullie gegund is en dat alles goed gaat met het kindje, want dat is het allerbelangrijkste!

Tenslotte ben ik ook erg benieuwd naar waar je nu woont! Ik gok dat je nog steeds in dezelfde gemeente woont als waar je opgroeide, of misschien ergens in een buurgemeente. Tien jaar geleden maakte het je eigenlijk niet zoveel uit waar je zou gaan wonen, als je maar een leuk huisje had. Want hoewel je toen pas tien maanden in je eerste huurappartement woonde en daar heel graag woonde, was je af en toe stiekem toch al op zoek naar een huisje om te kopen! Omdat kopen geld bespaart, maar vooral omdat je het super vond om mooie huizen te zoeken en er al naar verlangde om je eigen huisje weer in te richten, nog meer naar je eigen smaak. Tien jaar geleden was een huis kopen financieel helaas nog niet haalbaar, maar hopelijk heb je intussen een mooi huis dat je volledig naar jouw smaak hebt kunnen inrichten!

En last but not least: ik hoop vooral dat je gelukkig bent! Als je even gelukkig bent als tien jaar geleden, zou ik al heel blij zijn!

Liefs, de 25-jarige Kim

 

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

6 reacties op “Brief aan de 35-jarige ik

  1. Hoi Kim!
    Ik ontdek je blog nog maar net, eigenlijk maar deze brief is heel erg leuk.
    Ik heb dat als twintigjarige gedaan en had een jaartje geleden het genoegen om 5 jaar later mijn brief te mogen lezen. Ik was eigenlijk te laat, want ik was hem vergeten (veel nieuwe laptops intussen, weet je wel). Ik mocht hem al een halfjaar eerder lezen, maar het was zo fijn om terug te zien.
    Ik studeerde toen nog, we waren op zoek naar een huisje of appartement, van kinderen was er ook nog geen sprake.
    Vijf jaar later was ik aan het werk, woonden we al in ons tweede nieuwe stekje, waren we getrouwd en hadden we al een zoontje. Schrik niet, op vijf jaar kan er al heel veel gebeuren, wat moet dat niet over tien jaar zijn? Vergeet hem niet hé, zoals ik.
    En nu ga ik verder de rest van je blog ontdekken.

    1. Hoi Sanne, dankje voor je berichtje. Zo leuk dat jij dit ook gedaan hebt en dat er op 5 jaar tijd zoveel veranderd is! Ik ben ook heel benieuwd hoe het bij mij zal zijn Ik doe m’n best om hem niet te vergeten, haha! Ik heb hem ook afgedrukt en in een gesloten enveloppe in mijn bureaulade gelegd, zo word ik er regelmatig aan herinnerd Veel leesplezier op m’n blog!

  2. Wauw, wat een mooie brief Kim! Zet me zelf ook wat aan het denken. Binnen 10 jaar ben ik namelijk 32, bijna 33. Ik ben ook wel erg nieuwsgierig waar ik dan ergens ga staan in het leven… En voor vandaag alvast een hele fijne verjaardag toegewenst!!! Hopelijk komt het zonnetje nog even piepen! Hier komt de regen namelijk met bakken uit de lucht!
    Lees het vorige artikel van Anneleen: Uit mijn winterslaapMy Profile