Taboes doorbreken: de dokter weet het niet altijd beter

Persoonlijk, Taboes doorbreken

psychiater weet het niet altijd beter

Vandaag heb ik weer een gastartikel voor jullie klaarstaan. Dit keer vertelt Lotte haar verhaal. Lotte werd op haar zestiende als depressief bestempeld en kreeg zware medicatie voorgeschreven, terwijl ze eigenlijk alleen maar nood had aan een goed gesprek. Hieronder vertelt zij haar verhaal.

Mijn verhaal is ondertussen al bijna acht jaar geleden. Ik was zestien en zat in het midden van de juni – examens. In die periode was ik regelmatig ziek met steeds dezelfde symptomen: buikpijn, koorts en overgeven. Volgens de huisarts was dit steeds een buikgriepje of ontstoken klieren in de buik. Maar toen in juni was deze ‘buikgriep’ zo erg dat ik met mijn ouders naar het ziekenhuis ging. Daar ontdekten de dokters een cyste op een van mijn eierstokken. Dit kon het maandelijks ziek zijn verklaren… Ik mocht toen van de dokter kiezen: een nachtje in het ziekenhuis blijven of naar huis. Ik heb er toen voor gekozen om in het ziekenhuis te blijven, al was het alleen maar voor de straffe pijnstillers die ik daar kreeg.

De volgende ochtend kwam de dokter langs: er was toch meer aan de hand, de ontstekingswaarden in mijn bloed waren gevaarlijk hoog. Enkele uren later ben ik geopereerd aan een blinde darmontsteking. Vermoedelijk had ik al maandenlang last van deze ontsteking, vandaar dat ik steeds ziek was. Ik dacht dat ik er hiermee vanaf was, maar tien dagen later kreeg ik opnieuw erg hoge koorts en buikpijn. Dit speelde zich af in dezelfde nacht dat mijn grootvader op sterven lag in het ziekenhuis. Mijn ouders zijn toen opnieuw met mij naar de spoedafdeling gegaan. Ik herinner me nog goed hoe mijn mama van de spoedafdeling steeds heen en weer ging naar haar vader, die enkele verdiepingen hoger lag. Ik weet nog dat mijn mama opeens terugkwam met de boodschap dat mijn grootvader overleden was, maar eerlijk gezegd voelde ik hier niet veel bij. Ik had het gevoel dat ik zelf lag te sterven op dat bedje, niet wetende waar te kruipen van de pijn. Een van de dingen die me nog steeds verontwaardigen is de spoedarts die me toen terug naar huis wou sturen met de boodschap dat ik ‘waarschijnlijk maar een blaasontsteking had’. Mijn ouders weigerden met me naar huis te gaan en uiteindelijk bleek dat ik een buikvliesontsteking had opgelopen tijdens mijn eerste operatie. Zo’n buikvliesontsteking kan levensgevaarlijk zijn. Wat hierna volgde was nóg een operatie, met nog meer pijn en de nodige pijnstillers. Ik heb hierna toch zeker enkele maanden moeten revalideren en uitrusten.

Na dit ‘avontuur’ heb ik maandenlang met mezelf in de knoop gelegen. Ik had de begrafenis van mijn eigen grootvader niet kunnen meemaken, ik had het gevoel dat ik plots tien keer zo volwassen was als mijn leeftijdsgenoten en ik kreeg niet de steun die ik van sommige van mijn vrienden had verwacht. Ik kon deze gebeurtenissen duidelijk niet verwerken, wat leidde tot slechte schoolresultaten, steeds moe zijn en er stilletjes aan onderdoor gaan.

Mijn ouders hebben toen, op mijn vraag, hulp voor me gezocht. Ik ben toen enkele maanden lang driewekelijks langs gegaan bij een psychiater. Nu, 8 jaar later, denk ik hier aan terug met zeer gemengde gevoelens. De psychiater, die me een kwartiertje had gesproken, deelde aan mijn ouders mee dat ik depressief was en anti-depressivum moest slikken. Ik wist niet wat ik hoorde, het leek alsof ik een klets in mijn gezicht had gekregen. Ja, ik had het moeilijk en ja, ik had gehuild – maar depressief? Dat leek me nogal kort door de bocht. Ook over andere dingen had ik mijn twijfels. Ik wou, na slechte examenresultaten, van richting veranderen. De psychiater was hier resoluut tegen: zij wou dat ik dezelfde richting bleef volgen en zij wou me zelfs een halfjaar ‘ziek’ schrijven zodat ik niet naar school moest. Ik wou dit niet en heb doorgezet: ik ben van richting veranderd en ik kan op dit moment zeggen dat dit mijn redding is geweest. Ik kwam terecht in een andere richting, die me echt aansprak, ik maakte nieuwe vrienden, nam afscheid van de oude vrienden en kwam er eindelijk door – zonder de anti-depressiva.

Zoveel jaar later lijkt het toch nog alsof dit alles gisteren was. Ik heb het nog heel lang moeilijk gehad en had nog jarenlang de nood om mijn verhaal te kunnen doen, maar op dit moment heb ik het een plaats kunnen geven. Ik kijk zeker en vast anders naar hulpverlening, en zeker naar die psychiater. Ik wil zeker niet veralgemenen, maar ik geloof wel dat er op dat moment een meer geschikte hulpverlening voor mij was geweest: gewoon kunnen praten met iemand zonder dat er pilletjes of termen zoals ‘depressief’ aan te pas kwamen. Voor iemand van 16 jaar, die het gevoel had dat ze alles verloren had, was dat misschien nog het meest traumatiserende.

Liefs,

Lotte

Aangezien ik zelf stage loop in de hulpverlening sprak het verhaal van Lotte mij erg aan. Ook bevestigde het mijn idee over psychiaters en ziekenhuizen een beetje. Ook ik wil niet veralgemenen, maar ik hoor tegenwoordig zoveel negatieve verhalen over deze hulpverlening. Weinig mensen voelen zich gesteund of geholpen, en dat vind ik zo jammer. Gebeurtenissen zoals deze gaan er misschien voor zorgen dat sommigen de volgende keer geen hulp meer gaan zoeken, en dat vind ik zonde. Als persoon en als hulpverlener vind ik zelf dat er bij psychische klachten te vaak diagnoses en medicatie worden gegeven. Ik vind het heel fijn dat Lotte haar verhaal met ons heeft willen delen en hoop jullie hiermee te doen beseffen dat medicatie niet alles kan oplossen en dat een diagnose heel zwaar kan zijn voor een persoon, terwijl die vaak weinig helpend is.

Wat vind jij van psychische diagnoses zoals een depressie?

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

10 reacties op “Taboes doorbreken: de dokter weet het niet altijd beter

  1. Heftig verhaal van Lotte. Ik herken me zelf hier deels ook in.
    Ik ben een aantal keer erg ziek geweest: Buikpijn en om de 15/20 minuten overgeven of kokhalzen als er niks meer inzat..
    ‘ik kreeg niet de steun die ik van sommige van mijn vrienden had verwacht.’ Vooral dit herken ik. Ik heb in het ziekenhuis gelegen (2x) en geen van die keren zijn toen de vriendinnen die ik als beste vriendinnen zag niet op bezoek geweest. Dit heeft me erg veel pijn gedaan…. Ergens neem ik ze dit nog steeds kwalijk. Ik ga nog met ze om maar ik ben nu wel betere vrienden!
    Lees het vorige artikel van Robin: Film review: The Longest RideMy Profile

    1. Jammer dat je in zo’n situaties vaak pas je echte vrienden leert kennen he… Wel fijn dat je ondertussen betere vrienden hebt leren kennen!

    1. Dankjewel voor je lieve reactie Alexa. Ik ben het met je eens dat dokters inderdaad ook maar mensen zijn en inderdaad niet alles kunnen weten en zien, maar ik heb over het algemeen wel een beetje het gevoel dat veel dokters nogal rechtdoor kijken i.p.v. wat breder te gaan kijken of zoeken en samen te werken met of door te verwijzen naar andere dokters of hulpverleners om zo een bredere kijk te krijgen die mensen misschien nog meer kan helpen.

  2. Wow wat heftig dit, en wat naar dat je zo verkeerd begrepen werd lotte. Goed dat dit soort verhalen gedeeld werden, ik wist namelijk niets van dit soort mispercepties in de zorg af. Heel moedig van je!
    Lees het vorige artikel van loesblogt: Trots zijnMy Profile

  3. Hey Lotte, wat knap en moedig dat je dit op deze blog met ons wilt delen. Ik vind het altijd fijn dat mensen hier zo ‘open’ over kunnen spreken. Ik kan me voorstellen dat je je absoluut niet begrepen voelde door mensen rondom je, die psychiater, … Toch vind ik het heel goed van je dat je nog de energie en moed had om bv op school van richting te veranderen! Ook heel knap dat je dit zonder medicatie hebt gedaan. Maar inderdaad wat je zegt, het is een veralgemening, mijn antidepressivum wordt bekeken door een psychiater (in een praktijk, ik weet niet of dit in een ziekenhuis anders verloopt? mss minder persoonlijker?) en ik voel me door haar écht wel serieus genomen. Ze bevraagt me regelmatig hoe ik me voel, wat ik wil, wat ik anders zie als haar, of ik tevreden ben, … Ik denk dat het altijd wat zoeken is om de “goede” mensen in de hulpverlening te vinden. Ik geloof en zie in mijn werkveld dat sommige hulpverleners nu eenmaal gemotiveerder zijn dan anderen… Iedereen is anders en iedereen doet wat denkt dat het beste is, denk ik dan. Maar ik kan me voorstellen dat dat op sommige momenteel heel frustrerend en pijnlijk kan zijn…
    Lees het vorige artikel van Anneleen: YourDailyPhoto maart #2My Profile