Mijn droom: een eigen boek schrijven

Persoonlijk

eigen boek schrijven

Al van kleins af aan droom ik ervan om ooit een eigen boek te schrijven. Toen ik nog op de lagere school zat schreef ik al regelmatig kortverhaaltjes en gedichtjes, en in het begin van de middelbare school begon ik zelfs een boek te schrijven. Bovendien schreef ik dagboeken vol in die tijd! Nadien verdween het schrijven wat naar de achtergrond omdat ik te druk bezig was met vriendinnen, vriendjes en schoolwerk, maar nog steeds deed ik het wel graag. Ik vond het heel fijn wanneer we voor een schoolopdracht een opstel moesten schrijven bijvoorbeeld. Na mijn middelbare schooltijd was ik druk met de jeugdbeweging en met mijn studie Psychologie, maar toen ik met de jeugdbeweging stopte, ontdekte ik het bloggen. Hoewel mijn blog in eerste instantie niet per se om het schrijven ging, merk ik dat ik steeds uitgebreidere en betere artikels schrijf en dat ik het schrijfvirus weer meer en meer te pakken krijg. Mijn droom om ooit een eigen boek te schrijven is er nog steeds. Maar wat voor boek zou dat worden?

Een fictief verhaal

Als kind/tiener schreef ik vooral fictieve verhalen. Toen al heel dramatische verhalen over verkrachtingen, sterfgevallen, zelfverwonding, en… liefde. Grappig hoe ik daar op die leeftijd al zo mee bezig was! Of misschien is dat ook wel een beetje typisch voor die leeftijd… Alleszins, ik moet zeggen dat ik nog steeds wel van drama in combinatie met liefde houd in boeken en films. Het verhaal dat ik rond mijn dertiende schreef heette ‘Mijn littekens en ik’ (wat ik trouwens nog steeds een heel erg mooie titel vind, wie weet gebruik ik hem ooit nog wel ). Het ging over een meisje dat verkracht werd door haar stiefbroer, met wie ze eerst zo’n goede band had. Dat bracht heel tegenstrijdige gevoelens teweeg, want ze kon zelf zou moeilijk geloven dat haar lieve stiefbroer, met wie ze ooit zoveel plezier had, haar zoiets kon aandoen. Ze kon er met niemand over praten, haar moeder was gestorven, haar vader en stiefmoeder zouden haar niet geloven en tegen haar vriendinnen durfde ze het niet vertellen. Ze zag maar één uitweg: zichzelf verwonden. Het boek geraakte nooit helemaal af, maar de laatste zin had ik al geschreven: ‘We hebben nog een lange weg te gaan, maar we komen er wel, mijn littekens en ik.’. Dat vond ik zo mooi, haha!

Een fictief verhaal schrijven lijkt me nog steeds erg leuk, hoewel ik een beetje bang ben dat ik er nu niet meer genoeg inspiratie voor zou hebben. Een heel boek vullen met een fictief verhaal lijkt me niet eenvoudig. Àls ik ooit een fictief verhaal zou schrijven, zal het hoogstwaarschijnlijk wel een dramatisch verhaal met een psychologische achtergrond worden, waarin de liefde uiteindelijk alles weer goedmaakt Het verhaal dat ik destijds begon te schrijven spreekt me eigenlijk nog steeds wel aan, dus wie weet dat ik er ooit wel aan verder schrijf!

Een biografie

Een biografie schrijven lijkt me ook wel leuk. Dan hoef je ten eerste al niet zoveel fantasie te hebben Bovendien schrijf ik voor mijn blog ook veel persoonlijke artikels, en dat vind ik wel leuk om te doen. Ik dacht er toevallig vandaag nog over dat het wel leuk zou zijn als ik al mijn (persoonlijke) blogberichten zou afdrukken en bundelen, als een soort van dagboek dat ik later terug kan lezen. Want zo online zal ik het veel minder snel teruglezen én gaat het waarschijnlijk ooit wel verloren… Maar goed, dat terzijde. Een heel boek over mezelf, dat zie ik zo nog niet meteen voor me. Zoveel interessante dingen over mijn eigen leven heb ik nu ook weer niet te vertellen Misschien later over mijn ‘carrière’ als psycholoog, hoe ik ertoe gekomen ben om psycholoog te worden, welke ervaringen daarbij een rol gespeeld hebben, hoe ik mijn eigen praktijk startte, de dingen die ik later nog zal doen, mijn ervaringen met de job,… Maar daar is het nu nog een beetje te vroeg voor, eerst moet ik nog wat meer ervaring opdoen. Of misschien maak ik ooit nog wel iets mee waarover ik plots heel wat te vertellen heb. We will see!

Over psychologie

Een boek over psychologie – en dan niet over mezelf maar over psychologie of therapie in het algemeen – lijkt me ook wel leuk om ooit te schrijven. Een boek met mijn tips en ervaringen met een bepaald onderwerp of met therapie in het algemeen. Ik ben niet het type persoon dat graag zijn ‘alwetende’ kennis doorgeeft, dus ik denk dat het eerder een boek zou worden met mijn ervaringen en inzichten, in de hoop anderen daarmee te inspireren. Misschien wel over scheidingen… Of over een onderwerp waar ik in de loop van de jaren gepassioneerd door geraak. Maar ook hiervoor is het dus nog wat vroeg, ik moet eerst natuurlijk nog wat meer ervaring opdoen.

Best wel spannend, ik ben heel benieuwd of ik deze droom ooit zal waarmaken en wat voor boek het zal worden!

Hou jij van schrijven? En zou jij ooit graag een eigen boek willen schrijven?

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

9 reacties op “Mijn droom: een eigen boek schrijven

  1. Ik heb vroeger heel veel fictie geschreven. Uren en uren en uren aan een stuk kon ik mij in stilte bezig houden. Het enige wat ik nodig had was een flinke voorraad papier en een pen. Later ben ik dan ook mijn verhalen online beginnen posten op een schrijfsite en daar kreeg ik altijd leuke feedback. Eens ik begon met werken is dat een beetje gestopt, dat schrijven. Ik had mijn blog(s) wel, maar dat is toch helemaal anders. Ieder jaar in november probeerde ik wel deel te nemen aan NaNoWriMo. Het is de bedoeling dat je dan in één maand probeert om een roman van 50.000 woorden te schrijven. Daarin ben ik vijf jaar op rij geslaagd. Mijn laatste NaNoWriMo deed ik in 2012 en sindsdien staat het fictie schrijven op een bijzonder laag pitje. Tot vorige week. Jawel. Opeens BAM inspiratie! Ik heb me in de zetel gezet met mijn laptop, wat fijne muziek op Spotify en in no time had ik een verhaal van een 10.000 tal woorden. Het leest niet zo vlot als de verhalen die ik vroeger schreef, maar het is iets. Ik ben het nu ook geleidelijk aan aan het publiceren op Wattpad, want serieus Wattpad is mijn nieuwe obsessie. Het doet deugd om terug iets anders te schrijven dan blogs en het smaakt naar meer. Dus ik kan het alleen maar aanraden om er terug in te vliegen. Hetzij met een kortverhaal, want het moet natuurlijk niet meteen een boek-boek zijn.

    1. Wauw zeg, super dat je dat zo lang gedaan hebt, en dat je het nu weer opgepikt hebt! Jij bent wel een bezige bij hoor, dat er nu ook nog bij haha! Maar superleuk! Van NaNoWriMo heb ik nog nooit gehoord, maar het zou me ook niet lukken denk ik om op korte tijd zoveel te schrijven! Ik hoorde toevallig gisteren voor het eerst over Wattpad, dat ga ik wel eens bekijken! Wie weet komen we elkaar daar nog tegen Succes nog!

  2. Rond mijn veertiende deed ik ooit mee met een wedstrijd voor sci-fi kortverhalen. Niets gewonnen, helaas… Maar ik had wel de smaak te pakken. Nadien begon ik aan een heus sci-fi boek. Ik zat al aan een 50-tal pagina’s, met nauwkeurige beschrijving van een zelf ontworpen ruimteschip, toen ik besefte dat mijn personages verdacht veel gelijkenis vertoonden met mijn favoriete serie (Star Trek)… Dus ik dacht dat ik mijn schrijftalenten wat overschat had
    Intussen geniet ik van het schrijven van korte blogjes, maar stiekem droom ik ook nog altijd over het schrijven van een echt boek …

  3. Ik schreef vroeger ook heel veel, in mijn dagboek, gedichten,… maar wat ik het liefste deed, was op bestaande liedjes een andere tekst maken. Zoals we elk jaar wel deden tijdens het kampvuur op chirokamp. Door je tekst hier te lezen denk ik daar terug aan en ga straks eens zoeken naar mijn liedjesboek.
    Ik wist niet dat je zo jong al allerlei verhalen schreef, maar het lijkt me wel iets voor jou. Hopelijk lukt het je om ooit een boek uit te brengen. Misschien is het een goed idee om in je handtas een schriftje te hebben om dingen in op te schrijven als je onderweg bent, een ingeving hebt of iets ziet op straat dat je zeker wil onthouden. Elk moment dat je meemaakt kan iets betekenen voor later in je boek.
    Wat ik ook altijd tof vond om te doen in de chiro, was een fotoverhaal maken Zolang ik zelf maar niet op de foto’s moest staan. Misschien moeten we dat nog eens doen met de oudleiding

  4. Ik schreef vroeger ook heel wat gedichten. Helaas is dat de laatste jaren sterkt verminderd. Mindert tijd… Het fictief verhaal is er zeker één die ik zou kopen mocht ik die in de winkel zien liggen. DOEN zou ik zeggen

  5. Ooit droomde ik van m’n eigen film te maken. Ik zat toen in een moeilijke periode waarin ik het gevoel kreeg dat niemand mij begreep. Zo wou ‘k m’n omgeving tonen hoe ’t was om in mijn schoenen te staan. Dat heb ‘k ondertussen uit m’n hoofd gezet.
    Maar een boek schrijven zie ‘k anders wel nog zitten. Nu ik blog en dus meer schrijf zal me dat ook beter lukken, denk ik. Alhoewel.. Ik heb het nogal moeilijk met titels en hoofdstukken verdelen :p
    Mocht jij ooit verder schrijven of een volledig nieuw fictief verhaal schrijven dan wens ik je heel veel succes er in
    Lees het vorige artikel van Evelyne: Het is tijd voor een blog-update!My Profile

  6. Ja die droom had ik ook en ik heb in december 2013 een gedichtenbundel mogen uitbrengen met de titel “Levensgeluk”. Hier ben ik enorm dankbaar voor en het was echt vreemd om ‘jezelf’ opeens in de boekwinkel te zien liggen haha Zeker doen dus!!

  7. Haha! Wij delen dezelfde droom, Kim. Raar dat ik dat nooit geweten heb. Ik ben ondertussen wel echt al begonnen met schrijven, alleen heb ik ook nog een lange weg te gaan…