(Geen) erkenning krijgen voor je blog van je omgeving

Bloggen, Persoonlijk

erkenning voor je blog van je omgeving

Mijn blog delen met mijn omgeving, daar had ik het in het begin heel moeilijk mee. Ik was bang voor de reacties. Ondertussen blog ik al meer dan twee jaar en gaat het al beter, maar toch zal ik nog niet zo snel met mijn blog te koop lopen. Anderzijds probeer ik mijn blog ook niet meer te verstoppen voor mijn omgeving. Het hoort bij mij, neemt een groot deel van mijn vrije tijd in beslag en iedereen in mijn omgeving weet het ondertussen wel. Toch krijg ik hier heel weinig erkenning voor. Het gebeurt zelden dat iemand van mijn vriendenkring of familie me op een positieve manier aanspreekt over mijn blog, me aanmoedigt of complimenteert, en eerlijk gezegd vind ik dat best jammer.
Wanneer mensen uit mijn omgeving al eens iets zeggen over mijn blog, heb ik altijd het gevoel dat het heel neutraal of zelfs negatief overkomt. Misschien dat ik het verkeerd interpreteer, maar echt complimenten of leuke reacties heb ik eigenlijk nog zelden ontvangen. Nu denk ik dat de meeste mensen uit mijn omgeving mijn blog niet echt volgen, en dat kan ik ergens wel begrijpen omdat zij gewoon niet in de ‘blogwereld’ zitten. Anderzijds vind ik het ook wel jammer soms, omdat ik toch best veel persoonlijke stukken over mijn leven schrijf en het natuurlijk wel leuk zou zijn als mijn vrienden en familieleden daar interesse in zouden tonen. Ik heb nog maar zelden gehoord: ‘wat een goed/leuk/interessant artikel heb je geschreven’, of ‘ik heb dat gelezen op je blog, wat leuk, dat wist ik helemaal niet over jou’, of iets in die aard. Soms als ik iets vertel zeggen ze weleens: ‘ja, ik heb het gelezen op je blog’. En dan weet ik dat ze het lezen, maar dan zeggen ze er uit zichzelf niets van of dan geven ze verder ook niet mee wat ze er van vonden of gaan ze er niet echt verder over in dialoog… Tja, wat moet ik daar dan uit opmaken? Over video’s krijg ik in mijn familie soms ook wel eens lacherige opmerkingen, dan zeggen ze me na of lachen ze er onderling een beetje om. Ik weet dat dat niet slecht bedoeld is, maar het kwetst me wel een beetje. Ik probeer het me niet te veel aan te trekken, maar leuk is anders natuurlijk. En als ik daarnaast ook regelmatige positieve reacties zou krijgen van hen zou ik er misschien ook wel om kunnen lachen, maar dat is dus niet echt het geval. Mijn vriend steunt me gelukkig wel in mijn blog en staat er achter dat ik dit doe, maar ook hij leest mijn blogposts zelden en is er verder ook niet echt in geïnteresseerd. Ook dat vind ik soms wel jammer, want als hij persoonlijke stukken over zichzelf zou schrijven zou ik die natuurlijk willen lezen!

Ik vind het eigenlijk best zielig voor mezelf nu ik dit artikel zo schrijf. Ik word er zelfs een beetje verdrietig van. Mijn blog is toch best een groot deel van mijn leven en het is alsof ik dat deel van mijzelf in mijn omgeving een beetje moet verstoppen… Misschien is het net omdat ik er zelf zo weinig over vertel en er misschien weinig enthousiast over ben naar mijn omgeving toe (omdat ik het gevoel heb dat ze het niet leuk vinden) dat zij er ook weinig over zeggen… Begin dit jaar las ik dit artikel van Denise, waarin ze schreef dat haar vrienden en familie haar grootste fans zijn, en ik moet toegeven dat ik daar best een beetje jaloers op ben. Ook in de reacties las ik van heel veel meiden dat hun familie en vrienden hun blog met veel plezier lezen. Ik liet toen een reactie achter waarin ik mijn minder fijne ervaringen hiermee deelde, en Denise reageerde toen dat ze denkt dat wanneer ik zelf 100% achter mijn blog sta en dat ook uitstraal naar mijn omgeving, ze dan niet anders kunnen dan hartstikke blij voor me zijn. Dat zette me wel even aan het denken, want ik kan best geloven dat wanneer je zelf onzeker of twijfelachtig overkomt je dat overzet op anderen. Maar anderzijds vind ik het ook moeilijk om er heel enthousiast over te vertellen aan mijn omgeving terwijl ik het gevoel heb dat ze er niet in geïnteresseerd zijn of het zelfs een beetje vreemd vinden dat ik blog.

Er zijn wel een aantal vriendinnen en familieleden die de Facebookpagina van mijn blog volgen, maar dan zelden een artikel of video die ik deel liken. Dat vind ik best jammer. Wanneer een vriendin van mij een blog zou hebben zou ik volgens mij met plezier haar artikels lezen en zeker dingen die ze op sociale media post liken, gewoon al om haar te steunen en omdat ik blij zou zijn voor haar. Eender welke hobby of project iemand van mijn vriendinnen zou hebben, ik zou trots zijn op hen en hen daarin proberen te steunen, ernaar vragen, dingen liken en delen, doorvertellen,… Dat zet me eerlijk gezegd soms wel eens aan het denken. Zijn het dan wel echte vrienden als ze mij hier niet in steunen? Maar ach ja, ik probeer er maar niet te veel over na te denken en ben heel blij en dankbaar dat er wel een aantal andere meiden zijn die mijn artikels regelmatig lezen en hun waardering laten blijken. En verder vind ik het zelf gewoon heel erg leuk om te doen en ben ik zelf best wel trots op hoe ik gegroeid ben met mijn blog en op het feit dat ik het lef heb om persoonlijke dingen met iedereen te delen.

Dus als jij iemand uit mijn persoonlijke omgeving bent en dit nu leest: het zou heel fijn zijn als je me eens een complimentje over mijn blog zou geven Als jij een hobby had of je zou inzetten voor een bepaald project, zou je het toch ook fijn vinden als je vrienden je hierin zouden aanmoedigen en steunen en hun waardering zouden laten blijken?

Voor de medebloggers: krijg jij erkenning en steun voor je blog uit je omgeving? Hoe reageren jouw vrienden en familie op je blog?

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

45 reacties op “(Geen) erkenning krijgen voor je blog van je omgeving

  1. Twee vriendinnen lezen m’n blog heel vaak, maar bij anderen vraag ik wel eens of ze een artikel hebben gelezen en dan is het “nee”. Ik zou juist heel benieuwd zijn naar artikelen van een vriendin, maar ik merk dat sommigen het leuker vinden om (mijn) blogs te lezen dan anderen. Wel jammer dat jij helemaal geen mensen hebt in je omgeving die je blog (vaak) lezen.. Misschien moet je vaker over je blog praten? Dan worden ze nieuwsgierig en dan gaan ze het vanzelf lezen!

    Liefs!
    Lees het vorige artikel van Eva: What’s in my bag • Déze dingen zitten in de zomer standaard in m’n tasMy Profile

  2. Ik ben net voor het eerst een kijkje aan het nemen op je blog en de titel van deze post sprak mij erg aan. Ik vind het zelf juist soms wel lastig wanneer mijn ouders mijn blog hebben gelezen, omdat ik dan altijd bij mezelf na ga of het niet te persoonlijk is wat ik deel. Ik vind het nog best moeilijk om te bepalen wat ik wel in mijn blog wil schrijven en wat niet.
    Wel vervelend om te horen dat je familie nooit iets positiefs zegt over je blog..en ik kan me ook voorstellen dat je het leuk zou vinden als je vriend jouw verhalen leest. Misschien kun je jezelf troosten met de gedachte dat er ook mensen zijn die jouw blog wel gewoon uit zichzelf (en met veel plezier) lezen. Ik vind in ieder geval dat jouw blog er erg mooi uitziet en ik ga je volgen :). Groetjes!
    P.s.: We hebben best veel gemeen: ik heb ook een studie gedaan in de psychologie en liefde voor pasta’s en series enzo hihi, dat is ook altijd leuk aan een blog: als iets herkenbaar is voor de lezer.

    1. Bedankt voor je lieve reactie! Zo’n lieve reacties van mensen die ik niet ken maken veel goed hoor Ik begrijp ook heel goed wat jij zegt, soms heb ik ook liever dat mensen die me kennen mijn blog niet lezen, omdat ik bang ben dat het te persoonlijk is. Dat heb ik in het begin ook soms gezegd, waardoor ze er nu misschien ook niet veel over durven zeggen… Ik verwacht trouwens ook niet dat ze alles lezen of zo hoor, gewoon dat ze een keertje iets positiefs zouden zeggen, al is het maar over de lay-out Ach ja… Inderdaad, dat herkenbare vind ik ook zo leuk aan blogs! Fijn dat jij je in veel dingen herkent! Ik ga ook even een kijkje nemen op jouw blog

  3. Dag Kimie, je weet dat ik bijna al je artikels (met veel plezier) lees, en ik herken mezelf wel in je zinnetje “Soms als ik iets vertel zeggen ze weleens: ‘ja, ik heb het gelezen op je blog’.” Ik vind dat je heel leuke artikels schrijft, die heel vlot te lezen zijn. De reden waarom ik vaak enkel reageer met “ah ja, dat heb ik op je blog gelezen” is misschien wel net omdat ik ook ooit gelezen had dat je het zo raar vond dat je familie je blog zou lezen… Langs de andere kant – en ik hoop dat je me het niet kwalijk neemt dat ik dit zeg – ik volg bv. heel veel workshops en lessen met de honden… da’s mijn grote passie, en toch ook wel een heel groot deel van mijn leven… vraag jij daar zo vaak en zo spontaan naar? Wist je dat trouwens? Da’s niet slecht bedoeld he, ik verwacht dat ook niet, ik weet dat dat jouw ding zo niet is.
    Maar bon, nu ik weet dat je het niet meer zo vervelend vindt dat we meelezen en het je plezier zou doen, zal ik af en toe eens reageren of je erover aanspreken!! Of begin er zelf ook eens over… dat mag ook he :-))

    1. Mss had ik mijn reactie wat uitgebreider moeten maken, want nu ik het zo herlees, heb ik een beetje schrik dat het verkeerd zal overkomen… Ik had er willen/moeten bijschrijven dat je je blog in de eerste plaats moet schrijven voor jezelf en omdat je dat zelf graag doet. Daarom dat ik ook al die workshops volg met de woeffers. Ik snap wel dat het leuk is dat mensen daar dan interesse in tonen, maar als dat niet gebeurt, of ze zeggen het je niet (want mij interesseert het wel, om je artikels te lezen!), dan is het wel spijtig dat je daar dan triest van wordt Zou je stoppen met bloggen moest niemand je blog nog lezen? Ik hoop van niet… toch niet als je daar gelukkig van wordt of het zo graag doet! Didi (mijn tante, je weet wel) zegt ook altijd dat zij beelden zou blijven maken, ook al koopt niemand ze nog, enkel en alleen omdat ze dat zo graag doet. Blijf gewoon schrijven, je doet dat goed! xx

  4. Ik snap zeker wel een beetje wat je bedoelt. In het begin reageerde ik nogal verontwaardigd als bleek dat mijn eigen zus een stuk niet had gelezen. Nu een tijdje later heb ik er niet meer zoveel last van. Elke reactie die ik krijg buiten mijn directie omgeving maakt het bloggen voor mij al zinvol. Al kan ik maar 1 iemand enthousiast krijgen of informeren ben ik al blij!

    Bedankt voor je stuk, succes verder!

    Groetjes Elvira

  5. Wat verdrietig om te lezen lieve Kim. Ik begrijp heel goed hoe belangrijk erkenning door je naaste omgeving is. Ik heb dat zelf nooit gehad en verlang er vaak naar. Anderzijds denk ik dat je je blog vooral moet schrijven omdat jij er gelukkig van wordt en je andere mensen (wereldwijd) wilt inspireren. Ik lees je blog graag. We zitten beiden in hetzelfde werkveld (psychologie) en de persoonlijke gevoelens/dilemma’s die je soms beschrijft, herken ik (en velen met mij) maar al te goed. Ook je shoplogs/vakantievlogs etc. zijn leuk. Het leven hoeft niet altijd zwaar te zijn en bovendien is dit ook een deel van jou en die mag je tonen. Vaak durven mensen niet meer kwetsbaar te zijn in wat ze zeggen, schrijven of doen terwijl dat juist zo mooi en ‘echt’ is. Blijf doen wat goed voor je voelt en probeer het positieve gevoel te halen uit je lezers die wel enthousiast zijn. Dikke knuffel xx

  6. Ik vind het echt erg dat jouw vrienden en familieleden je niet steunen hierin. Het zou je anders een enorme boost geven. Bij mij persoonlijk zijn er wel enkele vrienden en familieleden die mijn blogs lezen, maar niet iedereen. Ik heb ook al eens voorgehad dat ze negatieve commentaren gaven over mijn blog of mij zelfs soms eens uitlachte, maar hier word je enkel sterker van. Op zich is het niet zo’n ramp dat niet veel vrienden en familieleden jouw blogpost lezen, er zijn nog vele andere mensen die jouw blogs wél willen lezen en dat is het belangrijkste. Wat er ook gebeurt, er zullen steeds mensen zijn die geïnteresseerd zijn en dat is jouw doelgroep waar je je op moet focussen!
    Ik vind trouwens dat je heel mooi kan schrijven! Je hebt al een nieuwe volger bij!

  7. Ik krijg soms wel positieve reacties uit mijn omgeving over mijn blog, zeker als ik over mijn ’25 before 25′-doelstellingen geschreven heb. Elke maand rond de twaalfde van de maand hoor ik wel eens wat leuke opmerkingen, maar voor de rest blijft het wel stil. Mijn broers en ouders lazen eerst heel vaak mijn blogs, maar de laatste tijd lijkt dat ook ferm verminderd te zijn. Jammer, maar ik krijg wel vaak respons uit de blogwereld en dat maakt het dan wel weer leuk. Al begrijp ik het maar al te goed: reacties van mensen die je kent, zijn nog véél leuker.

  8. Wat jammer dat je weinig/ geen leuke respons krijgt vanuit je omgeving Nu moet ik ook wel eerlijk toegeven dat ik er ook niet echt mee te koop loop. Of er ook echt mensen in mijn omgeving die mijn blog en online magazine volgen, ik weet het niet. Maar, als ze meemogen naar events zoals de fashionweek…. Haha! Ik neem het maar voor lief, ik heb me eroverheen kunnen zetten, ik blog niet voor hun namelijk x

  9. Zoooo herkenbaar! Mijn moeder leest ze altijd maar mijn man, schoonfamilie? Dont think so! Ik denk zelf dat mijn broer ze nooit gelezen heeft! Inderdaad, van collega’s hoor ik wel eens dat ze ze lezen en dan ben ik trots maar de maandagen wanneer ik de statistieken krijg hoeveel mensen mijn blog van de week gelezen hebben zijn mij toch dierbaar!
    And I would always help a fellow blogger out!!!

  10. Ik begrijp je Kim. Mijn 2 bff’s volgen mijn blog, de ene op de voet & reageert heel regelmatig, de ander leest maar reageert niet. Toch vraagt ze mij regelmatig hoe ’t met mijn blog gaat. Mijn ouders weten ook dat ‘k blog, maar zij lezen niet mee. Stiekem ben ‘k daar dan wel een beetje blij om, omdat we een andere visie hebben op bepaalde dingen & ‘k weet dat we toch eindeloze discussies zouden hebben. De rest van mijn familie of vrienden weten ’t niet, maar zijn ook helemaal niet geïnteresseerd.
    Lees het vorige artikel van Evelyne: Mijn blog is 1 jaar!My Profile

  11. Mijn man staat er zeker wel achter!
    En ik weet dat verschillende mensen in mijn vriendenkring en familie echt alles lezen wat ik post.
    Anderen zijn er dan helemaal niet mee bezig en weten er ook weinig van.
    Maar uiteindelijk blog ik voor mezelf. Het is fijn erkenning te krijgen, maar voor mij is het vooral een uitlaatklep en een uitdaging.

    Wel een beetje jammer dat je met zo’n slecht gevoel zit!

  12. Hey Kim,
    We zitten idd niet zo in het blogwereldje, maar ik probeer wel nu en dan je artikels te lezen. Vaak publiceer je sneller dan ik de tijd vind om ze te lezen. Iedere keer bedenk ik me wel dat ik er enorm veel respect voor heb hoe open en eerlijk je bent, maar ik geef toe dat ik wel vaker de schroom voel om je er face to face over aan te spreken. Zo’n schermpje ertussen voelt heel vaak comfortabeler aan en blijkbaar ook nu … beloofd, tegen volgende keer ik je zie kies ik mijn favoriet artikel eruit en hebben we er een babbel over. Kans is groot dat het over handtassen gaat mij kennende, zo is de drempel niet te hoog Keep it up! Je blogs zijn altijd zeer fijn geschreven! Tot binnenkort, je buurvrouw

  13. Ik snap dat je het niet leuk vind dat je nooit echt een leuke reactie krijgt uit je omgeving. Begrijp dat je je daar best rot over kan voelen. Zelf herken ik dit niet eigenlijk. Mijn familie en vrienden lezen alles en krijg bijna over elk artikel wel complimenten en leuke reacties. Vind het stom om dit nu zo over mezelf te typen, omdat ik weet dat jij er zo mee zit. Wil echt even zeggen dat ik jouw artikelen altijd erg leuk vind en dat jij zeker heel veel complimenten verdient hoor!!!
    Lees het vorige artikel van Sandra: Photo Diary #70 | ‘Stranger Things’, dagje Camping & een voorraadje uit SpanjeMy Profile

  14. Zelf blog ik nog niet zo lang, maar krijg enorm leuke reacties van vrienden en familie. En dan beginnen zij er vaak over. Echt super leuk vind ik dat!

    Maar ondanks dat liken ze de post op fb niet hoor en m’n vriend heeft zich ook nog steeds niet ingeschreven voor mijn nieuwsbrief haha. Is denk ik ook iets typisch ofzo.

    Al moet ik zeggen dat ik ook niet alles like van m’n vrienden en familie op fb. Als ik dat zou doen, is het gewoon een dagtaak!

  15. Mijn beste vriendinnen zijn mijn grootste fans, de rest van mijn familie leest het nauwelijks of niet.. Ik ben nog maar net begonnen maar snap wel wat je bedoeld.. sterkte en knap geschreven! xx

  16. Toen ik als zelfstandige begon met mijn bedrijf kreeg ik ook van niemand in mijn omgeving interesse of aandacht. Jaren later nog steeds nauwelijks en soms kreeg ik het gevoel dat mensen dachten dat het nooit echt wat zou worden. Daar kan je teleurgesteld over zijn, maar ik heb gemerkt dat ik zelf eigenlijk ook heel weinig interesse toonde in het werk, de hobby of passie van mijn familie en vrienden. Heel vaak vroeg ik niet naar hoe het ging op werk en of er nieuwe ontwikkelingen waren of hoe het ging met taarten bakken, de grote passie van een vriendin van me. Ik heb mijn verwachtingen aangepast, ze behandelen mij niet anders dan dat ik hen behandelde.

    1. Daar heb ik inderdaad ook al over nagedacht, dat ik misschien ook niet altijd interesse toon in waar zij mee bezig zijn. En ergens is dat inderdaad misschien wel wat zo en mag ik dat dan misschien ook niet van hen verwachten… Maar er wordt bijvoorbeeld wel regelmatig naar mijn werk gevraagd (wat ik heel lief vind), maar zelden naar mijn blog. Ach ja, ik verwacht ook helemaal niet veel hoor, maar ik zou het gewoon leuk vinden om één keer een complimentje te horen of gewoon al te horen wat ze er van vinden…

  17. De meeste van mijn vriendinnen weten wel dat ik blog en nemen regelmatig wel een kijkje. Ze vinden het wel leuk dat ik blog, maar echte ‘support’ ervaar ik wel niet. Eén van mijn beste vriendinnen vraagt zelfs nooit hoe het met mijn blog gaat. Dat vind ik ook wel jammer! Mijn papa weet wel dat ik blog, maar weet volgens mij maar half wat het is. Voor mij hoeft het niet dat mijn familie mijn blog leest. Dan krijg ik waarschijnlijk toch opmerkingen ‘Wat heb je nu weer kocht’ etc. En al ik nieuwe mensen leer kennen zeg ik meestal niet meteen dat ik blog. Ik zou mijn blog wat meer in de bloemetjes mogen zetten, maar ik durf dat niet! Ik sta liever op de achtergrond dan de voorgrond!

    1. Jammer dat jij ook weinig interesse of steun van je omgeving ervaart. Van mijn familie heb ik eerlijk gezegd ook liever dat ze het niet lezen, maar daar merk ik dat sommigen het net wel lezen of mijn video’s kijken en er dan wat lacherig over doen… En tegen mensen die ik niet ken zal ik er ook niet snel over beginnen. We zouden er inderdaad zelf ook wat fierder over mogen zijn!

  18. Wat knap dat je zo’n persoonlijk artikel deelt. Het lijkt me best wel moeilijk om dit te delen. Bij mij in de omgeving zijn gemengde reacties. Mijn ouders vinden het heel gaaf wat ik doe en mijn broers ook. Maar ik merk dat vrienden het niet heel serieus nemen. Zij weten denk ik niet hoeveel werk bij een blog komt kijken. Ik denk als je je (beste) vrienden goed uitlegt dat het je kwetst en dat je het leuk zou vinden als ze evt. meedenken, ze misschien wel een stuk positiever zijn! Misschien kunnen ze zich lastig erin verplaatsen omdat ze het ‘blogwereldje’ niet goed kennen?
    Lees het vorige artikel van Claire: Homemade vegan sushi receptMy Profile

    1. Dankjewel voor je reactie Claire. Het is inderdaad niet zo makkelijk om dit te delen, vooral omdat mensen uit mijn omgeving dit misschien lezen en ik hen hier misschien mee zou kunnen kwetsen… Maar goed, ze lezen het waarschijnlijk toch niet, haha! Of dit artikel net wel, dat zou ook goed kunnen. Maar goed, dan weten ze tenminste hoe ik me er bij voel en ik ben benieuwd of iemand me hierover zal aanspreken. Doen ze dat niet, dan neem ik me voor om hen er zelf eens over aan te spreken. Ik denk dat het inderdaad wel meespeelt dat ze ze niet veel over weten, maar ik vind het jammer dat ze er dan niet meer over vragen. Ik heb in het begin misschien wel gezegd dat ik er niet zo graag over spreek, dat zou wel kunnen omdat ik er toen nog heel verlegen over was… Misschien komt het daardoor…

  19. Jammer dat je dit gevoel hebt! Ik heb heel wat vrienden/familie die mijn blog lezen Til er niet te zwaar aan, zolang jij het leuk vind te bloggen zal ik de rest een beetje naast me neerleggen. Ik hoor soms wel eens van vriendinnen/familie van Oh je daar las ik laatst een artikel bij je over.. Of ze vragen hoe het gaat met mijn blog. Misschien als er weinig wordt gezegd kan je vragen waarom je alleen Wat leuk terug krijgt. Misschien hebben andere mensen helemaal niet door wat dit met jou doet.
    Lees het vorige artikel van Saskia: Mijn jeugd in een paar filmpjesMy Profile

    1. Over het algemeen til ik er niet te zwaar aan, ik ben blij dat er anderen zien die wel waardering tonen Maar soms knaagt het wel een beetje, want de mensen in mijn omgeving zijn natuurlijk ook belangrijk voor mij. Maar misschien weten ze dat inderdaad niet, dus ik denk dat ik het hen eens ga vragen Want zelfs een ‘wat leuk’ heb ik nog nooit gekregen, en dat is net wat ik jammer vind. Ergens denk ik dan dat ze het gewoon niet leuk vinden, dat ze het vreemd vinden. En dat mag ook. Maar dan weet ik het tenminste Of misschien vinden ze het wel leuk maar durven ze er niets over te zeggen omdat ik er zelf ook weinig over vertel… Ik mijn stoute schoenen eens aantrekken en ga het eens vragen!

  20. Hoi Kim, deels is het best herkenbaar wat je schrijft. Ik zou je heel graag advies daarin willen geven, maar helaas weet ik zelf ook niet goed hoe ik daarmee om moet gaan. En dan heb ik het vooral over het kopje ‘vrienden’. Het enige wat ik je kan meegeven is dat je zeker niet de enige bent met dit gevoel en dat je een hartstikke leuke blog hebt!

    1. Superlief Lisa, bedankt! Ik twijfel soms of ik het wel of niet van hen mag verwachten, misschien is het normaal dat ze er geen interesse in hebben of het een beetje vreemd vinden dat ik zomaar alles online deel, of misschien mag ik dat wel van hen verwachten… Ik weet het niet goed. Misschien moet ik hen gewoon eens vragen wat ze er eigenlijk van vinden en of ze soms dingen lezen

      1. Ik heb inderdaad precies hetzelfde: kan/mag ik het wel van ze verwachten? Zelf zou ik, zoals jij verteld, het inderdaad wel doen als zij een project hadden. Maargoed het is een hele goeie om het inderdaad gewoon te vragen!:)

  21. Wat herkenbaar dit! Mijn vriend zegt vaak ook “ik ben niet echt een trouwe volger”. Hij vraagt soms wel waar ik over schrijf en wat ik ervoor doe, maar er komt nooit een reactie op een artikel. Nu antwoord ik standaard dat ie het maar moet lezen, als hij het wilt weten.

    Voor mijn ouders en familie van moeders kant houd ik het sowieso af. Als ik een bericht over m’n blog deel stel ik het zo in dat ze het niet direct zullen zien. Wellicht dat anderen er met ze over spreken, maar hoor ze er ook nooit over.

    Net als jij vind ik het best jammer. Ook omdat ik eigenlijk nooit veel bezoekers heb gehad nog.

    1. Jammer he. Anderzijds denk ik ook wel dat ik ook weinig interesse heb in de hobby van mijn vriend, maar dat vind ik dan toch wel wat anders omdat mijn blog echt over mij gaat. Ik heb het er gisterenavond met hem over gehad en hij zei ook dat hij de meeste dingen ook gewoon al weet omdat ik er met hem over spreek, en dat klopt ook wel. Dus eigenlijk vind ik het wel oké zo, ik ben al heel blij dat hij er achter staat en blij is voor mij Wat betreft die bezoekers, dat komt wel Het is soms jammer om te zien dat er weinig mensen meelezen omdat je er veel tijd in stopt, maar anderzijds moeten we blij zijn met elke persoon die het leest, én doen we het ook voor onszelf.

  22. Erg jammer dat je het gevoel hebt niet zo heel erg gesteund te zijn. Ik ben met m’n eigen blog altijd enthousiast, eerlijk en open geweest naar m’n omgeving toe en iedereen vindt het altijd zo leuk. Ze lezen lang niet altijd, beauty is ook niet iedereen z’n ding, maar ik heb nog nooit iets negatiefs over m’n blog gehoord en eigenlijk is iedereen wel trots zelfs.

    Misschien kom je zelf wat onzeker over wat je blog betreft, of hebben ze niet zo door dat het veel voor je betekent?
    Lees het vorige artikel van Mariska: Jeffree Star Cosmetics Watermelon Soda | review & lookMy Profile

    1. Superfijn dat jouw omgeving wel heel enthousiast en trots is! Van mij hoeven ze het zeker ook niet altijd te lezen, maar het zou wel fijn zijn als ze me gewoon een keertje zouden laten weten dat ze het leuk/mooi/dapper/… vinden. Of dat ze het net vreemd vinden. Dat mogen ze me ook zeggen, en dan kan ik het hen misschien beter uitleggen. Maar ja, zoals ik ook schreef heeft het er misschien ook mee te maken dat ik wat onzekerheid uitstraal. Misschien moet ik er gewoon zelf eens over beginnen

  23. Wat moet het moeilijk voor jou zijn om je zo onzeker te voelen. Ik lees het verdriet tussen de regels door. Misschien weten zij niet hoe belangrijk jouw blog voor jou is? Ik merk (en vooral toen ik begon 3 jaar geleden) dat mensen niet echt weten wat bloggen nou precies is. Ze hebben vaak geen idee wat er bij komt kijken. Ik hoop dat je jouw draai erin gaat vinden en wat meer zelfvertrouwen krijgt

    1. Het is inderdaad niet fijn, hoewel ik het over het algemeen wel goed van me kan afzetten hoor. Maar als ik er dan over nadenk, dan doet het me wel een beetje pijn. Het zou inderdaad wel kunnen dat ze niet goed weten hoe belangrijk mijn blog voor mij is en wat het nu precies inhoudt… Op zich heb ik wel zelfvertrouwen rond mezelf en mijn blog hoor, maar als ik hier dan over nadenk is het natuurlijk niet fijn als mensen die belangrijk voor me zijn geen betrokkenheid tonen… Dankjewel voor je lieve reactie!

  24. Bij mij is dat ook minder. Ze volgen wel heel af en toe maar toch… Mijn moeder leest wel alles. Ik heb ook 1 vriendin die echt heel trots is. De rest eigenlijk niet echt. Zelfs mijn vriend niet. :((

    1. Haha ja, als ze heel erg positief zijn kan het je ook weer in verlegenheid brengen. Maar geloof me, beter zou dan dat ze negatief of totaal niet betrokken zijn