Het avontuur van ‘Poes’… En hoe ik plots een kattenvriend werd!

Persoonlijk

het avontuur van Poes

Diegenen die mij op Snapchat en/of Instagram volgen (beiden onder de naam ‘kimsbloglife’) hebben het verhaal al een beetje kunnen volgen, en ook in mijn minidagboek van gisteren vertelde ik er wat over: ‘onze poes’ is terug – hopelijk voorgoed – en heeft een nieuwe naam gekregen! We vonden hem enkele weken geleden verloren voor onze deur, hielden hem een tijdje bij ons maar besloten hem uiteindelijk toch aan een ander baasje te geven… Maar dat liep niet goed af! Of misschien juist wel… Ik vertel er jullie alles over in het artikel van vandaag.

Op dinsdagavond 22 december, een paar dagen voor Kerst, vonden we bij het thuiskomen plots een poesje voor onze garagepoort. Ze kwam voorzichtig kijken toen ik thuiskwam van het werk en jankte heel zielig. Ik ben normaal geen kattenvriend en ben er bovendien allergisch voor, maar ik vond ze zo schattig dat ik toch even op mijn hurkje ging zitten en haar naar me toe lokte. Ze kwam al snel bij me en liet zich maar al te graag aaien. Mijn mama vertelde dat de buurvrouw haar al een paar dagen eerder had gevonden. Ze ging daar blijkbaar altijd voor het raam zitten janken… Waarschijnlijk omdat dat het enige huis in onze straat is waar je vanaf de straat de bewoners kan zien. De buurvrouw had tegen mijn mama verteld dat het katje verloren leek en ze ze graag binnen zou willen nemen, maar er allergisch voor was. Mijn mama zei toen dat ik ook allergisch was, dus dat wij ze ook niet konden nemen.

Ik wist hier niets van af, maar blijkbaar liep ze nu dus nog steeds verloren rond op dezelfde plaats… Ik vond het zo zielig voor haar! We besloten haar een beetje melk te geven, ook al wisten we dat de kans groot was dat ze dan bij ons zou blijven komen op zoek naar eten. Ik vond het zo’n mooi en schattig katje met haar witte pootjes, dat ik meteen een beetje verliefd was. En dat terwijl ik eigenlijk helemaal niet zo’n kattenvriend ben! Ik vond het zo zielig om haar op straat aan haar lot over te laten, dus we besloten haar even in onze garage te laten. Die nacht moesten we haar helaas buiten zetten, want we hadden geen kattenbak dus waren we bang dat we de volgende ochtend anders een ongewenst cadeautje in onze garage zouden vinden… We zetten haar in onze tuin en ik zette een kartonnen doos met een dekentje buiten voor haar, zodat ze toch een iets warmer plekje had om te slapen.

De volgende dag was mijn stiefvader als echte kattenvriend al druk op zoek naar een kattenbak en krabpaal voor de poes, en hij mailde mij en mijn mama of we het goed vonden. Wij hielden de boot eerst nog wat af omdat we niet wisten of we haar wel konden houden, zeker met mijn allergie, maar voor we het wisten stond er al een krabpaal, een kattenbak en wat kattenvoer in onze garage, haha! We konden dan nog zien wat we met het katje zouden doen, maar zo konden we voorlopig toch al goed voor haar zorgen. ‘Haar’ zeg ik, want we dachten dat het een meisje was… We hadden namelijk niets zien hangen tussen zijn benen!

schattige poes

Aangezien het een heel sociale en aanhankelijke kat was, dachten we dat ze misschien al een baasje had en verloren was gelopen. Ze had helaas geen bandje aan. Ik deed eerst enkele oproepen via Facebook om haar baasje terug te vinden, maar helaas zonder resultaat. Na een paar dagen zijn we dan met haar naar de dierenarts gegaan, of eigenlijk moet ik zeggen ‘hem’… Want ‘onze’ poes bleek een gecastreerde jongen te zijn, oeps! We noemden hem tot dan toe eigenlijk altijd gewoon Poes, dat vond ik nog wel een leuke naam… maar wel een beetje vrouwelijk natuurlijk! Enfin, de dierenarts controleerde of hij een chip had, maar dat bleek ook niet het geval te zijn, en ook de dierenarts had niets gehoord van baasjes die hun katje kwijt waren in de buurt… Wel vreemd dat hij wel gecastreerd was maar geen chip had…

Uiteindelijk hebben we haar – of nee, hem – twee weken bijgehouden. We waren nog steeds een beetje aan het afwachten omdat we dachten dat we zijn baasje misschien nog terug zouden vinden. We hadden toen net een weekje verlof, dus konden we ook veel bij hem zijn en kon hij wat wennen aan ons en ons huis. Hij kwam lekker bij ons in de woonkamer en zelfs in mijn kamer liggen. Zoals jullie in mijn vlog al konden zien, was ik helemaal verliefd op hem! Ondanks dat ik er allergisch voor ben en vaak moest niezen, kon ik het toch niet laten hem steeds te aaien. Hij is ook echt heel aanhankelijk en komt vaak om aandacht vragen. Hij kan er zo van genieten als hij geaaid wordt, dan spint hij superhard, zo lief! De eerste avond moest ik echt non-stop niezen en heb ik een hele doos zakdoeken opgebruikt, maar ik had het gevoel dat het de volgende dagen al een beetje beter ging. Ik moest nog steeds niezen als ik hem geaaid had, maar als ik meteen daarna mijn handen goed waste ging het wel weer snel over.

Uiteindelijk waren er al bijna twee weken voorbij en hadden we zijn baasje nog steeds niet gevonden… Enerzijds wilden we hem dan zelf wel houden, maar anderzijds dachten we dat het misschien beter was om een nieuwe thuis voor hem te zoeken. Mijn allergie was best wel vervelend, mijn mama was eigenlijk niet zo’n voorstander van dieren in huis en mijn broertje was er een beetje bang voor en was vaak onrustig als de kat in de buurt was (onterecht hoor, want het is een heel lief beestje, maar mijn broertje heeft nog nooit huisdieren gehad en ook in de familie zijn er eigenlijk nergens huisdieren)… Uiteindelijk besloten we dan van ons hart een steen te maken en toch een nieuw baasje te zoeken. We dachten dat dat misschien beter was voor iedereen. De kat zou zich net zoals bij ons ook wel snel bij zijn nieuwe baasje thuisvoelen. Ik deed een oproep via Facebook en al snel vonden we een nieuw baasje.

Het baasje kwam hem op maandagavond ophalen. Hij was toen net geen twee weken bij ons. Het ging allemaal nogal snel en we vonden het wel wat zielig om hem zo mee te geven met een ‘vreemde’ in een kartonnen doos… We wisten ook dat hij heel bang was in de auto van toen we met hem naar de dierenarts moesten, ook al was dat toen maar twee minuutjes rijden. Maar goed, we dachten dat het wel goed zou komen. Helaas kreeg ik enkele dagen later bericht van de nieuwe eigenaar dat de poes ontsnapt was… Uiteindelijk bleek dat al meteen op de eerste avond gebeurd te zijn toen hij de poes uit de auto wilde halen… Hij was uit de doos ontsnapt en bij het openen van de koffer meteen weggespurt uit angst… Arm beestje! Het nieuwe baasje had hier de eerste dagen niets over gezegd omdat hij bang was dat ik kwaad zou zijn en hoopte hem snel terug te vinden, maar ondertussen was hij al bijna vier dagen weg… Ook had hij gelogen over de plaats waar hij ontsnapt was. Wel jammer, want als hij meteen de waarheid had gezegd konden we mee gaan zoeken en naar ons was hij misschien wel toe gekomen… Toen ik het dus pas drie dagen later hoorde, ben ik alsnog gaan zoeken – op de verkeerde plaats dus -, natuurlijk zonder resultaat… Ik vond het zo erg dat ik niet wist waar hij nu was, maar hoopte dat hij toch nog goed terecht zou komen en dat iemand hem opnieuw binnen zou nemen, net zoals wij hadden gedaan…

poes slaapkop

Maar een beetje later kreeg ik plots een berichtje via Facebook… Iemand had een foto van hem geplaatst met de vraag van wie die kat was, aangezien hij voor haar deur stond te janken. Iemand die ik ken had dat gezien en herkende hem van foto’s die ik eerder op Facebook had geplaatst, en zo was hij weer terecht! Waar Facebook al niet goed voor is! We sprongen meteen in de auto en gingen hem weer ophalen! Gelukkig was het weer maar twee minuutjes rijden en moest hij niet te lang in de auto. Hij had wel bijna vier dagen op straat doorgebracht en was helemaal uitgehongerd toen hij weer thuiskwam, arme lieverd… Ik wist niet zo goed wat ik nu moest doen met het nieuwe baasje… Eigenlijk was de poes nu van hem, maar ik was zo kwaad dat hij erover gelogen had. Dat had hij toen zelfs nog niet toegegeven, maar ik wist het meteen aan de hand van de plaats waar hij uiteindelijk gevonden werd… Later had het nieuwe baasje het zelf op Facebook gezien en belde hij me op. Ik confronteerde hem met het feit dat hij gelogen had en eerst ontkende hij het nog en viel hij uit de lucht, maar uiteindelijk gaf hij het toe. Hij durfde de waarheid niet vertellen omdat hij dacht dat ik kwaad zou zijn. Als hij de waarheid had verteld was ik helemaal niet kwaad geweest, het was immers zijn schuld niet (als we nu de hele waarheid weten tenminste)… En dan konden we meteen gaan zoeken of een oproep op Facebook plaatsen en hadden we hem misschien veel sneller teruggevonden! Bovendien was ik die dag al een uur gaan zoeken op de verkeerde plek, aangezien hij daarover had gelogen! Ik las achteraf ook op Facebook dat iemand zei dat ‘Poes’ daar al enkele dagen rondliep in de straat, dus ik begrijp niet goed dat het nieuwe baasje hem daar dan niet teruggevonden heeft…

Ondanks dat het nieuwe baasje zich wel schuldig voelde en zei dat het helemaal niet zijn bedoeling was en hij goed voor Poes wilde zorgen, was ik toch kwaad omwille van de leugens en had ik er geen goed gevoel bij Poes weer meteen terug aan hem te geven. Uiteindelijk hadden wij de moeite gedaan om hem te gaan zoeken en te gaan halen. Bovendien hadden we hem eigenlijk wel een beetje gemist in die dagen dat hij weg was… Ik had uiteindelijk wel wat medelijden met het nieuwe baasje, maar door de leugens en het feit dat het leek alsof hij weinig moeite had gedaan om Poes terug te vinden, had hij mijn vertrouwen geschonden en besloten we ‘Poes’ toch zelf bij te houden. Het nieuwe baasje vond het jammer maar begreep het wel… En nu is Poes dus weer bij ons sinds donderdagavond! We besloten hem meteen ook een nieuwe naam te geven, want ‘Poes’ is toch wat meisjesachtig… We zeggen trouwens ook nog vaak ‘haar’, haha! Mijn stiefpapa kwam plots met de naam ‘Toby’, en dat vond ik meteen wel leuk en bij hem passen! Dat is dus zijn nieuwe naam geworden! Schattig en stoer tegelijk!

Wat een verhaal hé, haha! Maar ik vond het wel fijn om met jullie te delen, zeker omdat velen van jullie erg meeleefden met het verhaal via Instagram en Snapchat. Ik ben blij dat het uiteindelijk allemaal goed gekomen is met Toby en dat hij weer bij ons is! Mijn allergie is er nog steeds, maar het is wel leefbaar en het lijkt eigenlijk wel steeds beter te gaan… En ik hoop natuurlijk dat het op een dag misschien wel helemaal over gaat!

Heb jij een kat? Of ben je niet zo’n kattenvriend? Zou jij ze binnen nemen als er plots een katje voor je deur zou staan?  

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

24 reacties op “Het avontuur van ‘Poes’… En hoe ik plots een kattenvriend werd!

  1. Ik heb ook een kat hij noemt Bollie haha in het begin noemde hij jipke omdat we ook dachten dat hete en meisje was, hij stond ook opeens voor de deur, we hebben hem eten gegeven en hij is blijven terug komen, hij mag wel niet binnen omdat mijn papa er allergisch voor is maar hij gaat soms wel s’morgens eens binnen

  2. Wow, wat een verhaal. Dat arme beestje! Ik vind het echt heel zielig dat hij zo veel in de stress heeft gezeten en uiteindelijk stond te jammeren voor de deur van die mensen. Heel leuk dat jullie hem uiteindelijk zelf hebben gehouden! Dat beestje heeft het goed bij jullie, dat lees ik al. Gelukkig is het allemaal goed gekomen!

  3. Wij hebben nog 1 poesje over. Ze is al best oud en zat in de zomer vaak in de straat achter ons. Dan lag ze gewoon op straat. Mensen dachten dat ze van niemand was en gingen brokjes neerleggen. (Die at ze niet op omdat ze niet goed meer kan kauwen). Uiteindelijk hebben we briefjes opgehangen met dat ze van ons is en het verzoek niks meer aan haar te geven omdat ze anders helemaal niet meer thuis komt..
    Toby is wel echt een mooi lief katje! Ik hoop niet dat hij nu ergens anders wordt gemist en dat ie niet heel erg ver met een auto of weet ik veel wat bij jullie in de straat terecht is gekomen. Hij heeft nu in ieder geval een fijn huis!
    Ik weet wel dat ik altijd mijn huisdieren ga laten chippen!
    Lees het vorige artikel van Robin: My weekdiary #40: Warmte, cake en strandMy Profile

  4. wauw wat een avontuur haha! fijn dat die uiteindelijk nog goed gevonden werd, en facebook is voor dit soort dingen erg nuttig =D het is wel echt een schatje!! hoop dat je allergie minder word.

  5. Gelukkig dat het zo goed is afgelopen. Best wel jammer dat het vorige baasje niet helemaal eerlijk was. Maar ik ben er zeker van dat Toby een goede thuis heeft gevonden

  6. Wat een verhaal! Ik zou ook niet een goed gevoel hebben gehad bij het nieuwe baasje. En Poes is zo lief, die zou ik ook niet meer weg willen geven. Hopelijk kan je tegen je allergie nog iets krijgen wat helpt. Veel geluk met Poes!

  7. Wat een lief beestje! Hij zet er ook nog zo jong uit, die lieverd. Ik ben zeker een kattenvriend, we hebben nu 2 poezen en ze maken me elke dag vrolijk met hun gekkigheid. Veel plezier met Toby, ik weet zeker dat hij super blij met jullie is!

    1. Ja, inderdaad! Wat jammer dat je je katten moest wegdoen en jammer dat Juliette er allergisch voor is. Oh, dat had ik eigenlijk nog nooit gehoord, maar het zou wel kunnen. Hij is soms wel ondeugend als in overal op springen, alles uit de kerstboom willen halen en zo van die dingen, maar dat is ook wel schattig. Verder is hij enorm lief en heeft hij ons nog nooit echt gekrabd of gebeten, terwijl ik hoor dat veel katten dat wel doen.