Hoe het is om nog bij mijn ouders te wonen

Persoonlijk

Hoe het is om nog bij mijn ouders te wonen

Sommige mensen zouden het misschien lastig vinden om op hun 23ste nog steeds bij hun ouders te wonen, maar bij mij valt dat eigenlijk heel goed mee. Zoals jullie ondertussen wel al weten kijk ik er wel al een hele tijd naar uit om te gaan samenwonen met mijn vriend, maar anderzijds zie ik ook wel de voordelen van het nog ‘thuis’ wonen in. Bovendien zijn mijn ouders* ook heel flexibel en breng ik veel tijd door op mijn kamer, waar ik alles heb wat ik nodig heb. Ik vertel er jullie vandaag meer over.

Toen ik studeerde heb ik eigenlijk nooit de behoefte gehad om op kot te gaan. Zo helemaal alleen op kot of een kot delen met mensen die ik (althans in het begin) niet goed ken en daarmee dan vaak ook nog de keuken en badkamer delen, dat zag ik niet echt zitten. Bovendien had ik ook geen vrienden die op kot zaten in Brussel (mijn beste vriendinnen studeerden in Leuven of Gent), dus dan sprak het me al helemaal niet aan. Ook ga ik niet graag uit, dus daar moest ik het ook niet voor doen. Volgens sommigen heb ik niet van het studentenleven geprofiteerd, maar dat vind ik eerlijk gezegd een beetje ‘bullshit’. Ik heb wel ‘geprofiteerd’ of genoten, op mijn manier. Ik vond het fijn om gewoon thuis te blijven wonen en mijn vriend regelmatig te zien en niet vaak uit of weg te gaan. Dus ik heb helemaal niet het gevoel dat ik iets gemist heb, want ik had er gewoon geen behoefte aan. En waarom zou ik daar dan later spijt van hebben, als ik er nu geen zin in had?

Wel kijk ik er al een paar jaar naar uit om te gaan samenwonen met mijn vriend, maar dat kon helaas niet omdat ik nog studeerde en dus geen inkomen had. Ondertussen werk ik en komt dat samenwonen dichterbij, maar ondanks dat ik er wel naar uitkijk om mijn eigen plekje te hebben samen met mijn vriend, mijn eigen appartementje te kunnen inrichten, zelfstandig te zijn, veel bij mij vriend te zijn en een echt ‘gezinnetje’ te vormen (voorlopig nog met ons tweetjes hoor!), valt het ook wel heel goed mee om nog ‘thuis’ te wonen. Mijn ouders hebben me altijd erg veel vrijheid gegeven en ik doe eigenlijk min of meer wel wat ik wil. Mijn mama klaagt nooit dat ik mijn kamer moet opruimen (ook al is die vaak erg rommelig), ik kom en ga wanneer ik wil, mijn vriend komt langs en blijft slapen zo vaak als we willen… Dat is dus allemaal geen probleem. Ook heb ik het geluk dat ik eigenlijk niet zoveel in het huishouden hoef te doen, ook al voel ik me daar soms wel eens wat schuldig over. Maar ik zal later natuurlijk nog genoeg moeten doen Bovendien zit ik het grootste deel van de tijd op mijn eigen kamertje, wat eigenlijk een beetje mijn ‘mini-appartementje’ is. Ik heb er een televisie met een digicorder van Telenet en kan dus net zo goed boven naar alle zenders kijken en programma’s opnemen, en dat doe ik dan ook altijd. Ik kijk bijna nooit beneden tv, maar altijd boven alleen of samen met mijn vriend. Ook als ik aan mijn blog werk (en vroeger aan mijn schoolwerk) doe ik dat altijd boven op mijn kamer. En als mijn vriend komt nemen we gewoon iets te eten of te drinken en gaan we ook bijna meteen naar boven, naar onze eigen ‘woonkamer’. Ook al is mijn kamertje niet zo groot, we hebben er wel alles wat we moeten hebben. Natuurlijk ga ik wel naar beneden om samen te eten, delen we de badkamer en de keuken en dergelijke, maar daar ondervind ik allemaal geen last van. Het is eigenlijk net gemakkelijk dat veel dingen nog voor me gedaan worden en ik vind het best gezellig dat zij er altijd zijn.

Het enige dat misschien soms wat lastig is, is dat mijn vriend en ik echt moeten afspreken om elkaar te zien. We hebben wel zo’n beetje een vaste structuur en zien elkaar normaal gezien elke maandag-, woensdag-, en vrijdagavond, en ook in het weekend zijn we veel samen. Meestal komt mijn vriend bij mij thuis, maar ook bij hem hebben we een televisie en alles wat we willen op de kamer en zitten we dus bijna altijd boven. Ik heb eigenlijk ook wel geluk dat mijn vriend altijd de moeite doet om naar mij te komen (hij blijft dan ook slapen en staat ’s ochtends 10 minuutjes vroeger op om naar zijn werk te vertrekken – lief he?), want eerlijk gezegd zou ik daar ’s avonds na het werk toch vaak tegenop zien. Wanneer we het wat drukker hebben is het soms wel vervelend dat we niet samenwonen, want dan zien we elkaar minder. Als je samenwoont zie je elkaar toch al snel eens tussendoor, of eet je toch nog samen, of kom je ’s avonds in hetzelfde huis thuis… Maar nu moet het al ‘de moeite’ zijn om elkaar nog te zien, als we daarvoor speciaal naar elkaar toe moeten gaan, ook al wonen we helemaal niet zo ver van elkaar. Bovendien doen we ook bijna altijd iets samen wanneer we elkaar zien, samen praten, tv kijken of ergens naartoe gaan. Dat is soms ook wel lastig, want dan wil ik in het weekend bijvoorbeeld wat bloggen en hij gamen, maar dan kunnen we niet samen zijn omdat we elk onze spullen thuis nodig hebben. Het meeste kijk ik er dus naar uit om gewoon samen te kunnen zijn in het weekend en ’s avonds, ook al zijn we elk met ons eigen ding bezig. Dat hij dan gezellig naast mij zit te gamen terwijl ik lekker zit te bloggen, bijvoorbeeld, en dat we nadien dan samen nog een serie kunnen kijken voordat we gaan slapen. Hoewel die ‘dates’ van nu ook wel iets hebben, want dan hebben we natuurlijk echt wel voornamelijk aandacht voor elkaar Maar we moeten maar zorgen dat we nog steeds zo’n avondjes voor ons tweetjes hebben als we samenwonen

Op zich heb ik er dus nooit problemen mee gehad dat ik altijd thuis ben blijven wonen. Ik ben heel blij dat ik veel ‘privacy’ heb in mijn eigen kamertje en daar alles heb wat ik nodig heb, dat maakt het ook heel leefbaar. Ik zal mijn kamertje (en gezin) nog missen als ik straks met mijn vriend ga samenwonen! Het zal dan ook de allereerste keer zijn dat ik niet meer ‘thuis’ woon, dus dat is best wel spannend!

* Het is jullie misschien al opgevallen dat ik vaak schrijf over ‘mijn ouders’, terwijl ik dan vaak mijn mama en stiefpapa bedoel aangezien ik bij hen woon. Dat doe ik eigenlijk gewoon omdat dat makkelijker schrijft, maar ik heb wel nog steeds een goede band met mijn papa hoor!

Woon jij nog thuis, of woon je alleen of samen met iemand? Hoe vind/vond jij het om thuis te wonen?

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

16 reacties op “Hoe het is om nog bij mijn ouders te wonen

  1. Ik woon zelf nog thuis, ben 17 en vind het prima. Al mijn vriendinnen, studiegenoten en mijn vriend wonen ook nog thuis. In mijn familie is het wel min of meer ‘traditie’ om tijdens je eerste studiejaar op kamers te gaan, maar ik ben graag eigenwijs
    Of ik eerst alleen op kamers wil of gelijk wil gaan samenwonen weet ik nog niet, het heeft beide wel wat. Maar voor nu woon ik nog prima hier. Over 1 of 2 jaar wil ik wel opzoek gaan naar een kamer. Het lijkt mij zo tof om op jezelf te wonen!

    1. Op je 17de is het zeker en vast nog prima om bij je ouders te wonen! Haha, en als je geen zin hebt om meteen op kamers te gaan moet je dat lekker niet doen, je hebt nog tijd genoeg Eerst even wennen aan het studieritme terwijl je nog thuis woont is wel fijn denk ik…

  2. Leuk artikel. Ik woon al samen sinds dat ik 17 ben samen met mijn man, dat ging d.m.v puur toeval. Soms had ik liever gehad dat ik wat langer thuis had gewoond maar nu zou ik niet meer terug kunnen/willen sowieso niet met een kind erbij maar die ruimte van een ‘heel huis’ vind ik wel relaxed.
    Lees het vorige artikel van Lonneke: Hoe accepteer je je ziekte?My Profile

  3. Ik woon nog thuis ik zie mijn vriend elk wekend en als vakantie is zo als nu krokus zie ik mijn vriend voor en week of langer samen wonen is voor binekort is leuk dan altijd bij elkaar zijn ma je moet elkaar tog de vrijheid geven anders ga het ni luken

  4. Bij mij is het eigenlijk hetzelfde! Ik heb ook alles op mijn kamer wat ik nodig heb en mijn vriend ook. We zitten altijd boven en hebben dus echt onze eigen ruimte dan. Thuis heb ik het ook nog heel goed en dat is fijn, want ik kan goed met mijn ouders opschieten. Het is inderdaad gezellig en zij er altijd zijn! Nu ben ik bijna 22, maar de échte drang om uit huis te gaan heb ik nog niet. Financieel kan het ook nog niet echt, dus op dit moment is het niet haalbaar om samen te gaan wonen. Toch krijg ik ook wel kriebels soms om een eigen plekje te hebben met mijn vriend hoor!
    En dat over jouw studentenleven. Joh, dat jij blij bent me de manier waarop jij geleefd hebt in die tijd dan is het prima. Iedereen is anders! Ik sluit mij overigens bij jou aan, ik ben ook geen uitgaanscentrum type, etc.
    Lees het vorige artikel van Sandra: Hoe doe je dat? #2 | Elkaar accepteren en respecterenMy Profile

  5. Ik woon nog thuis. Overigens wonen volgens mij de meeste van mijn vriendinnen ook nog thuis, dus op zich niet heel erg gek. Ik zou ooit wel heel graag op mezelf willen gaan wonen, of samenwonen, mocht ik ooit een leuke partner krijgen. Voor nu zie ik nog niet in hoe het zou moeten als ik op mezelf woon, maar stapjes zijn mogelijk en wie weet lukt het op een gegeven moment wel.
    Liefs
    Lees het vorige artikel van Kim: Dagje mee dansen in de stormMy Profile

  6. Ik woon thuis, maar dat duurt niet lang meer. Ik hoop de havo te halen en mijn vriend zijn MBO. Dan gaan we samenwonen in Nijmegen.

    Dit roept veel vraagtekens op. Samenwonen ?! Je bent 18!!!
    En als ik dan uitleg dat het veel beter financierbaar is, omdat we toch allebij in Nijmegen gaan studeren en op kamers gaan. Dan krijg ik de volledige wat als laag over me heen.

    Maar laat onze pret niet bedrukken. Huisje hebben we spulletjes hebben we. Ik zit met smart te wachten tot ik mijn koffer mag pakken!

    Improudtobe_Esmy
    Lees het vorige artikel van Esmy Smit: Schrijven van een essay wordt easy na deze tips!My Profile

  7. Ik ben zelf pas op mijn 23ste uit huis gegaan. Ik woon nu alleen en hoewel dat heel goed bevalt, was het bij mijn moeder en zusje thuis ook altijd fijn. Ik woon nog niet samen, mijn vriend en ik moeten nog uitvechten waar we moeten gaan wonen. Een voordeel vind ik dat je echt tijd maakt om elkaar te zien. Mijn vriendinnen die samenwonen, moeten soms veel meer moeite doen om quality time met hun vriend in te plannen.
    Lees het vorige artikel van Shirley: Samariakloof op All StarsMy Profile

  8. Ik ben op mijn 25 thuis weggegaan en nog geen dag spijt van. Heb tussendoor weer even thuis gewoond en werd daar gewoon zot. Eens je weg bent is de stap terug heel groot en moeilijk :p geef mij maar lekker mijn eigen stekje waar ik alles zelf kan regelen en niet enkel mijn kamertje…. overigens vond ik het samenwonen wel anders dan gedacht. Je denkt meer tijd samen te hebben, maar daar komt dan het huishouden vaak voor in de plaats… Tis altijd geven en nemen
    Lees het vorige artikel van Bibiane: 7 redenen waarom single zijn best wel leuk isMy Profile

    1. Haha ja, dat heb ik al vaker gehoord dat het moeilijk is om nadien weer naar je ouders terug te keren. Dan ben ik blij dat ik nooit op kot geweest ben ofzo Ja inderdaad, dat huishouden is dan inderdaad wel een hele karwei die erbij komt… Maar misschien is dat wel nog gezellig met z’n tweetjes? :-p Ik probeer het nog positief in te zien, haha, we zullen zien wat het brengt!

  9. Hoe leuk samenwonen ook is, geniet zo lang je kan van thuiswonen. Ik was destijds 26 als ik ben gaan samenwonen. 3 jaar later kijk ik vaak met heimwee terug naar toen. Mijn papa is ondertussen gestorven, dus ik ben blij dat ik zo lang mogelijk van mijn ouders hun gezelschap heb kunnen genieten. Die tijd onder hetzelfde dak krijg je nooit meer terug. bovendien is eerst een financiële buffer opbouwen ook mooi meegenomen. Geloof me 23 is zo oud niet. En vooral doe het zoals jij wilt en niet zoals het volgens anderen hoort.

    Groetjes

    1. Dankjewel Julie. Hoewel de meeste van mijn vriendinnen al samenwonen, voel ik me daardoor nog niet echt gehaast. Ik voel me goed thuis dus dat helpt veel. Hoewel ik er dus wel naar uitkijk om samen te wonen met mijn vriend We zien wel, maar ik ga het inderdaad niet overhaasten