Ik heb ontslag genomen…

Persoonlijk

don't base you decisions-ontslag

Zoals sommigen onder jullie misschien wel weten werk ik sinds acht maanden als wetenschappelijk medewerker aan de universiteit, waar ik een methodiek ontwikkel voor het begeleiden van de hereniging van pleegkinderen met hun ouders. Maar vandaag – nu jullie dit lezen – is het mijn laatste werkdag. Ik heb namelijk ontslag genomen… Een grote stap die voor jullie misschien heel onverwacht komt en impulsief lijkt, maar eigenlijk voelde ik me vanaf het begin al niet zo goed op mijn werk. Ik had al langer zin om hierover iets op mijn blog te delen omdat ik het er best wel moeilijk mee had. Het doet me dan altijd goed doet om erover te kunnen schrijven, het met jullie te delen en jullie lieve, meelevende of herkennende reacties te lezen, maar dat was natuurlijk wat riskant aangezien je nooit weet niet wie het allemaal leest. Daarom had ik er tot nu toe dus nog nooit iets over geschreven, maar nu het officieel is wil ik er jullie graag wat meer over vertellen. Lees je mee?

Acht maanden heb ik er gewerkt, maar eigenlijk voelde ik al vanaf de eerste weken dat het niet mijn ding was. Ik werd vanaf dag 1 in het diepe gegooid, wist weinig over pleegzorg én over onderzoek en had dan ook het gevoel dat ik het niet alleen zou kunnen. Er was wel een onderzoeksplan dat ik kon volgen, maar veel meer uitleg kreeg ik niet, en durfde ik de eerste weken ook niet vragen. Mijn verantwoordelijke was een heel erg drukke en nogal directe man, iets wat me wel wat afschrikte en tegenhield om hulp te vragen. De eerste zes maanden moest ik een literatuuronderzoek doen: héél veel lezen, dagen- en weken- en maandenlang alleen maar lezen, en nadien ook schrijven. Dingen die ik op zich nog wel graag doe, maar alleen maar dat doen, elke dag opnieuw in je eentje voor de computer zitten lezen en schrijven, Engelstalige artikels in wetenschappelijke taal, over een onderwerp waar je helemaal niet zo in thuis bent, dat was echt niet mijn ding. Ik vond het ontzettend moeilijk om me te concentreren en vooral om mezelf voortdurend te motiveren om verder te doen. Ik was heel snel afgeleid, voortdurend verleid om met andere dingen bezig te zijn, kon mezelf heel moeilijk aan het werk krijgen en wist soms ook gewoon niet goed hoe ik het juist moest aanpakken. Natuurlijk had ik af en toe eens een overleg met mijn verantwoordelijke, maar nadien stond ik er weer alleen voor en moest ik het weer zelf doen. Wat misschien niet  helemaal abnormaal is, maar toch vond ik het moeilijk. Niemand die er echt op wachtte, geen direct zichtbare resultaten, geen dingen die heel dringend moeten gebeuren, geen contact met cliënten of collega’s,… En hoewel ik normaal gezien iemand ben die best wel goed zelfstandig kan werken en het niet erg vind om een hele dag achter een computer te zitten, vond ik het nu zo ontzettend moeilijk om mezelf te motiveren. Ik herkende mezelf soms zelfs niet meer. Op de duur voelde ik me lui en begon ik te twijfelen of ik mezelf ooit wel echt zou kunnen motiveren om te werken, maar tegelijkertijd wist ik ook wel dat deze job gewoon niets voor mij was en dat het feit dat ik er grotendeels alleen voor stond het nog moeilijker maakte.

In het begin hoopte ik dat het beter zou gaan van zodra ik me wat meer ingelezen had, maar dat bleek niet zo te zijn. Dan hoopte ik dat het beter zou gaan van zodra de literatuurstudie klaar was, maar dat was ook niet het geval. Intussen dacht ik er al aan om iets anders te zoeken en ging ik regelmatig op zoek naar vacatures, maar ik vond eigenlijk heel weinig wat me aansprak. Want ik moest me natuurlijk wel verbeteren… Af en toe vond ik eens iets wat me aansprak en schreef ik een brief, maar daar kwam zelden reactie op, en als ik reactie kreeg was het negatief. Mijn cv werd niet weerhouden… Op de duur dacht ik er zelfs aan om gewoon een administratieve job te zoeken buiten mijn vakgebied, want zelfs dat leek me leuker…

Maar dan ging ik het telkens weer rationeel bekijken: ik moet blij zijn dat ik deze kans gekregen heb, ik moet trots zijn dat ik deze methodiek – die nadien in heel Vlaanderen gebruikt zal worden – mag ontwikkelen, dit zal goed op mijn cv staan, ik verdien hier ontzettend goed mee, ik heb veel flexibiliteit, goede werkuren, het is maar tijdelijk, binnenkort is het sowieso gedaan, ik kan beter nog een jaartje volhouden… Maar ondanks al deze rationele argumenten wilde het toch niet lukken. Ik begreep soms zelf niet waarom ik deze job zo verschrikkelijk vond, waarom ik mezelf zo moeilijk kon motiveren, waarom ik mezelf niet gewoon kon motiveren om het af te werken… Maar wetenschappelijk werk is gewoon niets voor mij, ik miste vooral afwisseling en contact met cliënten, het rechtstreeks mensen kunnen helpen, voelde me beperkt in mijn creativiteit en eigen denken door de wetenschappelijke vereisten… En misschien stond ik ook niet 100% achter het idee van een methodiek, een vast protocol, aangezien elke situatie zo anders is… En ja, dat had ik misschien allemaal op voorhand moeten weten, en eerlijk gezegd wist ik ook dat dit niet mijn droomjob zou zijn, maar eerlijk gezegd was ik gewoon blij dat ik ergens een kans kreeg, want het is niet makkelijk om een job te vinden als pas afgestudeerde. Bovendien had ik ook wel gedacht dat het iets meer praktijkgericht zou zijn.

Ik heb er dus heel lang over gedacht om te stoppen, maar probeerde eerst vol te houden tot ik een andere job gevonden had. Ik stuurde regelmatig een sollicitatiebrief, maar ik kreeg nergens een kans… Daardoor had ik het gevoel dat ik vast zat en dat demotiveerde me nog meer… Ik begon een beetje van dag tot dag te leven: ik probeerde gewoon de dag door te komen, deed sommige dagen echt heel weinig omdat ik me er echt niet toe kon aanzetten, en probeerde niet te denken aan hoe het verder moest en hoe ik het project ooit afgerond zou krijgen… Ik probeerde vol te houden maar besefte steeds meer dat het echt niet mijn ding was en dat ik mezelf ongelukkig maakte door te blijven, en daarenboven ook het project ‘in gevaar’ zou brengen als ik zo verderging.

Ik heb het er lang moeilijk mee gehad, lang getwijfeld, voor- en nadelen afgewogen, geprobeerd om me 100% in te zetten, maar op de duur was het gewoon niet meer houdbaar. Op een avond ging ik naar mijn supervisor, waar ik normaal gezien mijn cliënten bespreek, maar deze keer had ik echt nood om mijn gevoelens rondom mijn werk er eens uit te laten. Door het gesprek met haar besefte ik des te meer dat ik er gewoon mee moest stoppen. Één vraag die ze me stelde is heel erg blijven hangen: ‘Als je over vijf jaar op deze periode zou terugkijken, met welke keuze die je nu zou maken zou je dan het meest blij zijn?’. En toen zei ik heel snel: ‘Als ik mijn hart gevolgd zou hebben en ermee gestopt zou zijn…’. Na dat gesprek had ik de knoop eigenlijk min of meer doorgehakt: een andere job of niet, ik stop ermee. Ik kwam thuis en zei tegen mijn ouders: ‘ik ga mijn ontslag geven’. Ik woon nu eenmaal nog thuis, dus hoef ik me nog geen zorgen te maken over inkomsten en heb ik nog de kans om te experimenteren en te zoeken naar wat ik echt wil. Thuis werd hier niet zo enthousiast op gereageerd, mijn ouders zijn echter van het principe dat je ‘hard moet werken’ en eerst een andere job moet hebben vooraleer je je job ‘zomaar’ opzegt. Het was jammer dat ik niet echt gesteund werd door hen, en ik begreep hen ergens ook wel, maar ik wilde het toch doen. Tot ik plots een ander probleem ontdekte: ik zou vanaf dag 1 dat ik geen job in loonverband meer heb meteen zelfstandige in hoofdberoep worden, en dus een hele grote som sociale bijdragen moeten betalen… Dat was echt een domper. Ik vroeg het na bij verschillende instanties maar kreeg steeds hetzelfde antwoord, er leek geen uitweg te zijn… Ik zat vast. Wat een stomme regeling! Daardoor begon ik natuurlijk weer te twijfelen en vond ik dat ik het niet kon maken, een maand (bijna) geen inkomen hebben en wel zoveel sociale bijdragen moeten betalen…

Mijn plannen om ontslag te nemen vielen dus in het water en ik had het gevoel dat ik vast zat. Zelfs al zou ik een andere job vinden, dan moest ik ervoor zorgen dat die perfect op mijn huidige job zou aansluiten, zodat ik geen ene dag zonder werk zat… Dat leek me zo moeilijk, want mijn uitwerktermijn moest ik onderling met mijn verantwoordelijke regelen… Rond die periode heb ik toch twee sollicitatiegesprekken gehad, waarvan ik bij één job bijna zou mogen beginnen, maar ze wilden eerst zekerheid dat ik snel zou kunnen beginnen. Die kon ik hen natuurlijk niet geven, want ik durfde geen ontslag meer geven voordat ik zeker wist dat ik een andere job had. Nu ja, eigenlijk moet ik toegeven dat ik de job ook niet 100% zag zitten, anders had ik het misschien toch gedaan, maar goed… Ook had ik voor mijn vakantie nog een ander sollicitatiegesprek, wat heel goed verliep en waarbij ik naar de tweede ronde mocht na mijn vakantie. Maar ik begon ik me af te vragen of het wel zin had omdat ik bang was dat de twee jobs niet perfect op elkaar zouden aansluiten en ik alsnog in hoofdberoep zou terechtkomen voor een kwartaal… Ik had het gevoel dat ik vast zat en niet weg kon uit mijn ongelukkige situatie. Maar toch besefte ik dat ik mezelf ook voor een deel vastzette, want oké, ik zou een keer een grote som moeten betalen, maar dat is nu ook geen wereldramp, dus als ik echt wou kon ik natuurlijk wel weg.

Het was dus weer één en al getwijfel en ik geraakte er maar niet aan uit. Totdat ik vorig weekend met een goede vriendin over mijn situatie had gesproken. Doordat ik tijdens dat gesprek eens alles op een rijtje had kunnen zetten en zij mij ook zei dat het haar beter leek om ermee te stoppen, heb ik de knoop doorgehakt: ik zou mijn ontslag geven, ik zou er niet meer over nadenken of twijfelen, ik moest het gewoon doen, en best zo snel mogelijk, voordat ik me weer zou bedenken. Ik besloot voor mezelf om het meteen die maandag aan mijn baas te vertellen, want uitstellen had geen zin meer. Bovendien had ik dinsdag een dag verlof voor mijn verjaardag en op woensdag werk ik niet, dus dan kon ik nadien even twee dagen bekomen. Het enige vervelende was dat ik die dag mijn werk – alles wat ik tot dan toe gedaan had – moest presenteren aan de stuurgroep en overheid. Niet echt het ideale moment dus, maar tja, dat zou het nooit zijn, en ik was bang dat als ik het niet meteen zou doen ik me weer zou terugtrekken. Ik was eerst van plan het na de presentatie te doen, maar omdat ik die dag zo gestresseerd was, zowel voor de presentatie als voor het ontslag nemen, besloot ik het meteen te doen van zodra ik mijn verantwoordelijke zag. Ik praatte er eerst met een collega over om mezelf wat te ontstressen en moed in te laten spreken. Zij wist wel al dat ik het niet zo graag deed, maar schrok toch wel dat ik die beslissing zo plots ging nemen. Maar ze begreep me wel, herkende heel veel gevoelens van mij en vond het heel moedig van mij dat ik de stap ging zetten.

Tijdens het gesprek met haar hoorde ik plots mijn verantwoordelijke op de gang. Mijn hart sloeg bijna over. Mijn collega verliet mijn kantoor en mijn verantwoordelijke kwam binnen. Ik besloot meteen met de deur in huis te vallen, want anders zou het er misschien niet meer van komen. Het was geen gemakkelijk gesprek, natuurlijk was hij er niet blij mee, ik kon mijn tranen natuurlijk weer niet bedwingen, maar achteraf was ik wel opgelucht dat ik het gedaan had. Die avond ging ik naar huis met enorme hoofdpijn – dat heb ik altijd als ontlading na een stressvolle dag. Ik voelde me niet echt blij, besefte het nog niet helemaal, wist niet goed of ik nu de goede keuze gemaakt had… Mijn ouders waren er ook niet heel enthousiast over en dat speelde natuurlijk ook mee… Maar toch wist ik diep vanbinnen dat ik de juiste keuze gemaakt had. Ik had natuurlijk nog geen andere job en mijn toekomst was nu wel onzeker, maar toch voelde het als een stap vooruit. Woensdag had ik dat tweede sollicitatiegesprek, waar ik dus wel hoopte op goed nieuws maar toch niet op voorhand te enthousiast over wilde zijn. Bovendien was het een vervanging van slechts drie maanden, dus heel erg gered zou ik er niet mee zijn…

Naar mijn gevoel ging het sollicitatiegesprek van afgelopen woensdag redelijk goed, maar natuurlijk is het altijd nog afwachten. Vrijdagochtend kreeg ik gelukkig een verlossend telefoontje: ik had de job!! Bovendien zal de vervanging waarschijnlijk zo’n tiental maanden duren, dus dat was ook fijn nieuws. Op 1 augustus mag ik starten als thuisbegeleider. Ik wist alleen nog niet wanneer ik op mijn huidige job kon stoppen, mijn baas zou me daar ook die vrijdag over bellen. Enerzijds hoopte ik tot eind juli te kunnen blijven zodat beide jobs perfect op elkaar zouden aansluiten en ik dus niet in hoofdberoep kwam, anderzijds wilde ik graag zo snel mogelijk stoppen en leek het me wel leuk om nog even vakantie te hebben vooraleer ik aan mijn nieuwe avontuur zou beginnen. Mijn baas belde me in de namiddag op en zei me dat het hem het beste leek om me meteen te laten stoppen, zodat mijn vervanger meer tijd zou kunnen krijgen. Het was vrijdag en de volgende maandag (vandaag dus) zou meteen mijn laatste werkdag worden… Wauw, dat was wel even slikken. Eerlijk gezegd had ik me er op de ene of andere manier op voorbereid dat ik er nog een maand zou blijven. Ik wist niet goed of ik blij of verdrietig was… Ik had gemengde gevoelens. Het was vooral heel vreemd om plots te beseffen dat ik veel collega’s niet meer zou zien (want er vertrokken er enkele op vakantie), dat het die middag mijn laatste lunch was geweest daar (want op mijn laatste dag hebben we een bespreking tijdens de lunch),… Anderzijds voelt het ook wel fijn, nog een maandje vakantie om mijn batterijen op te laden voordat ik opnieuw begin te werken. Ook kan ik ondertussen weer wat meer bloggen natuurlijk, wat ook heel fijn is! En verder kijk ik er wel naar uit om te starten op mijn nieuwe job als thuisbegeleider, het lijkt me een hele fijne, open organisatie en ik denk dat ik me er snel thuis zal voelen

Zo, het was een heel lang verhaal, maar ik ben blij dat ik het met jullie heb kunnen delen. Heel erg bedankt voor het lezen!

Heb jij je ooit slecht gevoeld op je werk en ontslag genomen of overwogen om ontslag te nemen?

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

24 reacties op “Ik heb ontslag genomen…

  1. Ik heb ooit ook overwogen om ontslag te nemen & toen riepen mijn ouders mij ook terug tot de orde.. Eerst een andere job alvorens ontslag hadden ze gemopperd. Om de één of andere reden werd ’t beter op m’n werk & ben ‘k gebleven. Het werd zelfs m’n droomjob! Nu, sinds de verhuis, heb ‘k ’t weer moeilijk & denk ‘k er weer aan om te stoppen.. Al ligt ’t wat moeilijker deze keer..
    Ik vind ’t wel chapeau van jou! Je hoeft je niet slecht te voelen, je hebt naar je hart geluisterd. Later zullen je ouders mssn wel begrijpen waarom je dit nu gedaan hebt (ik zit immers in ’t zelfde schuitje, ouders die ’t niet begrijpen )
    Lees het vorige artikel van Evelyne: Mijn leven zoals het is #30My Profile

    1. Ja, ze zeggen dat vooral omdat ze het beste willen voor ons denk ik hoor, en misschien ook wel omdat zij echt nog een harde werkersmentaliteit hebben meegekregen… Maar ik had gelukkig al snel een andere job dus hebben ze er niet lang moeilijk over gedaan hoor. Gelukkig ging het bij jou dan na een tijdje toch beter! Maar als je nu blijft voelen dat het jouw ding niet meer is zou ik toch overwegen om te stoppen. Als je bepaalde kosten hebt ligt het natuurlijk altijd wat moeilijker…

  2. Super goed van je dat je geluisterd hebt naar je eigen gevoel en daarnaar gehandeld hebt! Ontzettend dapper! Ik werkte vorig jaar één jaar bij de supermarkt in ons dorp, iets wat me heel erg goed was bevallen. Ik nam ontslag omdat ik verhuisde, maar toen ik eenmaal terugverhuisd was kon ik weer bij dezelfde supermarkt aan de slag. Dat heb ik maarliefst één dag volgehouden. Toen heb ik ontslag genomen.

    Mooie blog!

  3. Supergoed dat je toch hebt doorgezet. Eigenlijk wist je al vanaf het begin dat het niks voor je was en meestal blijkt je gevoel dan toch te kloppen. En zolang je vast blijft zitten in een dergelijk baan sta je ook niet echt open voor iets anders, ook al ben je op zoek. Ik zat echt in precies een zelfde situatie, wat heb ik er een stress en frustratie van gehad om toch uiteindelijk de knoop door te hakken om uiteindelijk vrij snel iets nieuws te vinden waar ik me veel beter op mijn plaats voel. Naar je gevoel luisteren loont!

    1. Inderdaad, zo is dat! Goed dat jij uiteindelijk ook de beslissing gemaakt hebt en dan snel iets nieuws gevonden hebt waar je je goed voelt!

  4. Wat een dappere beslissing, maar klinkt wel alsof je de juiste keus hebt gemaakt. Ik heb ook wel eens overwogen om ontslag te nemen bij een baan waar ik me niet op mijn plek voelde, maar omdat ik wel afhankelijk was van de inkomsten heb ik dat destijds niet gedurfd. Uiteindelijk werd mijn contract niet verlengd toen ik onbepaalde tijd moest krijgen.

    1. Dankjewel Jenn. Als je afhankelijk bent van de inkomsten is het inderdaad allemaal veel moeilijker… Maar je ziet, dan bepaalt het leven het misschien op de ene of andere manier toch voor jou Hopelijk heb je nu een job waar je je wel goed voelt!

  5. Zoals ik reeds op instagram zei: knap dat je deze beslissing hebt gemaakt! Je gevoel volgen is vaak het beste, maar daarom zeker niet gemakkelijk… Super dat je aan de slag kan als thuisbegeleider, ik wens je heel veel succes met je nieuwe job! In wat voor organisatie kom je terecht? Bij welke gezinnen?

    1. Dankjewel Anneleen! Het was inderdaad niet makkelijk maar ik ben wel blij dat ik het gedaan heb! Ik ga werken bij Openluchtopvoeding, vooral met gezinnen met kinderen met gedrags- en/of emtionele problemen en eventueel een lichte mentale beperking.

  6. Een moedige beslissing! Maar ik denk toch dat je de beste keuze gemaakt hebt, je moet altijd doen waar je je goed bij voelt Ik wens je veel succes! xx

  7. Respect dat je ontslag hebt genomen! Je spendeert zoveel tijd op je werk, zonde als je je er niet goed bij voelt… Ben ook véél te lang op mijn vorig werk gebleven waar ik me echt niet goed voelde. Achteraf gezien had ik ook veel vroeger de stap moeten zetten. Geniet van je maandje verlof en succes met je nieuwe job!

  8. Oh wat een vervelende situatie voor je. Ik vind het erg moedig van je dat je deze beslissing, ondanks de moeilijkheden hebt genomen. Ik denk oprecht dat het een goede beslissing geweest is voor je want uiteindelijk moet je geluk altijd voorop komen vind ik en als jij niet gelukkig was met die job dan is het beter om er inderdaad mee te stoppen. Er zal wel een grote blok van je schouders gevallen zijn Knap dat je zo open hierover hebt geschreven! Ik hoop dat je nieuwe job je erg zal bevallen!
    Lees het vorige artikel van Marijke: WISHLIST: H&M Kleding en AccessoiresMy Profile

    1. Dank je voor je lieve reactie Marijke! Het was inderdaad een vervelende situatie maar ik ben blij dat ik de beslissing genomen heb, dat ik nu een maandje kan genieten van vakantie en dan weer ergens aan de slag kan waar ik het hopelijk naar mijn zin zal hebben Want inderdaad, je geluk moet altijd voorop komen!

  9. Wauwie, knap dat je de keuze gemaakt hebt! Uiteindelijk komt alles wel op z’n pootjes terecht En hopelijk is de nieuwe job een toffe job waar je elke dag met een fijn gevoel naar toe kan gaan! Heel veel succes en geniet maar van dit maandje verlof! X

    1. Dankjewel Melissa! Inderdaad, uiteindelijk komt alles altijd wel goed Maar dat besef je vaak niet als je in een dilemma zit, haha. Ik hoop ook dat ik me goed zal voelen op mijn nieuwe job maar ik denk het wel! Ik ga nu lekker een maandje genieten! Hopelijk wordt het nog een beetje mooi weer!

  10. Allereerst, wat een respect voor jou zeg! Ik vind het zo knap dat je je hart gevolgd hebt ondanks dat het je niet makkelijk gemaakt werd. Heftig dat je huidige werk zo abrupt stopt maar ook fijn dat je nu even wat tijd voor jezelf kunt nemen en daarna aan de slag kunt op je nieuwe job. Hopelijk krijg je daar het gevoel op de juiste plek te zitten en het in ieder geval naar je zin te hebben. Veel succes vandaag en de komende periode.
    Lees het vorige artikel van Annemijn: Budgettip: Wegenkaarten voor je autovakantieMy Profile

    1. Superlief, dankjewel Annemijn! Inderdaad wel fijn dat ik nu een maandje vakantie heb, zeker omdat ik waarschijnlijk toch niet ik de problemen kom met mijn zelfstandigenstatuut, dat is toch wel een opluchting. En ik hoop ook heel erg dat ik me op mijn nieuwe job goed ga voelen en het graag zal doen, maar ik denk het wel