Lijstje: dingen waar ik bang voor ben

Lijstjes, Persoonlijk

monsters_dont_sleep_under_your_bed

Normaal gezien deel ik altijd vrolijke lijstjes, maar deze keer heb ik een wat minder vrolijk lijstje. Omdat het echte leven nu eenmaal niet altijd even vrolijk is. Laatst zag ik op 2wm een artikel over de angsten van Martine. Martine en Willemijn delen vaak heel erg persoonlijke dingen op hun blog. En dat is wat hun blog net zo echt maakt. En dat is ook wat ik met mijn blog wil bereiken: dat ik mensen kan inspireren, maar ook dat mensen zich kunnen herkennen in mijn verhalen en dat ze zich op die manier misschien minder alleen voelen in bepaalde dingen. En daarom vind ik het belangrijk dat ik ook minder leuke dingen kan delen. Want het leven is nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn, bij niemand. En aangezien de sociale media van tegenwoordig dat soms wel doen uitschijnen, vind ik het belangrijk dat ik de ‘taboe’ rond het negatieve met mijn blog toch een beetje kan breken. En daarom inspireerde het artikel van Martine mij om ook een artikel over mijn angsten te gaan schrijven. Ik typte meteen een stukje in mijn concepten, maar toen ging het weer even uit mijn gedachten. Tot ik eergisteren op Lottelovesbeauty weer een heel mooi artikel over haar angsten tegenkwam. En toen dacht ik: ik moet mijn artikel over mijn angsten nog afwerken! Dus begon ik er meteen aan. Hieronder kunnen jullie het resultaat lezen.

â™  Duiven

Ik heb een fobie voor duiven. En het is de laatste jaren steeds erger geworden. Ik vind het zo’n vieze beesten. Die vuile grijs-groen-paarse kleur (van witte duiven ben ik veel minder bang), die dikke krop die ze soms in hun keel hebben, dat kopje… Bah! Ze zien eruit alsof ze vol bacteriën zitten. En misschien is dat ook wel het geval. Mijn grootste angst is dat ze me zullen aanraken. Ik ben bang dat ze aan mijn voeten zullen komen, of nog erger: tegen mij zouden vliegen! Vooral tegen mijn hoofd, dat is het ergste dat ik me kan voorstellen. Mijn angst is een tijd heel extreem geweest. Ik kon zelfs geen foto’s van duiven meer zien. En nu vind ik het eigenlijk nog steeds niet aangenaam. Toen ik onlangs een foto van Dagmar zag met een duif met opengeslagen vleugels op haar schouder, kon ik er gewoon niet naar kijken. Als dat bij mij zou gebeuren… Dat zou ik zooooo vies vinden, ik zou zooooo bang zijn. Verder beïnvloed mijn angst ook mijn dagelijkse leven. Ik kan niet op mijn gemakje door de stad lopen, op een terrasje zitten, op de trein wachten,.. Ik ben voortdurend op mijn hoede. Ik heb zelfs een duivenradar ontwikkeld. Overal waar ik kom en weet dat er duiven kunnen zitten, scan ik in sneltempo meteen heel mijn omgeving op duiven. Ik heb ze dan ook meteen gezien, en dan verlies ik ze geen moment meer uit het oog. Hoewel ik het vies vind om naar ze te kijken, kan ik ze op die manier wel ‘onder controle’ houden. Ik weet op elk moment waar ze zijn, en vanaf dat ze dichterbij komen ga ik ergens anders zitten of staan. En als ik ze echt moet passeren loop ik er in een grote bocht omheen, zonder ze uit het oog te verliezen, zodat ik op elk moment kan ingrijpen (weglopen).

â™  Alleen zijn in het donker of op een afgelegen plek

Ook ben ik ook heel bang in het donker, zowel op straat als gewoon in mijn eigen huis. Ik ben bang voor inbrekers, moordenaars, verkrachters,… Als ik ’s nachts alleen te voet of met de fiets naar huis moet, zit ik voortdurend om me heen te kijken of er niemand verdacht in de buurt is. Als er iemand aankomt ben ik bang dat die me zal volgen of me mee zal nemen. Op meer afgelegen plekken ben ik zelfs bang op klaarlichte dag. Wanneer ik bijvoorbeeld in het park of in de velden ga joggen (dat gebeurt niet vaak hoor, haha), hou ik voortdurend in de gaten of er niemand in de buurt is. Als er dan een man in de buurt komt (van vrouwen ben ik veel minder bang), begint mijn hart al veel sneller te slaan. Ik zie die persoon meteen als mogelijke ontvoerder, verkrachter of moordenaar. En zelfs in mijn eigen huis ben ik niet op mijn gemak als het donker is en ik alleen thuis ben. Ik hoor altijd allerlei vreemde geluiden en denk dan dat er iemand in ons huis zit. En ook wanneer ik ’s nachts plots iets hoor terwijl iedereen ligt te slapen, kan ik heel bang zijn. Bang dat mijn spullen gestolen zullen worden, maar vooral heel bang dat ze mij of mijn familie iets zouden aandoen. Dan blijf ik stokstijf liggen (of staan of zitten) en probeer ik zo weinig mogelijk te bewegen of geluid te maken. Het liefst van al doe ik dan gewoon alsof ik slaap of er niet ben, in de hoop dat ze dan gewoon zouden weggaan en mij niets zouden doen. En ik weet dat de kans heel klein is dat er echt iemand binnen zit, want ik heb het al zo vaak gedacht terwijl er nooit iemand was… Met die gedachte probeer ik mezelf dan ook wat te sussen. Maar toch blijft de angst er en voel ik me vaak echt niet op mijn gemak. Ik durf gewoon bijna niet alleen thuis te zijn ’s avonds, of bijvoorbeeld ’s avonds te gaan babysitten. Het liefst zou ik die dingen zo veel mogelijk vermijden, maar toch doe ik het af en toe wel. Dan ben ik  meestal wel enorm bang, maar ik denk dat het soms beter is je angst te doorstaan en op die manier te leren dat je niet bang hoeft te zijn, dan het te vermijden en doen alsof je angst niet bestaat.

â™  Iemand verliezen

Verder ben ik soms bang om mijn geliefden te verliezen. Ik ben nog nooit iemand verloren die mij nauw aan het hart ligt, dus ik weet gewoon niet hoe het voelt om iemand die je graag ziet nooit meer te kunnen zien, horen, aanraken,… Daarom ben ik juist zo bang voor de eerste keer dat dat gaat gebeuren, zo bang voor het onbekende, zo bang dat ik er nooit overheen zal raken. Dit is geen angst waar ik vaak mee bezig ben, gelukkig maar. Maar als ik er aan denk kan ik er heel bang van worden. Als mijn vriend bijvoorbeeld uitgaat en ’s nachts terug naar huis moet rijden terwijl hij wat gedronken heeft, kan ik soms heel erg ongerust zijn dat hem iets zou overkomen. En als ik dan denk aan hoe ik me dan zou voelen, wat er met mij zou gebeuren… Ik kan en wil het me gewoon niet voorstellen! Ook worden mijn oma en opa steeds ouder. Ik heb de laatste jaren een hele goede band met hen, dat vind ik echt heel fijn. Maar als ik me dan voorstel dat ze er op een dag niet meer zullen zijn… Ik weet gewoon niet hoe ik daarop zou reageren, en dat maakt me bang. En naast het feit dat er iemand kan sterven, ben ik ook soms bang om mijn vriend te verliezen doordat het uitgaat tussen ons. Alles gaat heel goed momenteel, maar je weet natuurlijk nooit wat er allemaal nog kan gebeuren. En over de gevoelens van de ander heb je natuurlijk geen controle. Als ik er aan denk dat hij op een dag misschien niet meer van me zal houden en bij me weg zou gaan, word ik soms ook heel bang.

â™  Ziekte

Tenslotte ben ik soms ook bang om ernstig ziek te worden. Bang om veel pijn te hebben, om niet meer te kunnen wat ik nu allemaal kan, maar ook vooral bang om te weten dat de kans groot is dat ik zal sterven. Dat moet verschrikkelijk zijn. Nog zoveel dingen willen doen in je leven, maar niet weten of je het ooit nog zal kunnen. Weten dat je je geliefden misschien nooit meer terug zal zien, terwijl je nog zoveel met hen had willen meemaken. Ook ben ik bang dat mijn geliefden ernstig ziek zouden worden. Dat hangt natuurlijk ook een beetje samen met het vorige puntje, want als iemand ernstig ziek zou zijn, zou de kans groter zijn dat ik die persoon zou kunnen verliezen. Voortdurend bang zijn dat je geliefde zou kunnen sterven aan die verdomde ziekte, dat moet verschrikkelijk zijn. Maar gelukkig is ook deze angst niet zo extreem als de twee eerste. Maar dat komt misschien vooral omdat ik er zo weinig mogelijk aan probeer te denken.

Ziezo, dit waren mijn grootste angsten kort samengevat. Tegenwoordig besef ik meer en meer dat ik van die angsten af wil komen. Vooral van de eerste twee, omdat deze mijn leven echt belemmeren. Maar anderzijds ben ik te lui of te bang  of te gierig om er echt stappen voor te ondernemen. In dit artikel ben ik ook niet zo heel diep ingegaan op mijn angsten omdat het artikel anders te lang werd, maar als jullie dit soort artikelen interessant vinden, wil ik gerust nog eens een meer uitgebreid artikel over mijn duivenfobie of mijn angst voor verkrachters/moordenaars schrijven.

Waar zijn jullie soms bang voor? Wat hebben jullie al ondernomen om van jullie angsten af te raken? En zijn er onder jullie nog die een fobie hebben? 

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

6 reacties op “Lijstje: dingen waar ik bang voor ben

  1. Ik herken een paar angsten bij mezelf. Ik ben ook bang als ik alleen in ’t donker naar huis moet of als ik thuis geluiden hoor. Ook ben ik superbang van erge ziekten en dat ik iemand geliefd zou verliezen.

    Wel grappig dat je van witte duiven net niet bang bent hihi!

    Liefs
    Pauline
    Lees het vorige artikel van Pauline: Addiction #4My Profile

  2. Wat mooi dat je dit deelt, om ook zo de taboe om het “perfecte voorkomen” te doorbreken. Ik ben zelf ook bang in het donker haha. Als ik in de avond alleen ben doe ik alle lichten op die manier uit dat ik niet in het donker sta: in het donker staan geeft mij kriebels. Verlies is ook verschrikkelijk en het onbekende begrijp ik volkomen: helaas kan je je er ook niet op voorbereiden, iedereen reageert anders op .

    Je artikel in in ieder geval erg interessant en mooi om te lezen: zou het dan ook mooi vinden om hier in de toekomst meer van te horen (hoe je er in misschien mee omgaat, hoe het kan komen e.d.).

    X
    Lees het vorige artikel van Deisy: Dromen en doen: het verschilMy Profile

    1. Dankjewel, fijn om te horen da je dit graag leest. Ik vind het zelf ook leuk om over te schrijven dus je mag er in de toekomst wel meer van verwachten. Leuke ideeën breng je aan!

    1. Ja dat is inderdaad vreselijk! Zo erg om je zelfs in je eigen huis onveilig te voelen… Soms denk ik ‘wat moet ik doen als ik helemaal alleen zou moeten gaan wonen?’… Ik ben vooral bang om vroeg te sterven, maar als ik oud ben denk ik dat ik het wel oke zal vinden om te sterven. Het liefst natuurlijk gewoon in mijn slaap zonder dat ik pijn heb, gewoon zonder dat ik er iets van merk.