Het taboe rond naar de psycholoog gaan doorbreken

Persoonlijk, Taboes doorbreken

taboes.doorbreken.psycholoog

Fotocredits: Deisy

Het is ondertussen weer al een tijdje geleden dat er een artikel in de categorie ‘taboes doorbreken’ op mijn blog is verschenen. Vandaag heb ik er eindelijk weer eentje voor jullie in petto! Deze keer laat ik Deisy van Visionary Life aan het woord. Deisy vertelt hieronder hoe zij uiteindelijk de stap zette om naar een psycholoog te gaan en hoe die stap haar hele leven verandert heeft. Naast dat ze haar verdriet grotendeels verwerkt heeft, leerde ze ook zichzelf beter kennen en veranderde ze als persoon.

“Als ik van tevoren had geweten dat 18 juni 2013 de laatste dag met mijn moeder zou zijn geweest zoals ik haar voorheen kende, dan had ik dingen heel anders aangepakt”, antwoordde ik toen mijn psycholoog de eerste dag aan mij vroeg waar het verdriet vandaan kwam. Op dat moment wist ik nog niet dat dit maar het topje van de ijsberg zou zijn van de therapie die ik zou ondergaan.

Mijn verhaal

Laten we bij het begin beginnen. Op 18 juni 2013 werd mijn leven totaal op zijn kop gezet: mijn moeder – en daarmee mijn beste maatje – werd getroffen door een herseninfarct, waardoor zij heel wat cognitieve functies verloren is. Daardoor is zij, tot op de dag van vandaag, een totale vreemde voor mij. In dat opzicht ben ik mijn moeder dan ook verloren, ook al begrijpt niet iedereen dit (“je hebt je moeder toch nog” is een vaak gehoorde opmerking). Het duurde bij mij een tijdje voordat ik de klap kreeg, en het verdriet dat daarmee gepaard ging, omdat mijn moeder nooit meer de oude zou worden: dat zij niet meer met mij zou kunnen winkelen, dat wij geen vrouwendingen meer zouden kunnen bespreken en dat zij nooit met haar volle verstand mee gaat maken wanneer ik ga trouwen of kinderen krijg.

Begin 2014 werd ik geveld door een hoop klachten: slapeloosheid, neerslachtigheid, veel huilen en mijn energiepeil was tot onder het nulpunt gedaald. Elke dag mijn bed uitkomen werd dan ook een hele opgave. Ik besloot naar de dokter te gaan die mij gelijk doorverwees naar een psycholoog. Om eerlijk te zijn schrok ik hier wel ontzettend van, want ik had het idee dat het helemaal niet zo erg met mij gesteld was.

Het taboe rondom de psycholoog

Daarmee heb ik het eerste vooroordeel over een psycholoog benoemd. “Naar een psycholoog gaan toch alleen maar gekken en dwazen? En mensen die het spoor volledig bijster zijn? Wanneer je een doorverwijzing naar de psycholoog krijgt, zal er wel iets heel ernstigs met je aan de hand zijn…” Ik heb mij dan ook heel lang geschaamd voor het feit dat ik naar de psycholoog ging. Het heeft mij een hele tijd gekost om aan mijn omgeving (zelfs de mensen die dicht bij mij staan) te vertellen dat ik bij een psycholoog liep. De schaamte verdween pas toen ik mij realiseerde dat mijn therapie mij hielp: niet alleen met het verdriet van mijn moeder, maar ook met mijn eigen ontwikkeling en kijk op de wereld.

Tijdens mijn therapie zocht de psycholoog bij mij vaak mijn grenzen op en legde hij mij vragen voor waar ik echt over na moest denken (breinbrekers to the max!). Hierdoor heb ik uiteindelijk wel meerdere dingen geleerd die ik de rest van mijn leven mee zal dragen. Deze leermomenten wil ik vandaag graag met jou delen, ook om jou beter inzicht te geven in wat een psycholoog kan betekenen voor iemand:

♣ Rouwen mag en is een breed begrip: voorheen dacht ik dat je enkel en alleen kon rouwen wanneer er iemand overleed. Tijdens de gesprekken met mijn psycholoog kwam ik er echter achter dat dit niet het geval was. Rouwen is het verlies van een persoon an sich: dit kan dus bijvoorbeeld ook liefdesverdriet zijn. Mijn psycholoog was dan ook de eerste die uitsprak dat ik in een rouwproces zat. Hoewel mijn moeder niet overleden is, ben ik haar toch op een of andere manier kwijtgeraakt. Ook heeft mij psycholoog mij geleerd dat je rouwen zeker niet moet onderschatten en helemaal niet weg moet stoppen.
♣ Er is maar één iemand die voor jou gaat zorgen, dat ben jij zelf: voorheen wilde ik altijd alle mensen om mij heen pleasen. Met vragen zoals “Waarom maak je die keuze?”, “Maakt het jou gelukkig?”, “Voor wie doe je het en waarom?” werd ik keihard getraind om mijn eigen ik te zoeken en enkel verantwoording aan mijzelf af te leggen. In het begin is het heel raar om jezelf voorop te stellen, maar al doende leer je wel dat je eerlijk naar jezelf moet zijn om te overleven in deze harde wereld.
♣ Piekeren is zinloos, huilen daarentegen goed: ik ben de tel kwijtgeraakt met opdrachten om over het piekeren heen te komen. Gelukkig kan ik mijzelf hier tegenwoordig echt los van maken. Piekeren gaat je uiteindelijk niets opleveren en is enkel en alleen verspilde energie. Daarnaast was ik nooit zo goed in huilen: ik hield mij altijd sterker dan dat ik was. Ook hier is korte metten mee gemaakt. Dit betekent overigens niet dat ik nu om alles huil, maar tegenwoordig weet ik wel hoe essentieel huilen bij een verwerkingsproces is.
Mezelf beter leren kennen: als je in therapie bent, kom je jezelf keihard tegen. Ook leer je jezelf beter kennen waardoor je weet wat jij belangrijk vindt en ga je bepaalde dingen in je leven prioriteiten geven. Ik kan dan ook met alle eerlijkheid zeggen dat ik ontzettend ben gegroeid en nu met een hele andere blik naar de wereld kijk. Iets waar ik zeer dankbaar voor ben.

Zelfontwikkeling

Mijn therapie heeft er uiteindelijk aan bijgedragen (en doet dat nog steeds) om mezelf verder te ontwikkelen en blij met mijzelf te zijn. En het ironische van dit verhaal? Op het moment dat ik durfde te zeggen dat ik bij een psycholoog liep, kreeg ik overal om mij heen reacties die ik niet had verwacht. Zo werd mij opeens bekend dat veel mensen naar een psycholoog (of therapeut) waren geweest voor allerlei uiteenlopende redenen (en nee deze mensen zijn niet allemaal gek). Daarnaast was er ook veel herkenning: zij begrepen precies wat ik bedoelde met “zelfontwikkeling”. Ook hoorde ik verhalen van mensen die twijfelden om een psycholoog te zoeken, maar het niet goed durfden vanwege het taboe er rond.

Ik hoop dat ik met dit artikel het taboe rond de psycholoog dan ook een beetje heb weggenomen. Toen Kim mij vroeg om een artikel hierover te schrijven, twijfelde ik geen moment om dit onder mijn eigen naam te doen. Ik schaam mij namelijk niet dat ik doorverwezen ben naar een psycholoog. Ik denk eerder dat wanneer meer mensen dit zouden doen, zij een stuk gelukkiger in hun vel zouden zitten. De hele wereld alleen op je schouders dragen kan namelijk een zware last zijn en zou mijns inziens niemand ooit moeten doen.

Als laatste wil ik Kim bedanken voor deze mogelijkheid. Ik vind het bijzonder dat zij deze rubriek in het leven heeft geroepen en weet zeker dat het nog vele mooie verhalen op gaat leveren. Dank je wel Kim

 

Kim: Zelf wil ik Deisy ook heel erg bedanken voor haar openhartige artikel. Je hoeft het inderdaad niet allemaal alleen te doen. Het is niet zwak of beschamend als je professionele hulp inschakelt, het is net sterk dat je ervoor gaat en er wat aan wil veranderen. Ook de zelfontwikkeling waarover Deisy het heeft vind ik heel mooi, want ik denk dat je jezelf inderdaad heel erg tegenkomt als je in therapie gaat, en hoewel dat in eerste instantie misschien niet zo fijn aanvoelt en je het misschien liever wil vermijden, levert het op lange termijn volgens mij heel veel voordelen op!

Ben jij al eens naar een psycholoog geweest? En durf je daar gewoon met je omgeving over praten of ben je bang omdat er wat taboe rond heerst?

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

5 reacties op “Het taboe rond naar de psycholoog gaan doorbreken

  1. Ik vind het knap dat je hier zo open over schrijft! Jammer genoeg merk ik dat er nog steeds een taboe rond heerst…en dat vind ik zo spijtig. Dat maakt dat ik het nog steeds ‘gênant’ vind, ook al zou ik er beter trots op zijn..want naar een psycholoog is een enorm grote stap!
    Lees het vorige artikel van Anneleen: No Words TagMy Profile

  2. Mooi geschreven! Het taboe rond de psycholoog zou echt moeten verdwijnen (en dat zeg ik niet alleen omdat ik psychologie studeer haha)! Ik ben een aantal jaar geleden ook een paar keer bij een psycholoog geweest en dat heeft me heel erg geholpen!
    Lees het vorige artikel van Rianne: Chique uit eten bij Inter ScaldesMy Profile

  3. Goed dat je hier aandacht aan geeft. Zelf ben ik ook een paar keer bij de psycholoog geweest, omdat ik ook anderen teveel wilde pleasen en veel kon piekeren. Mij heeft het ook enorm veel geholpen om mijn angsten opzij te kunnen zetten en een keer voor mijn eigen geluk te kiezen. Fijn dat jij er ook iets aan gehad hebt!
    Lees het vorige artikel van Ilona: Project life – mei 2015My Profile

  4. Hele mooie post. Het taboe op ‘naar een psycholoog gaan’ zou zeker moeten verminderen. Fijn dat je er een beginnetje mee hebt gemaakt door het schrijven van deze post. En Kim, ook met het posten hiervan.
    Liefs Kim
    Lees het vorige artikel van Kim: VerwendicaptMy Profile

  5. Mooi stukje Deisy! Je hebt het echt heel mooi verwoord weer. En ik vind het tof om te zien dat je echt zegt er veel van te hebben geleerd. Ik loop ook al ruim 2 jaar bij de psycholoog. Echt schamen doe ik me niet. Maar ik ben er ook niet heel open over, omdat ik niet de behoefte dit met iedereen te delen. Mensen zijn nogal nieuwsgierig Ik heb er wel veel aan en dat is het belangrijkste.
    Lees het vorige artikel van Nina Simplynspecial: Review | Hema clay face maskMy Profile