Mijn tijd als leidster bij de jeugdbeweging

Persoonlijk

leiding in jeugdbeweging

Vier jaar lang ben ik leidster bij de Chiro geweest. Toch wel een belangrijke periode uit mijn leven, waar ik heel veel geleerd en meegemaakt heb en heel veel mensen heb leren kennen. Hoewel ik er nu soms een beetje met een wrang gevoel op terugkijk, was het eigenlijk wel een hele fijne tijd! Elke zondag de kinderen entertainen, vergaderen, elk jaar op kamp, evenementen organiseren, enzovoort. Er komt toch wel een pak meer bij kijken dan wat sommige mensen denken! Aangezien ik denk dat het voor andere (ex-)leid(st)ers misschien wel herkenbaar is en voor anderen een wereld waar ze misschien heel weinig van af weten, leek het me wel leuk om er een artikel over te schrijven. Lees je mee?

Kinderen entertainen

Dé hoofdactiviteit van een jeugdbeweging is natuurlijk elke zondag een bende kinderen entertainen. Hoewel dat voor sommige leid(st)ers misschien eerder bijzaak is en zij er meer bij zijn voor de sfeer tussen de leiding en de activiteiten die ze samen doen, vond ik het altijd heel erg leuk om met de kinderen bezig te zijn. Ik heb bij de vier jongste groepen (6-8, 9-10, 11-12 en 13-14 jaar) gestaan en daar heb ik ook zelf voor gekozen. Ik was toen al niet iemand die erg van feestjes hield, heel lang wilde opblijven en heel extravert en enthousiast was, dus het leek me niets voor mij om bij de oudere groepen te staan. Bij de jongere groepen vond ik het heel leuk om een band met de kinderen op te bouwen, voor hen te zorgen en hen een leuke tijd te bezorgen. Toch was het soms ook wel heel vermoeiend hoor, vooral bij de twee jongste groepen, zeker op kamp waar je tien dagen verantwoordelijk voor hen bent. Op die leeftijd zijn ze nog erg op je aangewezen, hebben ze nog veel hulp nodig, zijn er regelmatig onderlinge ruzies waar de leidsters moeten tussenkomen, enzovoort. Bovendien zijn ze na een tijdje vaak moe en kunnen ze soms nogal wat zagen en klagen Ik moet toegeven dat ik het toen soms wel even niet meer zag zitten en wenste dat ik een oudere groep had, haha! Maar in ruil daarvoor kreeg je ook veel liefde en bewondering terug van de kinderen, en kon je hen ook wel af en toe ‘gebruiken’ om je een massage te geven of in je haar te prutsen of iets voor je te gaan halen of doen, haha!

Natuurlijk moesten we elke week weer activiteiten voorzien om hen bezig te houden en een leuke namiddag te bezorgen. We waren meestal met zo’n drie à vier leidsters per groep, dus konden we de taken gelukkig wat verdelen. Maar elke zondag moesten we er allemaal weer staan, en hoewel ik veel leuke momenten beleefd heb met de kinderen moet ik toegeven dat ik er soms toch ook wel echt tegen op zag! Zeker in de winter, wanneer het koud was in de lokalen en buiten, brr! Bovendien hadden we elke zondagavond nog vergadering, waar we allerlei dingen omtrent evenementen en praktische zaken bespraken. Er komt echt heel veel meer bij kijken dan enkel een namiddagje kinderen entertainen! De vergaderingen waren gelukkig meestal wel gezellig zo onder de leiding, maar soms duurde het wel erg lang en waren er wat discussies, wat natuurlijk minder fijn was. Nadien bestelden we vaak ook nog frietjes samen om de zondag goed af te sluiten!

Kamp

Ook gingen we elk jaar op kamp. Voor de leden duurde dat tien dagen, maar voor de leiding nog een stukje langer. Wij gingen namelijk ook telkens op voor- en nakamp om het kampterrein op te zetten en weer af te breken. We kwamen aan op een lege weide en moesten alle tenten opzetten, WC-putten graven, WC-hokjes opzetten, het decor van ons kampthema in elkaar zetten, een wasplaats maken, de keukentent installeren, noem maar op. Dat was best hard werken, hoewel we ook altijd wel voldoende tijd voor ontspanning voorzagen. Meestal gingen we ook een dagje op uitstap met de leiding om onszelf te belonen, iets waar we altijd erg naar uitkeken. Nadat de leden weer naar huis vertrokken waren, moesten we natuurlijk weer alles afbreken en opruimen… Op voor- en nakamp heb ik toch wel hard leren werken en soms veel geklaagd, hoewel het ook wel best gezellig was en we fier waren dat we dat allemaal zelf deden (oké, we hadden ook wel een ‘helperkesdag’ waarop enkele sterke papa’s ons kwamen helpen). De eerste en laatste dag(en) van het kamp leefden we trouwens op een vrijwel lege weide, nog zonder WC, wasplaats en keuken… Onze behoeften doen in de vrije natuur en koken op een gastvuurtje onder de open hemel, het had wel iets hoor En ons wassen, tja, dat deden we toch niet zo vaak op kamp, veel te koud!

Het voor- en nakamp duurden beiden zo’n vier à vijf dagen, dus in totaal waren we als leiding zo’n 20 dagen weg. Twintig dagen lang leefden we op een weide met heel weinig luxe en waren we voortdurend bij elkaar. Ik moet toegeven dat ik dat best lang vond en dat ik weleens heimwee had. Soms miste ik mijn vriend, de rust van thuis, een beetje me-time, gewoon lekker op mezelf zijn en niet altijd in de drukte van de groep zitten, en soms ook wel de ‘luxe’ van thuis (vooral een deftige toilet en warme douche). Af en toe had ik dus wel eens een moeilijk momentje, eigenlijk vooral op voorkamp omdat het dan nog zo lang leek en we dan nog niet de hele dag druk bezig waren met de activiteiten en de kinderen. Maar al bij al vond ik het wel heel leuk hoor, zeker wanneer de kinderen er waren had ik bijna geen tijd om thuis te missen!

Bij op kamp gaan kwam trouwens ook altijd heel veel voorbereiding kijken. Ten eerste moet je tien dagen kunnen vullen met activiteiten voor de kinderen. Voor elke dag moesten we een voormiddag-, namiddag- en avondactiviteit voorzien. Bovendien gingen we op één- of tweedaagse met de kinderen, wat we ook moesten uitstippelen. Met de drie jongste groepen gingen we één dagje op uitstap (bijvoorbeeld zwemmen of naar een pretpark), waarbij we meestal een heel stuk te voet gingen. Met de drie oudste groepen trokken we er twee dagen op uit met onze trekzak en moesten we dus ter plekke een slaapplaats zoeken voor één nacht. Verder was er ook nog groepsdag, waarbij we een groot spel organiseerden voor alle groepen samen. Gelukkig was er ook Aspidag, waarop de oudste groep een dagje leiding mocht zijn en wij er een dagje samen op uit mochten trekken Ook was er elk jaar een nieuw kampthema. Ook daar moesten veel voorbereidingen voor getroffen worden: er moest voor elke dag een toneelstukje geschreven worden, er moest een decor in elkaar geknutseld worden, we moesten verkleedkledij zoeken of zelf maken, een kamplied schrijven dat bij het thema hoorde… De taken werden gelukkig wel verdeeld, er werden telkens groepjes gemaakt die verantwoordelijk waren voor een taak.

Op kamp zelf moesten we dus elke dag de kinderen bezighouden met activiteiten, maar verder hadden we ook elke avond om 23 uur nog vergadering met de leiding. Dan bespraken we belangrijke dingen die die dag gebeurd waren of die de volgende dagen zouden gebeuren, oefenden we het toneeltje voor de volgende dag eens in, enzoverder. Er komt dus best wel veel kijken bij zo’n kamp!

Bijkomende activiteiten

Behalve de zondagen en het kamp komen er nog een heleboel andere activiteiten kijken bij een jeugdbeweging. Zo organiseerden wij jaarlijks enkele evenementen: een spaghetti-etentje, een ontbijt, een fuif, een misviering, een groot spel met de hele jeugdbeweging, een Sinterklaasfeest, een pannenkoeken- en jeneverstandje op de Kerstmarkt van de gemeente, enzovoort. De voorbereiding hiervan werd gelukkig ook verdeeld over verschillende groepjes, maar bij de activiteiten zelf moesten we natuurlijk allemaal helpen. Alles klaarzetten, opdienen, afruimen, de kassa doen, pannenkoeken bakken, groenten snijden, spaghetti klaarmaken, de zaal versieren, enzovoort. Aangezien er zoveel activiteiten waren was er bijna elke maand wel iets waar we mee bezig waren.

Verder waren er ook nog andere ‘dagdagelijkse’ taken waar we het hele jaar door wel mee bezig waren. De meeste taken werden ook weer goed verdeeld, zodat ieder zijn verantwoordelijkheid had: iemand moest de drank en chips voor het wekelijkse vieruurtje inkopen, iemand moest de uniformen van de kinderen bestellen en ophalen, iemand moest het geld beheren, iemand was verantwoordelijk voor het speel- en knutselmateriaal,… Ook brachten we een viertal keer per jaar een Chiro-boekje uit waar iedereen iets voor moest schrijven. En dan was er nog de allerstomste taak ooit: opkuis! Aangezien onze lokalen altijd heel snel veranderden in een varkensstal, moesten we regelmatig een grote opkuis organiseren. Dat was vaak heel vuil werk en dat haatte ik soms echt, vooral omdat ik niet begreep hoe het telkens weer zo snel zo vuil kon zijn. We kwamen soms echt de meest gore dingen tegen (beschimmelde borden, vuilnisbakken, vuile WC’s,…) en die moesten we dan weer proper maken… Daar kon ik me echt wel in frustreren omdat ik dan soms de rommel of schimmel van iemand anders moest opruimen (want niemand wist natuurlijk van iets…)!

De leidingsgroep

En dan was er ook nog de leidingsgroep, waar we ook af en toe activiteiten mee hadden om elkaar beter te leren kennen en de band te versterken. Zo gingen we bijvoorbeeld elk jaar op weekend en op leefweek, waar we tijdens een doodgewone week allemaal samen in een huis leefden en ieder zijn activiteiten bleef doen (naar school, gaan werken, hobby’s,…). Ook daar had ik soms momenten dat het me allemaal een beetje te veel was en ik liever op mijn gemakje thuis zou zijn geweest. De drukte, het altijd samen zijn, de verschillende karakters, het altijd weer andermans rommel opruimen,… Toch heb ik ook hele leuke momenten beleefd en heel veel leuke mensen leren kennen, die nu nog steeds het grootste deel van mijn vrienden uitmaken. Er waren altijd een aantal mensen bij die niet veel met de leidingsgroep hadden, maar met een groot deel gingen we vaak ook buiten de zovele activiteiten die we al samen hadden nog weg in onze vrije tijd: samen iets gaan eten, iets gaan drinken, naar een feestje,… Mijn beste vriendinnen van de middelbare school zaten ook in de leidingsgroep, dus de band met hen had ik al, maar versterkte daardoor wel nog. Bovendien zagen we elkaar ook heel vaak door samen leiding te zijn. Verder leerde ik ook veel nieuwe mensen kennen. Als je zoveel samen bent en best wel ‘uitzonderlijke’ dingen samen doet die je normaal niet zo snel met vriendinnen zou doen (zoals bijvoorbeeld leefweek, kamp,…) leer je elkaar echt wel goed kennen en vorm je al snel een hechte groep.

Anderzijds waren er natuurlijk ook soms spanningen en discussies in de groep, wat ook weer logisch is als je zoveel dingen samen onderneemt. Zo waren er soms meningsverschillen tijdens vergaderingen, discussies of spanningen omdat het altijd dezelfde waren die afwezig waren bij activiteiten of die veel vuilmaakten en weinig opruimden, enzovoort. Maar al bij al was het altijd een hele fijne groep, die wel elk jaar een beetje veranderde aangezien er telkens weer nieuwe mensen bijkwamen en anderen weggingen.

 

Zo, nu heb jullie een idee van hoe mijn tijd als leiding bij de Chiro eruitzag, want ik had hier eigenlijk nog nooit over geschreven terwijl het toch wel een groot deel van mijn leven uitmaakte. Ik vond het heel fijn om dit artikel te schrijven en op die manier nog eens alles op een rijtje te zetten en herinneringen op te halen, want ik moet toegeven dat ik er de laatste jaren een beetje met een wrang gevoel aan terugdacht en dat vind ik eigenlijk wel jammer. Nu ik dit allemaal geschreven heb merk ik dat ik eigenlijk toch vooral veel positieve ervaringen heb gehad tijdens mijn tijd als leiding, dat ik veel geleerd heb, veel leuke mensen heb leren kennen en veel leuke momenten beleefd heb. Ik denk dat het wrange gevoel komt doordat ik het soms wel wat moeilijk had met de drukte en het groepsgebeuren, terwijl ik het gevoel had dat anderen daar geen last van hadden en me dus soms een beetje een vreemde eend in de bijt voelde. En eigenlijk ben ik dat vooral pas achteraf beginnen beseffen… Bovendien begon ik steeds minder graag uit te gaan, wat we ook wel vaak deden met de leidingsgroep, waardoor ik me er op de duur niet meer bij voelde horen. Toen ik met de Chiro ben gestopt ging ik dan ook niet meer zo vaak mee en werd ik daardoor ook niet meer zo vaak meegevraagd, wat soms wel een beetje knaagt. Ik denk dat het negatieve of wrange gevoel dus misschien vooral daarmee te maken heeft, terwijl het eigenlijk wel een hele leuke tijd was. Ik hoop dat ik er na het schrijven van dit artikel weer met een overwegend positief gevoel aan kan terugdenken, want zo was het eigenlijk wel!

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Één reactie op “Mijn tijd als leidster bij de jeugdbeweging

  1. Wat leuk dat je dit gedaan hebt Kim! En nog lang ook. Zelf heb ik iets soortgelijks gedaan en ik merk wel dat het echt een bijdrage geleverd heeft aan mijn ontwikkeling.