Wat heb je nu echt aan een (universitair) diploma in de praktijk?

Persoonlijk, Psychologie

diploma

Ik ben nu al bijna een jaar afgestudeerd als ‘Master of Science in de Psychologie’ en sinds enkele maanden actief in het werkveld. Ik doe twee verschillende, redelijk uiteenlopende jobs: ik werk 4/5 als wetenschappelijk medewerker aan de universiteit en 1/5 als zelfstandig psycholoog/therapeut. Maar wat heb je nu eigenlijk echt aan een universitair diploma in de praktijk? Vandaag wil ik graag mijn ervaringen met jullie delen: hoe ik mijn studie ervaren heb en vooral wat ik er nu aan heb in de praktijk/het werkveld. Lees je mee?

Om te beginnen wil ik zeggen dat ik mijn studie op zich wel leuk en interessant vond, op enkele vakken na dan. Ik studeerde best wel met plezier en heb nooit getwijfeld of ik wel de goede keuze had gemaakt. Toch had ik soms het gevoel dat het heel veel theorie was en dat ik maar allerlei informatie in mijn hoofd propte voor de examens, waarvan het grootste deel achteraf weer verloren ging. Nu ik in het werkveld sta, heb ik nog meer het gevoel dat ik tijdens mijn opleiding eigenlijk veel te weinig praktijkgerichte dingen geleerd heb. De meeste vakken waren heel theoretisch en wetenschappelijk. Zo hadden we bijvoorbeeld vakken als ‘Geschiendenis van de Psychologie’. Oké, een beetje achtergrondkennis is mooi meegenomen, maar daar zo uitgebreid op ingaan vond ik nu ook weer niet nodig. Ook moesten we veel ‘klinische kenmerken’ uit ons hoofd leren en theorieën van verschillende grondleggers bijvoorbeeld, maar uiteindelijk vervaagt het grootste deel daarvan snel, zeker als je zoveel moet onthouden en je eigenlijk gewoon alle leerstof in je hoofd propt op korte termijn, zonder echte link naar de praktijk. Natuurlijk werden er wel voorbeelden gegeven, en zelf probeerde ik altijd wel een link met de praktijk te maken tijdens het studeren, maar toch is het heel anders als je de vakken ook echt op een andere manier aangeboden krijgt en er ook praktijkervaring bij opdoet denk ik. Bovendien ging een groot deel van onze studietijd ook naar wetenschappelijke of onderzoeksvakken zoals ‘onderzoeksmethoden en -technieken’ en (veel) statistiek. Ook een beetje jammer vind ik, want dat heb je in het werkveld eigenlijk helemaal niet nodig… behalve als je onderzoek gaat doen. Wat ik nu wel doe, haha, maar dit was eigenlijk niet mijn plan en ik ben ook niet van plan het mijn hele leven te blijven doen. Hoeveel studenten komen trouwens in het onderzoeksveld terecht? Dat is echt een grote minderheid. Velen hebben die statistiek en onderzoeksmethoden enkel nodig voor hun Masterproef. Nog iets wat ik zo stom vind: iedereen moet dan een ‘onderzoek’ doen, maar waarom eigenlijk? Zoals ik al zei willen de meesten helemaal niet verder met onderzoek. Waarom kan die Masterproef ook niet meer praktisch gericht zijn, zodat we er echt iets uit leren waar we wat mee zijn tijdens ons werk nadien?

Tijdens mijn studie zelf stond ik hier allemaal minder bij stil, toen was ik gewoon gefocust op studeren om te slagen voor mijn examens en mijn diploma te behalen. Gelukkig maar, want als ik toen beseft had hoe weinig ik er achteraf van zou onthouden en in de praktijk aan zou hebben was ik waarschijnlijk helemaal niet zo gemotiveerd geweest. In het laatste jaar heb ik wel negen maanden stage gelopen, en daar heb ik heel veel geleerd. Ook werden de vakken in het laatste jaar gelukkig wat praktischer, maar dat vind ik alsnog te weinig in verhouding met alle theorie die we gezien hebben. Ik begrijp dat je achtergrondkennis nodig hebt, maar vier jaar lang zoveel theorie in je hoofd rammen heeft volgens mij weinig zin. Ik vind dat de theorie minder zou moeten zijn en je meer zou moeten kunnen oefenen in de praktijk, zodat je het beter onthoudt en begrijpt en kan linken aan de praktijk.

Ik werk nu als ‘onderzoeker’ of ‘wetenschappelijk medewerker’ aan de universiteit, maar ondanks dat we veel theorie gezien hebben, best veel over onderzoeksmethoden geleerd hebben en zelf veel onderzoeken moeten lezen hebben, heb ik vaak het gevoel dat ik veel dingen nog niet weet of kan. Bovendien ben ik sinds kort mijn eigen praktijk gestart, en ook daar voel ik me eerlijk gezegd nog niet 100% capabel voor vanuit mijn opleiding. Maar ja, wat kan ik doen? Ik denk dat ik het vooral kan leren door te doen, dus heb ik besloten er maar gewoon mee te beginnen. Eigenlijk wordt aangeraden nog een vierjarige (!) therapieopleiding te gaan volgen na je studies als je therapie wil geven. Is dat niet schandalig eigenlijk? We studeren vijf jaar psychologie, waarna de meeste studenten denk ik toch wel echt therapie willen/zullen geven, en dan moeten we nog een (superdure) opleiding erbij doen? Dat vind ik niet helemaal kloppen. Ik wil die opleiding in de toekomst misschien wel nog volgen als ik het gevoel heb dat ik er nog uit kan leren, maar momenteel heb ik er gewoon geen tijd voor. Bovendien moet je in de praktijk als therapeut werken voordat je aan de opleiding mag beginnen, wat ook heel erg dubbel is. Zonder extra opleiding willen ze je vaak niet aannemen als therapeut, maar dan mag je dus ook niet aan de opleiding beginnen… Nu ja, ik vertrouw er wel op dat ik snel zal bijleren in de praktijk, maar het zou toch fijn geweest zijn als we wat meer praktijkervaring hadden opgedaan tijdens onze studie.

Soms lijkt een Bacheloropleiding me daarom wel interessanter. Ik hoorde bijvoorbeeld onlangs van een meisje die een Bachelor Journalistiek volgde dat de opleiding best praktisch gericht is met veel praktijkopdrachten die echt voorbereiden op het werkveld waar ze later in terecht zullen komen. Voor haar Bacherlorproef mocht zij bijvoorbeeld een bundel van reportages maken, net zoals wat ze in de praktijk zal doen. Ook moeten ze al vrij snel een keuze maken tussen print, televisie en media, waardoor ze al snel vakken krijgen die meer specifiek gericht zijn op wat ze later willen gaan doen. Natuurlijk is het fijn om eerst een algemeen beeld te krijgen van wat het allemaal inhoudt voor je je keuze maakt, maar het is ook fijn meer praktisch gerichte vakken te krijgen zodat je later in de praktijk ook weet waar je aan toe bent. Wat mij betreft zou het ook helpen als we in de Master Psychologie nog meer gericht zouden kunnen kiezen welke richting we uit willen gaan, bijvoorbeeld onderzoek, therapie, diagnostiek, neurologie,…

Welke opleiding heb jij gevolgd of volg je nog? En vind/vond jij het voldoende praktijkgericht? Als je al aan het werk bent, heb je dan het gevoel dat je echt veel uit je opleiding kan gebruiken in de praktijk? Zijn er dingen die je aan je opleiding zou willen veranderen?

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

8 reacties op “Wat heb je nu echt aan een (universitair) diploma in de praktijk?

  1. Net als met autorijden begint alles pas zodra je de weg op mag, dus zodra je het werkveld in gaat. Dan ga je al het geleerde toepassen, dan ga je de verbanden leggen, dan ga je vallen en opstaan. Voor mijn hbo bachelor Maatschappelijk werk en dienstverlening heb ik veel stage gelopen. Ik miste soms juist wat meer verdieping dmv theorie. Wel zie ik jullie dat je na het afstuderen je plekje in het werkveld gaat zoeken en dan alles leert en groeit waar nodig.
    Lees het vorige artikel van Valerie: GYM OUTFIT OF THE WEEK #1 Nike blue & orangeMy Profile

    1. Hmm, dat kan ik ook wel begrijpen, maar met autorijden oefen je ook eerst met iemand met ervaring voordat je echt je ‘diploma’ krijgt en alleen de weg op mag he… Natuurlijk moet er ook theorie zijn, maar ik denk dat het effectiever zou zijn als de verhouding wat meer verdeeld was. Zoals ik al schreef wordt er zoveel theorie op korte tijd gegeven, waardoor je het gewoon onmogelijk allemaal kan onthouden… Daarom zou het me beter lijken dat de theorie wat meer afgewisseld wordt met praktische oefeningen (waar we ook echt iets aan hebben in de praktijk), zodat de theorie iets minder wordt en die ook makkelijker blijft hangen doordat je er iets praktisch aan koppelt. In het werkveld leer je en groei je inderdaad veel, maar het begin is wel lastig… Bovendien moeten ze je om te beginnen al een kans geven, want vaak krijg je te horen dat je onvoldoende ervaring hebt…

  2. Ik sta hier eigenlijk best wel veel bij stil. Gelukkig hindert het me nog niet, ik laat het me ook niet overnemen. Maar ik denk dat het wel veel voorkomt. Mijn studie is ook veel leren, praktijk komt wel maar later en die ervaring heb ik nog niet. Ik moet toegeven hier wel zin in te hebben maar verheug me er niet te veel op, want zoals je aangeeft is de praktijk vaak erg anders en achteraf is de praktijk die je krijgt gewoon niet altijd zo toereikend. Maar wie weet!

  3. Welk soort stage heb je dan moeten lopen? Best gek dat je voor zo’n opleiding zoveel wetenschappelijke vakken krijgt terwijl je in praktijk zoveel soft skills nodig hebt lijkt me. Brengen ze studenten bv. in contact met echte cases? Mensen met echte problemen, verdriet.. het hele arsenaal aan gevoelens waar je tegenaan loopt als psycholoog?
    Je leert het vast ook wel al doende maar ik denk dat je inderdaad een pak zelfzekerder zou zijn, mocht het wat meer toegespitst zijn op het echte leven. Succes!

  4. Je weet dat als je aan universiteit begint dat het altijd weinig praktijkgericht is. Dat is inderdaad heel jammer! Ik vind dat je de theorie goed moet kennen om dit om te zetten in de praktijk, maar het is ook van belang dat je de praktijk goed kan beoefenen. Ik heb dat zelf ook ervaren. Ik ben eerst a1 verpleegkunde beginnen te studeren na mijn middelbare opleiding. Na een halfjaar was ik hiermee gestopt omdat ik te weinig kennis had over verpleegkunde. Ik kon het niet volgen en het was allemaal theoretisch onderbouwd. Daarna ben ik maar de A2 opleiding in Genk gaan volgen. Deze opleiding ging heel goed, 1 maand theorie, 1 maand stage. Dat was afwisselend. Ik voelde me al veel beter voorbereid. Nadien toen ik afgestudeerd ben, ben ik mijn A1 opleiding opnieuw begonnen. Ik studeer nu bijna af in juni. Deze overgang was heel gemakkelijk omdat ik mijn kennis had opgebouwd en ik kon mij dat goed voorstellen in de praktijk, want in deze A1 opleiding moet ik geen stages doen. Ik vind de opleiding ideaal als je praktijkervaring hebt opgebouwd. Deze laatste 2 jaar heb ik ook alleen maar theorie gezien.

    Ik hoor ook van veel mensen die een universitair diploma hebben, weinig werk vinden. Ze krijgen dan als reactie dat ze te jong zijn, te weinig ervaring, .. . Dan heb je een hoog diploma en kan je er nog niets mee.
    Lees het vorige artikel van Karen: Hoe zit het met mijn voornemens van Januari?My Profile

  5. Ik zit nu in het laatste semester van mijn master handelsingenieur, en start (normaal gezien) vanaf september met werken. Mijn opleiding was allesbehalve praktijkgericht, maar dat vond ik helemaal geen probleem. Ik heb nooit stage (moeten) volgen, zelden praktijkgerichte opdrachten tijdens mijn studie moeten doen. Alles was héél hard gefocust op het analytische, dus veel wiskunde, statistiek, operationeel onderzoek, fysica, enzovoort. Allesbehalve gelinkt met de praktijk dus, maar toch denk ik niet dat dat in onze studie echt nodig is. Het zou interessant zijn om al tijdens je studies te ervaren hoe het in de praktijk is, maar in feite zeker niet noodzakelijk. Velen starten immers na hun studies in een (management) trainee functie of als consultant (vaak bij grote bedrijven), die specifieke trainingsprogramma’s van 2 tot 3 jaar hebben voor pas afgestudeerden. En die zijn erop voorzien dat deze studenten geen praktijkervaring hebben, maar zoeken net dat “analytische”, want dat heb je nodig voor die bepaalde functies. Nu niet de concrete leerstof die we gezien hebben bij bijvoorbeeld hogere wiskunde, maar wel dat analytische redeneervermogen dat ontwikkeld is door een vak als hogere wiskunde goed af te leggen. Maar ik denk wel dat mijn richting daarin redelijk uniek is: de doorstroom naar de arbeidsmarkt verloopt zeer goed, en de meeste pas afgestudeerde handelsingenieurs komen terecht in die trainingsprogramma’s, waar je vaak dmv een rotatiesysteem heel veel leert. Maar ik zeg het, dat is lang niet voor elke studierichting het geval. Ik begrijp dan ook je frustratie goed, dat je zegt dat in een richting als psychologie de link met de praktijk duidelijker mag zijn.

    1. Wat fijn dat er in jouw werkveld van die speciale functies met trainingsprogramma’s voor pas afgestudeerder zijn! Hadden ze dat binnen de psychologie ook maar Bij ons is het echt gewoon starten – vaak op hetzelfde ‘niveau’ als diegenen die er al jaren werken, en gewoon meedraaien en zien dat het lukt… Dat is best jammer, maar ook begrijpelijk vanuit het werkveld vind ik, ze betalen je immers om je job te doen… Daarom vind ik dat dat in onze studie wat meer ingebed zou moeten zitten.