Gastartikel: Astrid is al jaren opgenomen op een psychiatrische afdeling

Psychologie, Taboes doorbreken

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vandaag heb ik weer een gastartikel in de categorie ‘taboes doorbreken’ voor jullie klaarstaan. Ik vind het zo fijn dat ik hier nog regelmatig mailtjes voor krijg, want ik vind het belangrijk dat deze verhalen gedeeld worden. Vandaag vertelt Astrid haar verhaal, zij is al jarenlang opgenomen op een psychiatrische afdeling en kreeg door de jaren heen al verschillende diagnoses. Zij hoopt komende jaar eindelijk met haar man te kunnen gaan samenwonen en haar leven verder op te bouwen. Lees je mee met haar verhaal?

Allereerst wil ik Kim bedanken dat ze mij de gelegenheid geeft mijn verhaal te posten. Ik hoop hiermee wat van het taboe rond een (langdurige) psychiatrische opname te doorbreken.

Zelf ben ik sinds november 2007 opgenomen in de psychiatrie. Ik woonde in die tijd net drie maanden op mezelf. Ik ben blind en autistisch, dus kreeg wel al begeleiding hiervoor, maar dat was echter niet genoeg. Al vanaf het begin ging het vaak mis: ik zwierf vaak verward over straat, waardoor de politie mij moest thuisbrengen of de crisisdienst bellen. Uiteindelijk werd ik suïcidaal. Dit was de reden om mij op te nemen.

Het stond van tevoren vast dat ik niet heel kort opgenomen zou worden. Er moest immers een goede woonplek met zorg voor mij gevonden worden. Long story short, na acht jaar is die er nog steeds niet. Wel heb ik inmiddels mijn man leren kennen en ga ik in 2016 bij hem wonen. Het is te hopen dat mijn man de hulp kan bieden die ambulante begeleiding niet kan bieden.

Ik heb in de loop van deze acht jaar allerlei diagnoses gehad. Uiteindelijk eindigde ik met autisme en borderline. Ik heb op drie verschillende afdelingen gezeten. Eerst bijna anderhalf jaar op een gesloten opnameafdeling. Gesloten wil zeggen dat de deur op slot zit en er vaak meer begeleiding en structuur is dan op een open afdeling. Een opnameafdeling is voor acuut psychisch zieke mensen en je mag er eigenlijk maar drie tot hooguit zes maanden blijven. Omdat ik door mijn autisme en bijkomende problemen veel gedragsproblemen heb, wilde de open resocialisatieafdeling me eerst niet hebben. Men stelde toen ook als voorwaarde dat ik al duidelijk moest hebben dat ik weer op mezelf of in een beschermde woonvorm ging wonen. Resocialisatie betekent immers weer terugwerken naar een plek in de ‘gewone’ maatschappij. Uiteindelijk heb ik me met wat halve leugens bij die afdeling naar binnen gepraat.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na ruim vier jaar op de resocialisatieafdeling – je mag er officieel maximaal twee jaar zitten -, wilde ik zelf naar een andere afdeling. Ik wilde dichter bij mijn man gaan wonen. Ik kwam terecht op een open langdurende zorgafdeling. Hier zitten mensen die vaak voor lange tijd, soms de rest van hun leven, intensieve psychiatrische hulp nodig hebben. De meeste mensen die hier zitten hebben een vorm van schizofrenie. Vroeger waren dit de verblijfspaviljoens waar, als je er eenmaal was, je nooit meer uitkwam. Gelukkig is dit inmiddels veranderd en wordt er gewerkt met rehabilitatiedoelen. Dit is ongeveer hetzelfde als resocialisatie, alleen zit er iets minder druk op om zelfstandig of met beperkte begeleiding te gaan wonen.

Inmiddels zit ik zo’n 2,5 jaar op deze afdeling. We hebben hier niet zoveel verplichte therapieën. Er is wel elke dag inloopactiviteitenbegeleiding vlakbij de afdeling. Hier ga ik een paar keer per week ongeveer een uur heen, soms langer als ik met iets creatiefs bezig ben. Verder kun je voor dagbesteding worden aangemeld, bijvoorbeeld voor houtbewerking of licht industrieel werk. Dit noemen veel mensen hun ‘werk’. Ik doe dit zelf niet. Wel doe ik eens per week aan fitness op het terrein van de instelling.

Er is op mijn afdeling 24 uur per dag verpleging aanwezig, ook een wakkere nachtdienst. Wel probeert de verpleging ons te stimuleren zo veel mogelijk dingen zelf te doen. Zo worden we gestimuleerd op tijd op therapie/dagbesteding te komen en hebben we corveetaken. Er zijn enkele vaste groepsmomenten, vooral rond de maaltijden en ’s avonds om negen uur, als we de avondmedicatie krijgen. Er zijn ook vaste bezoektijden, maar familie mag daar meestal van afwijken. Het gaat er meer om dat mensen van andere afdelingen niet zomaar in en uit lopen.

De patiëntenpopulatie op langdurende zorgafdelingen wordt steeds heftiger. In 2016 gaat de instelling waar ik verblijf bijvoorbeeld speciale groepen maken voor mensen met een verslaving en een psychiatrische ziekte (dubbeldiagnose). Dit vind ik zelf het moeilijkst, dat ik nu tussen de drugsgebruikers zit. Ik snap dat een verslaving ook een ziekte is, maar het maakt een afdeling wel onveiliger.

Hopelijk heb ik jullie hier een goed beeld mee kunnen geven van hoe het is om langdurig psychiatrisch te zijn opgenomen. Ik hoop dus zelf in 2016 met mijn man te gaan samenwonen. Hopelijk gaat dat goed.

Liefs,

Astrid.

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

6 reacties op “Gastartikel: Astrid is al jaren opgenomen op een psychiatrische afdeling

    1. Dankjewel voor je reactie Ilse. Acht jaar is inderdaad een hele lange tijd… Ik hoop ook voor Astrid dat het samenwonen goed gaat bevallen.

  1. Krijg je er ook nog hulp bij wanneer je met je man gaat samenwonen? Niet om bemoeierig te doen maar volledig afstappen van hulp zou een heel grote stap zijn denk ik.

    Ik vind het altijd zo moedig wanneer er over deze onderwerpen geschreven wordt, ik hoop dat dit de taboe helpt doorbreken. Goed stuk
    Lees het vorige artikel van Mariska: Waarom een dagje shoppen in Haarlem geweldig isMy Profile