Het taboe rond seksuele problemen doorbreken

Persoonlijk, Taboes doorbreken

 seksuele problemen vestibulitis blog

Bron foto

Seks is tegenwoordig een hot topic. Tijdschriften zoals Flair en tv-programma’s zoals ‘Alle dagen seks’ bestoken ons met tips voor een geweldig seksleven. Net zoals je een slanke lijn móét hebben, móét je ook een fantastisch seksleven hebben. Heb je dat niet, dan moet je er wat aan doen. Je moet voldoende experimenteren in bed zodat je seksleven geen sleur wordt. Als je minder dan twee à drie keer per week seks hebt, voldoe je niet aan ‘de norm’. De media schept een beeld over een perfect seksleven, waar volgens mij maar weinig mensen aan voldoen. Voor zoiets intiems en persoonlijks zou er volgens mij überhaupt geen norm mogen zijn. Iedereen is anders en heeft andere behoeften. Maar doordat die norm en dat perfecte plaatje door de media aan ons opgelegd wordt, durven maar weinig mensen toegeven dat zij niet aan die norm voldoen of dat hun seksleven niet altijd zo fantastisch is. En daarom is het dus ook voor mij heel erg moeilijk om mijn verhaal hier open en bloot (van een gepaste woordspeling gesproken ) te delen. Ik ben bang voor het oordeel dat anderen (vooral in mijn omgeving) over me zullen vellen, bang om anders bekeken te worden, bang om het onderwerp van geroddel te worden. Maar als ik het niet deel, houd ik zelf het taboe alleen maar mee in stand. Bovendien kan het iedereen overkomen, en is het nooit leuk om je ergens alleen in te voelen. Daarom heb ik beslist het toch te delen, al is het met een klein hartje. Ik hoop dan ook dat er misschien meisjes zijn die zich in mijn verhaal herkennen en zich na het lezen van mijn verhaal minder alleen voelen. Dat is waarvoor ik het doe.

Mijn verhaal begon eigenlijk al enkele jaren geleden. Ik had vaak last van vaginale infecties, waardoor ik enorme jeuk en irritatie had. Soms had ik zoveel pijn dat ik met moeite nog kon stappen of zitten. Ik kreeg het steeds vaker. Ongeveer één keer per maand had ik een week lang pijn en kon ik niet vrijen. De gynaecoloog schreef me uiteindelijk medicatie en zalf voor. Dat hielp wel, maar het verdween nooit helemaal. Bovendien was het volgens mij al een beetje te laat, want omdat het al zo lang aansleepte en zo ver was gekomen, was ik steeds banger geworden om te vrijen. Ik had namelijk het gevoel dat de infecties daardoor kwamen (wat voor een deel ook wel zo is). Mijn vriend en ik hadden nog wel seks, maar ik was telkens zo bang dat ik nadien weer zo’n infectie zou krijgen, dat ik me niet meer volledig kon ontspannen. Mijn angst werd steeds groter en ik spande me meer en meer op, waardoor ik op de duur ook pijn kreeg tíjdens het vrijen. Daardoor werd ik natuurlijk nog banger om te vrijen… Ik kwam in een vicieuze cirkel terecht waar ik niet meer uit raakte.

Een paar maanden geleden ging ik voor het eerst naar de gynaecoloog met de klacht ‘pijn tijdens het vrijen’. Zij noemde het vaginisme en vertelde dat ik mijn bekkenbodemspieren waarschijnlijk te veel opspande tijdens het vrijen, waardoor het pijn deed. Door toch nog verder te vrijen ondanks de sterke wrijving, waren er wondjes in mijn vagina ontstaan, waardoor ik de volgende keer nog meer pijn kreeg. De gynaecoloog raadde aan om voorlopig geen seks meer te hebben en naar een kinesiste te gaan om te leren mijn bekkenbodemspieren te ontspannen. Ik ben er enkele keren naartoe geweest en toen ik bij haar was lukte dat redelijk goed. Ik wilde het dan toch eens in een seksuele situatie proberen, maar dat wilde helaas niet lukken… De angst voor infecties en pijn was er nog steeds. Het was niet zozeer mijn lichaam, maar vooral mijn hoofd dat blokkeerde… En dat moest ik zelf oplossen.

Sinds ik bij de gynaecoloog was geweest met mijn klacht, leek de pijn zelfs nog erger geworden. Ik denk dat ik me er nog meer op focuste, omdat zij het woord ‘vaginisme’ had uitgesproken en het daarmee voor mij nog erger leek dan het was. Toen ik de tweede keer bij de gynaecoloog ging – om te kijken hoe het was gegaan met de bekkenbodem re-educatie – onderzocht ze mij. Ik was helemaal gespannen en overdonderd omdat het plots allemaal veel erger leek dan het was vooraleer ik de eerste keer bij haar ging, en ik begreep niet goed hoe het plots zo ver was kunnen komen. Toen ze met een wattenstaafje tegen de ingang van mijn vagina kwam, kon ik dat niet verdragen. Ze stelde de diagnose ‘vestibulitis’, raadde me aan maandenlang niet meer te vrijen met penetratie en een medicatiekuur van gabapentine te starten in een hele hoge dosis (3x 300mg per dag). Deze medicatie zou helpen tegen neuropathische pijnen (zenuwpijnen). Het was namelijk zo dat mijn hersenen – omdat ik vaak pijn had tijdens het vrijen – meer zenuwuiteinden naar de ingang van mijn vagina hadden gestuurd. Een zeer paradoxale (en domme!) reactie, want daardoor voelde ik natuurlijk nog meer pijn… De medicatie zou moeten helpen het aantal zenuwuiteinden op die plek te verminderen, zodat ik weer minder pijn zou voelen. Helaas heeft deze medicatie ook veel nevenwerkingen: hoofdpijn, misselijkheid, buikpijn en een grote kans op gewichtstoename. Toen mijn gynaecoloog dit vertelde, was ik meteen terughoudend over de medicatie…

Ik ben sowieso al niet zo voor het innemen van medicatie, maar omdat de gynaecoloog toch echt dacht dat de medicatie nodig was voor mij, omdat ik het ‘in ernstige mate had’, ging ik ze toch meteen halen bij de apotheker. Ik wilde wachten tot de volgende maandag om ermee te starten, omdat ik elke week de dosis moest opbouwen en ik dan beter kon onthouden wanneer ik de dosis moest verhogen. Maar de volgende dagen begon ik steeds meer na te denken en te twijfelen over de medicatie. Ik had er geen goed gevoel bij. Al die nevenwerkingen… En was dat echt wel nodig, zo’n zware medicatie die op mijn hersenen inwerkt? Dat kan toch niet gezond zijn? Bovendien vond ik dat het allemaal wel best nog ‘meeviel’ voordat ik naar de gynaecoloog was gegaan. Ik had het gevoel dat mijn reactie tijdens het gynaecologisch onderzoek ernstiger was dan normaal, gewoon omdat ik overspannen was op dat moment… Na lang nadenken besloot ik de medicatie (voorlopig) niet te nemen. Ik had echt het idee dat het probleem grotendeels in mijn hoofd zat, en dat ik dat eerst moest oplossen. De medicatie kon de zenuwuiteinden misschien verminderen waardoor ik minder pijn zou hebben, maar zolang ik bang zou zijn om te vrijen en er een negatief beeld over zou hebben, zou ik me nooit volledig kunnen ontspannen en zou ik altijd pijn blijven hebben. Maar hoewel ik dat besefte, was het helemaal niet zo eenvoudig om de knop zomaar om te draaien…

Ik sprak met mijn vriend af dat ik de medicatie voorlopig niet zou nemen en we het eerst zelf zouden proberen. We zouden het rustig aan doen, ik zou me langzaamaan weer leren ontspannen en er weer van leren genieten. Omdat we nog niet meteen met penetratie mochten/wilden beginnen, experimenteerden we op andere manieren. Soms waren er periodes dat dat heel leuk was en dat we nieuwe dingen ontdekten, maar soms waren er ook periodes waarin het allemaal wat tegenviel en er weinig van in huis kwam. Ik kreeg zelfs even een erg negatief beeld over seks en het hoefde voor mij eigenlijk allemaal niet meer. Bovendien deed dit probleem ook heel wat met mijn zelfbeeld. Door de druk die ik mezelf oplegde, maar ook door de druk van de maatschappij. Elke dag verscheen er op de Facebookpagina van Flair wel een artikel over hoe geweldig seks wel niet hoort te zijn. Ik voelde me abnormaal, was bang dat ik geen goede vriendin meer was voor mijn vriend, vond het zo erg voor hem dat we door ‘mijn schuld’ geen seks meer konden hebben, was bang dat hij me zou verlaten of zijn plezier bij iemand anders zou gaan zoeken… Gelukkig was mijn vriend altijd heel erg lief, geduldig en begripvol en steunde hij me hier heel erg in. Hij kon me dan telkens wel weer geruststellen dat het wel zou goedkomen.

De wisselende periodes van leuk experimenteren en de hoop opgeven sleepten enkele maanden aan, maar ik had het gevoel dat we nog niet echt dichter bij de grote stap waren gekomen. Ik besliste dat het tijd was om actie te ondernemen, we moesten het gewoon proberen, we konden niet eeuwig afwachten. Maar hoe? We waren allebei bang omdat de gynaecoloog had aangeraden het maandenlang niet te doen omdat het anders nog erger zou worden en langer zou duren vooraleer het weer zou genezen… En wat als we het zouden proberen en het weer pijn zou doen, dan zou ik weer zo bang zijn en dan zou ik weer in die vicieuze cirkel terecht komen… We wilden het wel proberen, maar we durfden het niet goed. Ik had nog een afspraak gepland bij mijn gynaecoloog, normaal gezien om de opbouw van mijn medicatie te bespreken, maar ik besloot haar dan te vragen wat zij van ons idee vond. Ik weet dat het belachelijk lijkt, maar ik wilde op één of andere manier bevestiging van haar dat het geen kwaad zou kunnen, dat we het ‘mochten’ proberen.

Toen ik enkele weken geleden bij mijn gynaecoloog was, schrok ze eerst even van mijn voorstel. Ze zei dat ze me niet kon garanderen of het zou lukken of niet, dat ik zelf moest beslissen of ik dat wilde ‘riskeren’… Ze wist niet zo goed wat ze verder nog voor me kon doen. Uiteindelijk onderzocht ze me toch nog even, en ze merkte al snel dat het veel beter ging dan de vorige keer. Het was zeker niet aangenaam, maar het deed niet echt meer dan anders. Het was zeker draaglijk… En dat terwijl ik ook helemaal niet zo ontspannen en zelfs redelijk zenuwachtig was. Ze zei me dat het er al beter uitzag en dat vrijen in theorie zou moeten kunnen… Maar ze kon me nog steeds niet garanderen dat het in de praktijk ook echt zou lukken. Dat had ik natuurlijk wel verwacht, maar ik was al zo opgelucht dat het onderzoek niet heel veel pijn deed en dat ze eigenlijk bevestigde dat het helemaal niet zo erg was als ze de vorige keer had ‘vastgesteld’… en dat we het mochten proberen als ik wilde.

Blij als een kind – en tegelijkertijd toch nog wat onzeker – ging ik weer naar huis. Hoewel er eigenlijk niets veranderd was, voelde ik me toch zekerder na mijn laatste bezoekje aan de gynaecoloog. Ergens was ik ook wel een beetje verontwaardigd, omdat het nu plots helemaal niet zo erg meer leek als ze de vorige keer zei, en omdat ze me de vorige keer heel erg bang had gemaakt, terwijl dat net het laatste was wat ik nodig had… Zo zie je maar, een diagnose kan je soms ook net nog meer blokkeren. Maar goed, ik had ‘bevestiging’ gekregen, we mochten het proberen. We zouden het nog steeds rustig aan doen, maar we wisten dat het ‘mocht’ als we er klaar voor waren… En deze week was het zover! Ik keek samen met Robby naar de film ’Fifty shades of Grey’, en van het één kwam het ander… Ik voelde me heel erg ontspannen en stilaan voelde ik gewoon dat ik er klaar voor was… En het lukte! Het lukte gewoon! Zonder pijn! Ik had al lang niet meer zonder iets van pijn gevreeën… Maar het ging van de eerste keer gewoon helemaal zonder pijn! Ik had echt nooit verwacht dat het van de eerste keer zo goed zou gaan! We waren ontzettend gelukkig en opgelucht! (Sorry als dit TMI is, haha!)

Nu weet ik dat ik niet te vroeg victorie mag kraaien… Want wie weet gaat het de volgende keer toch weer fout, of krijg ik weer een infectie waardoor ik weer bang word, of… Maar voorlopig ben ik gewoon echt ontzettend blij dat ik deze stap overwonnen heb, dat ik op mezelf vertrouwd heb en dat het gelukt is zonder medicatie en tussenkomst van anderen, gewoon met z’n tweetjes. Zo zie je maar hoe belangrijk je mindsetting is, en hoeveel invloed het op je lichaam kan hebben… En dat de dokter het niet altijd beter weet. Soms mag je gewoon op je zelfkennis en intuïtie vertrouwen Ik heb er nu alleszins weer goede hoop in, en dat is al een belangrijke ommekeer!

Ziezo, dit was het meest persoonlijke en intieme verhaal dat ik ooit gedeeld heb op mijn blog. Ik voel me opgelucht nu ik het allemaal van me af geschreven heb, maar krijg er tegelijk een vreemd gevoel bij als ik bedenk dat heel mijn omgeving dit nu kan lezen. Toch vind ik dat hier gewoon open over gesproken moet kunnen worden, we zijn immers allemaal maar mensen en seksuele problemen kunnen net als psychische problemen en andere ziekten iedereen overkomen. Bovendien gaat de druk misschien wat van de ketel als we beseffen dat we niet alleen zijn met ons probleem en dus zeker niet de enigen zijn die niet aan de ‘norm’ voldoen. Als jij je ook geroepen voelt om de strijd tegen dit taboe aan te gaan, laat dan gerust hieronder een reactie achter. Je mag me ook altijd mailen als je zelf ook graag je verhaal (eventueel anoniem) zou willen delen op mijn blog, je nog vragen hebt in verband met dit probleem of gewoon graag je hart hierover eens wil luchten.

Heb jij al eens seksuele problemen/moeilijkheden gehad en durf jij hierover te praten?

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

18 reacties op “Het taboe rond seksuele problemen doorbreken

  1. Dag Kim,

    Stukken van je verhaal zijn heel herkenbaar. Ik kan sinds de geboorte van mijn zoontje niet meer pijnloos vrijen. Niet door iets fysiek dat veranderd is, het is puur psychologisch… Ik heb ook een reeks gedaan bij een gespecialiseerde kinesetherapeute en zolang ik heel technisch nadenk, kan ik ontspannen… ook in bed… maar op die manier is het heel mechanisch en dat werkt ook niet… we hebben het een tijd zo gedaan in de hoop dat het dan vanzelf terug zou komen, maar dat bleek niet zo te zijn.

    Mijn gynaecoloog raadt me aan om te werken via een multidisciplinair team dat gespecialiseerd is in deze problematiek. Dat betekent samen met je partner een therapie doen onder begeleiding van een seksuoloog, een psycholoog en een gynaecoloog die allen gespecialiseerd zijn in de problematiek. Op termijn zie ik me dat nog wel doen, op dit moment heb ik eerst andere boontjes te doppen.

    Ik vind het heel knap en moedig dat je dit en andere taboes wilt doorbreken. Ik ga je blog zeker in de gaten houden. Veel succes nog!

    Liefs,
    Tamara
    Lees het vorige artikel van Tamara: Ik werk… aan mezelf…My Profile

    1. Hoi Tamara,

      Wat fijn dat je even een reactie achterlaat. Ik vind het fijn om te horen dat je je in mijn verhaal herkent, maar natuurlijk niet fijn voor jou dat je dit probleem hebt… Het is inderdaad niet eenvoudig om de knop zomaar weer om te draaien… Maar mij is het wel wat gelukt. Ik ga niet zeggen dat ik nu nooit meer pijn heb of dat het helemaal vanzelf gaat, maar het gaat weer veel beter. Gewoon door het een paar keer heel rustig aan te doen, op een moment dat je tijd hebt en helemaal ontspannen bent… Zo heb ik weer meer vertrouwen gekregen dat het kan zonder pijn en dat het leuk kan zijn. Ik wist trouwens niet dat er zo’n multidisciplinair team bestond dat daarin gespecialiseerd is, dat is wel goed. Daar zouden ze je denk ik wel verder kunnen helpen. Maar als je zegt ‘op dit moment heb ik eerst andere boontjes te doppen’, zit het probleem daar misschien ook wel een beetje. Dat je het momenteel gewoon druk hebt met andere dingen en je hoofd er momenteel niet echt naar staat, waardoor het niet lukt…

  2. Wauw Kim, ik heb dit heel geboeid zitten lezen (hopelijk komt dat niet verkeerd over ;)). Ook hier heel veel respect voor je eerlijkheid en openheid! Het lijkt me heel vervelend, pijn te hebben tijdens het vrijen. Vrijen hoort een moment te zijn dat je beide geniet van elkaar en als dit dan niet lukt, lijkt me dat heel frustrerend en ik kan begrijpen dat dit een impact op je zelfbeeld heeft gehad. Ik ben blij voor je dat het nu allemaal wat vlotter verloopt, dat is zowel voor jou als je vriend vele fijner geniet van elkaar!!

  3. Oh wauw, echt ferm dat je jouw verhaal gedeeld hebt met ons. En dit is zeker niet iets om anders door bekeken te worden. Iedereen heeft zo wel ergens zijn persoonlijke problemen. En het één is al wat meer bespreekbaar en aanvaardbaar dan het ander. Maar geen reden om er niet over te praten!
    Bewijst ook wel dat jullie een hele sterke relatie hebben en hard werken om deze te doen slagen! Goed bezig!

  4. Wat ontzettend goed dat je hier zo open over schrijft! Echt een grote pluim!
    Ik voldoe op een totaal andere manier ook niet aan de norm (op mijn 27e nog nooit een vriendje gehad) en ook dat is nogal taboe, terwijl ik zat mensen ken die er net zo in staan. Eeuwig zonde dat iedereen elkaar zoveel druk oplegt, luisteren naar je eigen gevoel en doen waar je je zelf prettig bij voelt blijft toch het belangrijkst!
    Lees het vorige artikel van Isolde: Kijktip; How to age gracefullyMy Profile

  5. echt knap dat je jet durft te delen. Respect!
    Ik denk dat het goed is als bloggers dit soort dingen delen. Zoals je zelf al zegt kunnen mensen zich erin herkennen. En zo zien dat het niet erg is om niet aan de ‘norm’ te voldoen. Iedereen zit met een probleem die hij/zij liever niet deelt of zichzelf ervoor schaamt. Ik denk er al een tijdje over om mijn strijd ook op te schrijven en te delen.
    Lees het vorige artikel van Robin: Zuid-Afrika: In de krantMy Profile

    1. Dankjewel Robin! Ik denk inderdaad ook dat iedereen wel ergens ‘last’ van heeft, dus waarom zouden we ons ervoor moeten schamen? Waarom zouden we er niet over durven praten? Ik denk dat we er alleen zelf iets aan kunnen veranderen door er wél over te praten en te tonen dat het niets is om ons over te schamen. Als je zelf ook de moed vindt om jouw verhaal te delen, zeker doen dus
      Lees het vorige artikel van Kim: Vlog bloggersdate Gent + Shoplog Primark en H&M!My Profile

  6. Echt respect dat je dit durft delen! Ik vind dat er ook te veel druk ligt op seks door de maatschappij. Maar ik ben wel van mening dat je in een relatie moet experimenteren anders wordt het eentonig en saai, maar wel op dingen die beiden kanten willen. En ik werd door mijn gynaecoloog ook naar de kinesist gestuurd voor mijn bekkenbodemspieren, maar ik weet niet of ik nu daadwerkelijk verschil voel. Echt wel moedig dat je het advies van de dokter niet hebt opgevolgd. Die pillen zou ik ook niet meteen slikken en zeker door al de neveneffecten niet.
    Lees het vorige artikel van melissa: De TV Series TagMy Profile

    1. Dankjewel Melissa! Leuk op te lezen dat ik niet de enige ben die problemen heeft/had met de bekkenbodemspieren… Ik weet ook niet of het echt veel doet, een seksuele situatie blijft toch iets heel anders dan een klinische situatie bij een kinesist… Maar ik ben wel blij dat ik me er nu bewuster van ben dat ik er op moet letten dat ik ontspannen ben.

    1. Dankjewel Annemijn! Ja, nadat ik zag dat jij de film gekeken had wilde ik hem ook zien (ook al was jij niet zo enthousiast, haha) en ik ben heel blij dat we hem gekeken hebben haha!

  7. Hartstikke dapper dat je dit verhaal op jouw blog deelt. Het is zeker een taboe om over seksuele problemen te praten, zelfs over seks an sich. Zelf ben ik niet heel open over mijn seksleven, omdat ik dat gewoon privé vindt. Maar aan de ‘norm’ (echt belachelijk dat zoiets voor zoiets intiems bestaat) voldoen wij echt niet. Wij mogen al van geluk spreken als we elkaar drie tot vier keer in de week zien, haha! Ik ben verder wel heel tevreden over mijn seksleven. Dus ik vraag mij ernstig af of die norm wel eens zo belangrijk is. Ik vind, net als jij, in ieder geval van niet!
    Lees het vorige artikel van Renske: 25 feitjes die je nog niet over mij wistMy Profile

    1. Dankjewel Renske! Ik praat normaal gezien ook niet zo graag over seks, ik vind het ook privé en iets tussen mij en mijn vriend. Maar als er problemen zijn voel je je erg alleen als er niet over gesproken wordt, dus ik vind dat het dan wel moet kunnen Als jij en je vriend tevreden zijn is dat inderdaad het enige wat telt

  8. Ik vind het super dat je dit hebt gedurfd!! Echt waar. Het eerste dat ik wil zeggen: verander van gynaecoloog!! Iemand die me zo’n gevoel geeft zou daar niet meer aan me mogen komen (trust me, ik kom van ver wat betreft gynae’s en met mocht je ooit zwanger zijn, wil je iemand die relax is. Wat ik uit je verhaal opmaak is de jouwe dat niet echt). Nu we toch taboes aan het doorbreken zijn: ja ik hou heel veel van seks, nee ik ben daarom geen slet (wat veel mannen denken als je van seks houdt) en ja ik heb nog seks (ook al heb ik geen relatie) fijn artikel! Voor wie dit TMI is, die moet maar niet voorbij de titel lezen
    Lees het vorige artikel van Bibiane: Enkele van mijn favoriete YouTubersMy Profile

    1. Haha dankjewel Bibiane! Ik ga al een tijdje bij deze gynaecoloog en ik was altijd heel tevreden over haar, ze had me tot nu toe altijd wel goed geholpen en op mijn gemak gesteld. Alleen die keer vond ik het wat overdreven, maar het kan wel zijn dat het op dat moment wel zo erg leek omdat ik zo gespannen was… Ik geef haar dus wel nog een kans, maar als ik dit vaker zou voorhebben zou ik inderdaad wel veranderen! En leuk dat je ook iets deelt om het taboe te doorbreken haha! Ik vind het leuk voor jou dat je zo van seks houdt én het dan nog steeds hebt