Het taboe rond verslaving doorbreken

Psychologie, Taboes doorbreken

het taboe rond verslaving doorbreken

Vandaag heb ik weer een gastartikel in de rubriek ‘taboes doorbreken‘ voor jullie klaarstaan. Deze keer deelt Nick zijn verhaal en mening over verslaving en de psychologische achtergrond die er vaak achter schuilgaat. Hij schrijft ook op zijn eigen blog over zijn ervaringen en het herstel van zijn verslaving. Ik vind het heel moedig van Nick dat hij hierover schrijft en daarmee ook het taboe probeert te doorbreken en anderen probeert te inspireren. Hieronder kunnen jullie zijn gastblog lezen.

Liegen, bedriegen en manipuleren zijn de eerste woorden die door mijn hoofd schieten als ik denk aan het gedrag dat een verslaafd persoon doorgaans vertoont. Het is een feit dat de meeste mensen met een verslaving er heel bedreven in zijn anderen pijn te doen, zowel fysiek als emotioneel. De enige die verantwoordelijk is voor dit gedrag, is de verslaafde zelf. Echter is de verslaafde niet de enige die een aandeel heeft in deze problematiek. Daarom kan het geen kwaad om de wereld eens wat minder oppervlakkig te beoordelen, en minder snel te veroordelen dan gebruikelijk wordt gedaan, want laten we niet vergeten dat negatief gedrag altijd een oorzaak heeft. Laten we dus ook niet vergeten, dat ook verslaving een oorzaak heeft. En wie is er eigenlijk verantwoordelijk voor de oorzaak?

Als een verslaafde wil stoppen met zijn of haar verslaving, moet eerst het onderliggende leed dat al jaren is weggedrukt, verwerkt worden. Pijn die vaak al voor het eerst in de kindertijd is ervaren, probeerde de verslaafde jarenlang uit het geheugen te wissen. Deze pijn is in bijna alle gevallen veroorzaakt door omgevingsfactoren zoals afwijzing, misbruik of huiselijk geweld. Hetgeen ervoor gezorgd heeft dat er een diepgewortelde onzekerheid is ontstaan bij de verslaafde persoon in kwestie.

Mensen passen verschillende soorten strategieën toe om met problemen om te gaan. De een heeft aan een paar keer diep ademhalen genoeg, de ander grijpt naar middelen of activiteiten die een verslavende werking hebben. Helaas wordt de kracht van deze middelen of activiteiten onderschat als ze ervoor dienen deze diepgewortelde onzekerheid niet meer te voelen. Een verslavend middel geeft een gevoel van zelfzekerheid, totdat iets of iemand de voorziening van het verslavende product blokkeert; over het algemeen begint iemand die afhankelijk is van de desbetreffende verslavende middelen afschuwelijk gedrag te vertonen. De verslaafde wil uiteraard meer van het middel dat ervoor zorgt dat de innerlijke leegte en onzekerheid niet wordt ervaren. Alles wat hem of haar daarin blokkeert moet het ontgelden. De verslaving is als het ware een overlevingsmechanisme geworden.

Het raakt tijd dat men zich gaat realiseren dat verslaving niet louter een motivatieprobleem betreft. Beseffen we wel dat velen van ons ook een aandeel hebben in het probleem dat verslaving heet? Er heerst zo’n groot taboe op het onderwerp verslaving dat mensen met de desbetreffende problematiek niet open durven zijn over de ellende waar ze diep vanbinnen daadwerkelijk mee kampen, omdat ze dan vaak veroordeeld worden door de omgeving. Helaas is dit één van de grootste redenen waarom verslaving vandaag de dag nog steeds in grote mate stand houdt in onze maatschappij.

Had jij verslaving al op deze manier bekeken?

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge