Taboes doorbreken: Marieke vindt geen job en botst regelmatig op vooroordelen rond werkloosheid

Psychologie, Taboes doorbreken

taboe werkloosheid

Een tijdje geleden schreef ik nog een artikel over het leed dat solliciteren heet, omdat ik na anderhalve maand solliciteren al moedeloos werd van de afwijsmails die ik kreeg. Ik had geen ervaring dus mocht ik nog niet eens op gesprek gaan. Een beetje frustrerend, want hoe kan je ervaring opdoen als je niet eens de kans krijgt? Ook begon ik het al vervelend te vinden als mensen me vroegen hoe het zat met mijn zoektocht… ‘Nog steeds niets.’ Gelukkig vond ik kort nadien wel een job, waar ik volgende week mag beginnen. Marieke heeft het helaas minder getroffen. Zij probeerde verschillende studies uit, maar kon haar draai niet vinden. Dus startte zij haar zoektocht naar werk. Na enkele tijdelijke (onderbetaalde) jobs en honderden keren solliciteren heeft ze helaas nog steeds geen vaste job gevonden. Ze schaamt zich hiervoor omdat ze voelt dat werklozen in onze maarschappij al snel veroordeeld worden onder het motto: ‘Wie wil werlen kan werken.’ Maar helaas is het niet zo eenvoudig. Hieronder kunnen jullie haar verhaal lezen.

‘Hoe staat het met je zoektocht naar werk? Heb je al iets gevonden?’, dat zijn ongetwijfeld de twee meest gestelde vragen van de afgelopen twee jaar. En het antwoord is voluit ‘NEE’, tot mijn grote spijt.

Wat vooraf ging…

In 2012 studeerde ik af aan het middelbaar onderwijs. Ik had een diploma ‘Gezondheids- en Welzijnswetenschappen’ (TSO) in mijn handen en was vastbesloten verder te gaan studeren. Kleuterjuf zou ik worden, zonder enige twijfel.

Eind september 2012, dag één in de richting ‘Kleuteronderwijs’ in een stad in West-Vlaanderen. Allerlei opdrachten werden al naar mijn hoofd geslingerd en aan het eind van de week moesten we al een taaltest ondergaan. ‘Dit zit niet snor’ dacht ik, het gevoel zat niet juist. ‘Ik hoor daar niet’, hoorde ik mezelf denken. Na moeilijke gesprekken met mijn gezin en een docent veranderde ik van richting.

Iets compleet anders, Sociaal Werk. Ik stapte mee in een groep vol sociaal werkers in wording. Dit zat wel goed, dacht ik. Het eerste semester vloog voorbij, examens werden afgelegd en resultaten werden uitgedeeld. Conclusie: één examen waarvoor ik buisde. Trots op mezelf. Maar hoe langer de kerstvakantie doorging, hoe meer ik begon te twijfelen. ‘Ik, als hoog sensitief persoon, ging ik dat wel kunnen? Problemen oplossen van een ander zonder mee naar huis te nemen?’ Twijfels staken de kop op en ik werd onzeker. Ik zette mijn studies stop en ging werk zoeken, dat was het plan. Mijn zoektocht naar werk eindigde in de zomer van 2013.

Ik wou en moest een diploma hoger onderwijs hebben. Na een ellenlange speurtocht en gesprekken met de omgeving ging ik ervoor! Vol goede moed startte ik een opleiding Vroedkunde. Wat een openbaring. ‘Dit is het, dit is het echt.’ Ik keek er naar uit om in november op stage te gaan. Maar toen gebeurde het, mijn stage bleek niet te voldoen aan het beeld dat ik had van een vroedvrouw. Tot op vandaag kan ik nog steeds niet uitleggen waarom, maar ik zag mezelf niet langer als vroedvrouw. Toen niet, vandaag niet, nooit niet. Ik faalde, alweer. Zo voelde het voor mij echt, het falen in alles wat ik ondernomen had. Genoeg geweest nu. Ik ging werken, simple comme bonjour.

Maar zo simpel is het allemaal niet. In december zijn we twee jaar later, en ik ben nog steeds ‘die dat nog altijd zonder werk zit’. Ik kan het al niet meer bijhouden hoeveel sollicitaties ik ondertussen gedaan heb. Honderden, om niet te overdrijven duizenden. Steeds weer datzelfde antwoord: “We willen u bedanken voor uw sollicitatie. Het spijt ons te moeten meedelen dat u niet weerhouden werd.” Daar sta je dan, elke keer opnieuw. Jezelf afvragend: ‘Wat doe ik dan verkeerd? Wat ontbreekt er in mij? Wat zoeken ze dan wél? Zijn er dingen die ik beter moet doen?’. Ik ga die vraag dan ook niet uit de weg, vraag om feedback maar zelden krijg ik antwoord. Wanneer ik wel antwoord krijg gaat het meestal in de richting van: “Je hebt nog te weinig ervaring die we in een persoon zoeken.” Daar word ik kwaad van. Heel kwaad. Hoe kan je ervaring opdoen als je de kans niet krijgt om je te bewijzen?

En dan is er nog onze maatschappij, onze goede maatschappij die allerlei ‘verwijten’ naar je hoofd slingert à la ‘Als je wilt werken, kan je werken’. Wel, ik kan u volmondig zeggen: ik wil werken, heel graag zelfs. Maar als werkloze moet je de kans hiertoe krijgen. ’t Is allemaal niet zo simpel als er gezegd wordt. En ja, ik ben met mezelf die uitdaging aangegaan. Ik ging werken in een fabriek waar kledij van bejaardentehuizen werd gesorteerd en gewassen. Ik kreeg de eer om het te gaan sorteren. Met heel veel respect, maar heb jij al eens ondergoed gesorteerd van ouderen? Kledij van demente bejaarden gesorteerd? Ik denk niet dat ik er een tekeningetje bij moet maken. Maar ik deed het toch, voor een schamele 6,10 euro/uur, 9 uren per dag.

Ik heb ondertussen al enkele keren kortstondig gewerkt, maar zonder ‘vast’ resultaat. We gaan verder met de zoektocht, maar het wordt moeilijk er en moeilijker. Door alle afwijzingen en zo lang thuis te zitten zonder me nuttig te maken wordt mijn zelfvertrouwen steeds kleiner en kleiner. Ik word onzeker en voel me onbegrepen. Soms wegkwijnend in een hoekje, in mezelf gedoken.

Op de vraag of ik niet opnieuw wil gaan studeren antwoord ik nog steeds ‘nee’. Ik wil graag verder met mijn leven, wil gaan samenwonen met mijn vriend, huisje tuintje kindje. Dat is iets wat me recht houdt, ik hou vol om die droom te realiseren.

En voor wie nog zou denken, ‘tja klagen en zagen maar wel schoon geld verdienen’. Ik kan jullie met alle eerlijkheid zeggen het is absoluut geen waar. Pas sinds januari 2015 heb ik recht op een uitkering, want je moet als jongere eerst een wachttijd van één jaar doorlopen. En, slechts enkel recht op een wachttijduitkering, wat zo’n 400 euro/maand is.

Wat ik wil meegeven: denk twee keer na voor je de vraag ‘En, heb je al iets gevonden?’ stelt aan een werkloze. Want er zit ongetwijfeld een gans verhaal achter het gezicht van die ene werkloze.

Liefs, Marieke

Dit vind je misschien ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

14 reacties op “Taboes doorbreken: Marieke vindt geen job en botst regelmatig op vooroordelen rond werkloosheid

  1. Hopelijk vind je snel een baan. Ik zit inmiddels al 3,5 jaar thuis omdat ik overal word afgewezen zelfs voor het meest simpelste werk Hopelijk komt er snel verandering in de banenmarkt zodat jongeren ook eens een kans krijgen.
    Lees het vorige artikel van Jennifer: Pegboard inspiratieMy Profile

  2. Vanaf januari begint ook voor mij de zoektocht, en ik ben nu al bang voor wat me te wachten staat. Ik zag het al bij andere mensen en ook zij waren zo gefrustreerd omdat ze steeds werden afgewezen door ‘geen ervaring’… Je moet toch ergens beginnen?!

  3. Hey Marieke, zo herkenbaar dit. Ik stopte op mijn 18de met school om mijn droom opleiding te volgen, dierenzorg. Dat kon toen nog niet in Belgie dus ik volgde het via afstandsonderwijs in NL. Maandenlang alle mogelijke dierenartsenpraktijken aanschrijven leverde nooit wat op en ik ben uiteindelijk in de verkoop terechtgekomen. Goed voor even maar niet voor heel mijn leven en heb uiteindelijk een korte ondernemersopleiding gevolgd, dat bleek toch echt wel mijn ding te zijn. Heb je daar al eens over nagedacht, zelf iets beginnen?

  4. Pff ik herken het, en het is zo vervelend! Vooral ook de vooroordelen zijn frustrerend. Ik krijg er nu ook steeds meer op een andere manier mee te maken. Ik ben zwanger en werkloos omdat mijn invalbaan afgelopen was. Mensen hebben dan meteen hun oordeel klaar.
    Marieke ik hoop voor je dat je snel een leuke baan vindt! Aan je instelling zal het in ieder geval niet liggen.
    Lees het vorige artikel van Milou: Oud en nieuw hoor je te vieren op een groot hip feestMy Profile

  5. Wat vervelend voor Marieke! Ik herken haar verhaal. Na mijn studie psychologie heb ik ook tevergeefs gesolliciteerd. Je komt in die rare cirkel: geen ervaring, dus geen baan, en dus doe je ook geen ervaring op.

    Uiteindelijk ben ik blij dat het zo is gelopen, want nu werk ik fulltime als blogger : )
    Lees het vorige artikel van Vlijtig Liesje: Rijst: waar kun je uit kiezen?My Profile